Ένα, δύο, πολλά καράβια για τη Γάζα

Ένας χρόνος πέρασε από τα ξημερώματα της 31 Μαϊου 2010, όταν ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού επιχειρούν εναντίον του Στόλου της Ελευθερίας σε διεθνή ύδατα, ενώ πλέει προς το λιμάνι της Γάζας μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια. Δολοφονούν 9 συνανθρώπους μας, τραυματίζοντας βαριά δεκάδες άλλους ενώ συλλαμβάνουν και φυλακίζουν το σύνολο των επιβαινόντων και κατάσχουν τα πλοία του στολίσκου.

Τριάντα οχτώ Έλληνες της Πρωτοβουλίας ''Ένα Καράβι για τη Γάζα'' συμμετείχαν στην διεθνή αποστολή με τα πλοία ''ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ'' και ''ΣΦΕΝΔΟΝΗ'', τα οποία βρίσκονται ακόμα υπό ισραηλινή κατοχή στο λιμάνι της Χάιφα.

Ένας χρόνος πέρασε από ένα ακόμα έγκλημα της κυβέρνησης του Ισραήλ που εδώ και δεκαετίες παρά τις αντιδράσεις όλου του κόσμου, αλλά ακόμα και αυτές διεθνών οργανισμών συνεχίζει να αιματοκυλεί τον παλαιστινιακό λαό, δολοφονώντας, φυλακίζοντας και ξεριζώνοντάς τον από τον τόπο του.

Ένας χρόνος πέρασε από τη δολοφονική επίθεση στον Στόλο της Ελευθερίας και οι Ισραηλινές αρχές πανικόβλητες πιέζουν τις δυτικές κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς να αποτρέψουν τον απόπλου μιας νέας αποστολής.

ΕΜΕΙΣ

Δε ξεχνάμε, δε συγχωρούμε. Καμιά τρομοκρατία δεν πρόκειται να μας φοβίσει ή να μας σταματήσει. Τιμούμε τους νεκρούς συνταξιδιώτες μας συνεχίζοντας τον ίδιο αγώνα.

Σαλπάρουμε ακόμα μια φορά για να σπάσουμε τον αποκλεισμό της Γάζας χωρίς καμιά διαπραγμάτευση με τις αρχές του Ισραήλ στις οποίες δεν αναγνωρίζουμε κανένα δικαίωμα να ασκεί καθήκοντα επικυρίαρχου στη Μεσόγειο.

Σαλπάρουμε ακόμα μια φορά στα τέλη του Ιούνη 2011 με τον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ πιο δυνατοί, πιο αποφασισμένοι, μεταφέροντας το μήνυμα της ελπίδας και της αλληλεγγύης.

http://www.shiptogaza.gr/ 
http://www.freedomflotilla.eu/

Τι είδε ο Έλληνας στις πλατείες των “αγανακτισμένων”

 Αυτοσχέδια κουζίνα, ομαδική... φασίνα, κάβα με αντηλιακά και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

Τα είδε όλα ο φωτογράφος Παναγιώτης Ανδριόπουλος που την εβδομάδα που πέρασε βρέθηκε στις πλατείες Ρόσιο της Λισαβόνας και Δελ Σολ της Μαδρίτης, τις οποίες είχαν καταλάβει οι “αγανακτισμένοι”της Ευρώπης.

“Οι πλατείες θύμιζαν περισσότερο με κατασκήνωση. Όμως τα αντίσκηνα φιλοξενούσαν νέους ανθρώπους με προβληματισμούς και αγωνίες που εκφράζονταν στις συζητήσεις και τις συνελεύσεις που οργανώνονταν”, μας λέει.

Στη Λισαβόνα, οι αγανακτισμένοι κατέβηκαν στην πλατεία λίγο πριν από τις εκλογές τους. “Στην πορτογαλική πρωτεύουσα, το κίνημα δεν ήταν τόσο μαζικό. Οι συγκεντρωμένοι δεν έμεναν σε σκηνές αλλά σε σλίπινγκ μπαγκ, αλλά είχαν οργανωθεί καλά: είχαν φτιάξει κουζίνα και μαγείρευαν, είχαν στήσει κάδους ανακύκλωσης και σκούπιζαν συχνά, ώστε το πλακόστρωτο να είναι καθαρό”, περιγράφει. “Κατά διαστήματα ομάδες ανθρώπων με ταμπούρλα, τύμπανα και άλλα μουσικά όργανα προστίθενται στο πλήθος. Γύρω από την πλατεία, που βρίσκεται σε μια πολύ ακριβή περιοχή της Λισαβόνας, τα ακριβά ξενοδοχεία και καταστήματα συνέχιζαν κανονικά τη λειτουργία τους...”

Τα συνθήματα ήταν πολλά και ποικίλα. Από το γνωστό πια και σ' εμάς: “Δεν πληρώνω. Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ήταν παράνομες” μέχρι το “Μου αρέσεις Δημοκρατία αλλά είσαι λίγο απούσα”, οι Πορτογάλοι έστελναν το μήνυμά τους στον πολιτικό κόσμο της χώρας τους.

Καθένας γράφει ο,τι πιστεύει στην πλατεία Ροσίο της Λισαβόνας

Διανυκτερευση στην πλατεία

Ο Παναγιώτης υπογράφει τα αιτήματα των συγκεντρωμένων αγανακτισμένων

Μετά τη συνέλευση, η καθαριότητα!

Ομιλούντα αγάλματα τώρα και στην Πορτογαλία

Πλατεία Δελ Σολ

Ανακύκλωση στην πλατεία Δελ Σολ

Αμεσοδημοκρατική διαδικασία στην Δελ Σολ

Πλατεία Δελ Σολ

δεν είμαστε πολιτικοποιημένοι, είμαστε αγανακτισμένοι!!

μπουχτισμένοι χωρίς ψωμί

“Στη Μαδρίτη, η όλη διαδικασία ήταν πιο μαζική. Το μέγεθος της πλατείας Δελ Σολ έχει το μέγεθος της πλατείας Συντάγματος και παντού έβλεπες αντίσκηνα. Οι συνελεύσεις εδώ ήταν πολλές και συνεχείς, ο καθένας ανέβαινε στο βήμα, έλεγε τη θέση του ενώ οι άλλοι τον άκουγαν προσεκτικά και χωρίς να μακρηγορεί κανείς, στο τέλος έπαιρνε τα χειροκροτήματα ή τις άλλες εκφράσεις επιβράβευσης ή θαυμασμού”, μας λέει ο Π. Ανδριόπουλος. “Και οι Ισπανοί ήταν πολύ οργανωμένοι. Επειδή είχε πολλή ζέστη, είχαν σε ένα σημείο ιατρείο στο οποίο διέθεταν και αντηλιακά και κάθε τόσο κάποιος περνούσε και “ψέκαζε” με νερό!”, μας λέει.

“Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η απουσία της αστυνομίας. Όπου υπήρχαν ελάχιστοι αστυνομικοί, η παρουσία τους ήταν τόσο διακριτική που σα να μην υπήρχαν. Ένιωσα παντού ασφαλής και διάχυτο ήταν το αίσθημα αλληλοκατανόησης...”, καταλήγει.

(οι φωτό είναι του Παναγιώτη Ανδριόπουλου)

Ο Μάης των αγανακτισμένων

Οι Ισπανοί φώναξαν το πρώτο σύνθημα. Και μετά "οι Ελληνες ξύπνησαν" συμπα­ρασύροντας όλη την Ευρώπη σε μια κινητοποίηση που δεν έχει εθνικότητα ή χρώμα, παρά μόνο ένα αίτημα: "Αληθινή Δημοκρατία Τώρα"

Στην αρχή ήταν οι Ισπανοί "αγανακτισμένοι" που πλημμύρισαν κατά χιλιάδες τη μαδριλένικη Πουέρτα δελ Σολ και τις κεντρικές πλατείες των άλλων μεγάλων ισπανικών πόλεων, ζητώντας "αληθινή δημοκρατία".
Το "Κίνημα της 15ης Μαΐου" συγκέντρωσε για μέρες πάνω του το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών ΜΜΕ, μέχρι που οι συγκεντρωμένοι στην "Ταχρίρ" της Μαδρίτης σήκωσαν το πανό "Κάντε ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Ελληνες".
Αυτό ήταν. Δύο μέρες μετά, και ενώ το κίνημα στην Ισπανία άρχισε να ατονεί, οι Ελληνες είχαν ήδη οργανώσει την απάντησή τους αξιοποιώντας τις αστραπιαίες ταχύτητες μετάδοσης των μηνυμάτων που προσφέρει το Διαδίκτυο.
Το Facebook έγινε όχημα των "Αγανακτισμένων" σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, που έμοιαζαν να αναζητούν από καιρό μια εναλλακτική μορφή διαμαρτυρίας, χωρίς κομματική καθοδήγηση. Το πρώτο ραντεβού δόθηκε στις κεντρικές πλατείες της χώρας το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης.
Διαψεύδοντας όσους διακινδύνευαν προβλέψεις για αποτυχημένη "κόπια" των ισπανικών διαδηλώσεων, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας ξεχύθηκαν στο Σύνταγμα, στον Λευκό Πύργο, στην Πλατεία Γεωργίου της Πάτρας, στη Λάρισα, στην Κρήτη και αλλού. Ανανέωσαν το ραντεβού τους για την επόμενη μέρα και ήταν συνεπείς, έστω και αν η βροχή δοκίμασε τις αντοχές τους. Τη μεθεπόμενη έστησαν και αντίσκηνα. Και δεν έμειναν εκεί.
Αποφασισμένοι
Αγανακτισμένοι και πολύ περισσότερο αποφασισμένοι, οι Ελληνες πρωτοστάτησαν στην πανευρωπαϊκή πρόσκληση που έχει απευθύνει η ιστοσελίδα της "Ευρωπαϊκής Επανάστασης" (European Revolution) στους πολίτες της ΕΕ να διαδηλώσουν σήμερα Κυριακή στις πλατείες των μεγαλύτερων πόλεων εναντίον όσων "τους στερούν το όνειρο".
Οι απανταχού "αγανακτισμένοι" της Ευρωπαϊκής Ενωσης δίνουν ραντεβού στις 6 το απόγευμα, σε μια παράλληλη κινητοποίηση χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς. Οι κεντρικές πλατείες σε Αθήνα, Παρίσι, Λονδίνο, Κοπεγχάγη, Στοκχόλμη, Σόφια, Βερολίνο, Βελιγράδι, Αμστερνταμ, Οσλο, Εδιμβούργο, Ελσίνκι, Βρυξέλλες, Βιέννη, Δουβλίνο, Ρώμη και Ρέικιαβικ περιμένουν σήμερα τους "αγανακτισμένους" κάθε χώρας να συντονίσουν τις φωνές.
Πέρα από τις πρωτεύουσες, παρόμοιες συγκεντρώσεις έχουν προαναγγείλει μέχρι στιγμής και στο Στρασβούργο, στη Λεμεσό, τη Δρέσδη, την Μπολόνια, τη Σεβίλλη και στον "δικό μας" Βόλο. "Κάνουμε έκκληση σε όλους τους πολίτες να κατέβουν στους δρόμους για να διαδηλώσουν. Μακριά από πολιτικά κόμματα και συνθήματα κλισέ, ενωθείτε μαζί μας, ανεξάρτητα από το σε ποια πολιτική παράταξη ανήκετε για να κάνετε τις φωνές των ανθρώπων να ακουστούν σαν μία. Λαοί της Ευρώπης ξυπνήστε. Ας φτιάξουμε μια καλύτερη ζωή, ας μιλήσουμε, ας συναντηθούμε, ας αλλάξουμε τα πάντα. Ολοι μαζί, ενωμένοι", σημειώνουν στο κείμενο της πρόσκλησης που απευθύνουν στους χρήστες του Διαδικτύου.
ΧΡ. ΚΑΤΣΑΡΟΥ - Μ. ΨΑΡΑ

Εμπνευστές του σημερινού πανευρωπαϊκού ραντεβού

Το γκρουπ "Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα" δημιουργήθηκε από δύο 17χρονα παιδιά. Τη σκυτάλη πήραν οι... μεγαλύτεροι, Αγγελος Βελέντζας και Χάρης Μουρίκης. Οι δυο τους, μαζί με κάποιους ακόμα, ήταν και οι εμπνευστές του πανευρωπαϊκού ραντεβού των "αγανακτισμένων", που πραγματοποιείται σήμερα το απόγευμα ταυτόχρονα στις ευρωπαϊκές πόλεις

Ηταν από τους πρώτους που "άκουσαν" τον σφυγμό των αγανακτισμένων στις πλατείες της Ισπανίας. Εκείνοι που σκέφτηκαν πως και η αγανάκτηση των Ελλήνων μπορεί να εκφραστεί με συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα.
Το γκρουπ "Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα" δημιουργήθηκε από δύο 17χρονα παιδιά, όμως στην πορεία λύγισαν, καθώς δεν μπορούσαν να αντέξουν το μέγεθος της ανταπόκρισης των χρηστών του facebook. Τη σκυτάλη πήραν οι... μεγαλύτεροι, Αγγελος Βελέντζας και Χάρης Μουρίκης, που ήταν από τους πρώτους διαχειριστές του. Οι δυο τους, μαζί με κάποιους ακόμα, ήταν και οι εμπνευστές του πανευρωπαϊκού ραντεβού των "αγανακτισμένων", που πραγματοποιείται σήμερα το απόγευμα ταυτόχρονα στις ευρωπαϊκές πόλεις.
"Στο πρότυπο των Ισπανών αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα γκρουπ για να προσκαλέσουμε τον κόσμο σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας για να εκφραστούμε. Χωρίς πανό με συνδικαλιστικά συνθήματα, χωρίς καπέλωμα από κόμματα, χωρίς πρόθεση για βία", λέει στο "Εθνος της Κυριακής" ο Αγγελος Βελέντζας.
Στο ίδιο πλαίσιο, οι δυο ακτιβιστές συνειδητοποίησαν την ανάγκη να οργανωθεί κάτι ακόμη πιο μαζικό. "Μας μιλούν για την Ενωμένη Ευρώπη! Ε, εμείς με τη σημερινή συγκέντρωση που γίνεται σε Αθήνα, Παρίσι, Λονδίνο, Μαδρίτη και αλλού, με ταυτόχρονες συναντήσεις στις 6 το απόγευμα, θέλουμε να δείξουμε πως εμείς μπορούμε καλύτερα να αδελφωνόμαστε ως λαοί!", εξηγεί ο Αγγελος.
"Πιστεύουμε ότι πολιτικά θα βγει κάτι. Οτι θα εμφανιστούν κάποιοι που θα δεσμευτούν σε ορισμένα πράγματα, ότι θα φοβηθούν αυτοί που υπάρχουν ήδη. Οι περισσότεροι δεν ανήκουν σε κάποιο κόμμα, κάποιοι ανήκουν... Αλλά όλοι θέλουν να εκφράσουν την αγανάκτησή τους: δεν πάει άλλο!", καταλήγει ο Χάρης.

Κουμής: 30 χρόνια δεν είναι αρκετά για να ξεχάσει κανείς

Εκδήλωση στην Αθήνα ζωντάνεψε την εν ψυχρώ δολοφονία του Κύπριου Ιάκωβου Κουμή από τα ΜΑΤ

Θύματα βίας μετρά κάθε μέρα η Αθήνα. Ένα 44χρονο πατέρα που έτρεξε να πάρει το αυτοκίνητό του για να μεταφέρει την ετοιμόγεννη γυναίκα του στο μαιευτήριο, μετανάστες με χτυπήματα στο κεφάλι από ρατσιστικές επιθέσεις, εργαζόμενους στη λαϊκή αγορά Εξαρχείων από μολότοφ... Και ο κύκλος βίας δεν λέει να κλείσει...
Μέσα σε αυτό το κλίμα, πιο επίκαιρη από ποτέ, ήταν η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε αρχές Μαϊου στην Αθήνα για τον Κύπριο φοιτητή της Νομικής Ιάκωβο Κουμή, ο οποίος το 1980 δολοφονήθηκε από τα ΜΑΤ κατά την πορεία για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Με τίτλο «Ιάκωβος Κουμής 1956-1980, Τριάντα χρόνια δεν είναι αρκετά για να ξεχάσεις», που διοργάνωσαν το περιοδικό «Τετράδια», ο σύλλογος «Φίλοι του Πυριτιδοποιείου», η «Πρωτοβουλία για την Εθνική Αυτοδιάθεση και την Κοινωνική Αλληλεγγύη» και το βιβλιοπωλείο της συζύγου του, Μαρία Κουμή «Το Παραμύθι» κάλεσαν φίλους, γνωστούς και αγνώστους, να μιλήσουν για το σύντομο βίο του νεαρού φοιτητή που χάθηκε τόσο άδικα.
Αφορμή για την εκδήλωση στάθηκε ένα εκτεταμένο αφιέρωμα στον Ιάκωβο Κουμή που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής». Για τον Κουμή μίλησαν ο συγγραφέας και διευθυντής του περιοδικού Λουκάς Αξελός, ο συγγραφέας, εκφωνητής του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου Δημήτρης Παπαχρήστος και ο σύντροφος του Κουμή, Παύλος Χατζηπαύλου. Τη συζήτηση συντόνισε ο γιατρός Πέτρος Παπανικολάου.
«Τριάντα χρόνια μετά τη δολοφονία του, θελήσαμε να ασχοληθούμε με τον βραχύ βίο και τα πυκνά γεγονότα του Ιάκωβου Κουμή», μας λέει ο Λουκάς Αξελός. «Ασχοληθήκαμε σε βάθος με τον αδικοχαμένο Κουμή και διαπιστώσαμε μια εικόνα ενός αξιόλογου, σκεπτόμενου και πολιτικοποιημένου νέου, με αρκετά διαυγή ιδεολογικό και πολιτικό προσανατολισμό, ταγμένο απερίφραστα στον αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου, με κριτική σχέση και στάση απέναντι στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα, και δίψα και όρεξη για γνώση, αλλά -ταυτόχρονα- ενός νέου με σαφείς ποιητικούςλογοτεχνικούς προσανατολισμούς, που μπορούν να κριθούν χωρίς postfestum επιείκειες, όχι ως τα τετριμένα δείγματα ενός συμπαθούς νέου στιχοπλόκου, αλλά ως πρωτόλεια δείγματα ενός δυνητικά αξιόλογου δημιουργού, όπως τουλάχιστον αποτυπώνεται στα πράγματά του που διασώθηκαν...»

Σύντομη η παραμονή στην Αθήνα...

«ΚΑΤΑτο βραχύ διάστημα εγκατάστασής του στην Αθήνα, γνωριστήκαμε μέσα από το εγχείρημα των “Τετραδίων”. Προλάβαμε και κάναμε μια εκδρομή στη Νέα Μάκρη, όταν μια εβδομάδα προτού δολοφονηθεί μαζί με τον φίλο μας Παύλο Χατζηπαύλου και τις γυναίκες μας, Αγγέλα, Δάφνη και Μαρία, περιδιαβαίνοντας τις πορτοκαλιές και λεμονιές του πατρικού μου κτήματος,» θυμάται ο διευθυντής του περιοδικού.
«Μαζί με άλλους συντρόφους μας ζήσαμε εκείνη τη χρονιά το τριήμερο της επετείου του Πολυτεχνείου, στο “τραπεζάκι” των “Τετραδίων” και της “Εργασίας”. Την Κυριακή, 16 Νοεμβρίου, κατεβήκαμε από νωρίς στο Πολυτεχνείο για να συμμετάσχουμε στην πορεία, όπως και έγινε. Είναι χαρακτηριστική η εμμονή του Ιάκωβου για συμμετοχή στην πορεία, “την πρώτη του”, όπως ο ίδιος διατύπωνε στον Παύλο», συνεχίζει ο Λ. Αξελός. «Όταν ολοκληρώθηκε η προσέλευση όλων μας, ξεκινήσαμε προς την αμερικανική πρεσβεία. Τα γεγονότα όμως πήραν εκρηκτικές διαστάσεις. Έχοντας αποκοπεί από τους υπόλοιπους, βρεθήκαμε στα Προπύλαια , ο σύντροφός μας Γιάννης Καργιώτης, ο Ιάκωβος κι εγώ, σχετικά μακριά από το κέντρο των συγκρούσεων στο Σύνταγμα και τη Βασιλίσσης Σοφίας και δεδομένου ότι ο Ιάκωβος είχε ουσιαστική άγνοια, όχι μόνο της Αθήνας αλλά και της αστυνομικής βιαιότητας, κρίναμε σκόπιμο να διαλυθούμε και να επιστρέψουμε στα σπίτια μας. Ήταν 10 με 10:15 το βράδυ όταν χωρίσαμε. Αλίμονο. Ήταν για πάντα... Αργά το βράδυ ειδοποιήθηκα ότι ο Ιάκωβος είχε δολοφονηθεί από τα ΜΑΤ στο Σύνταγμα».
Κανείς μέχρι σήμερα δεν ξέρει γιατί ο Ιάκωβος Κουμής αποφάσισε να μην επιστρέψει απευθείας στο σπίτι του εκείνο το μοιραίο βράδυ. Κατευθύνθηκε προς την πλατεία Συντάγματος και εκεί, καθισμένο σε μια καρέκλα, τον δολοφόνησαν πισώπλατα τα ΜΑΤ, με ένα καίριο πλήγμα αποκοπής του εγκεφάλου, όπως έγραψε ο Ιταλός ιατροδικαστής Ντουράντε.
Σύμφωνα με τις περιγραφές των αυτόπτων μαρτύρων, μεταξύ των οποίων και ο καλός του φίλος, μέλος των «Τετραδίων» Λευτέρης Ριζάς, ο νεαρός φοιτητής δεν είχε χάσει τις αισθήσεις του τελείως. Κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο με το ασθενοφόρο, αν και λουσμένος κυριολεκτικά με αίμα, κατάφερε να πει: «Δεν έχουν το Θεό τους, με φάγανε».
Στο Λαϊκό Νοσοκομείο έφτασε κλινικά νεκρός. Μία εβδομάδα αργότερα, στις 23 Νοεμβρίου, ο Ιάκωβος Κουμής άφηνε την τελευταία του πνοή...

ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Η σορός του μεταφέρθηκε στη Σωτήρα για να ταφεί εκεί τελικά στις 26 Νοεμβρίου μέσα σε φορτισμένη ατμόσφαιρα και πλατιά λαϊκή συμμετοχή. Την ίδια ώρα, στη Λευκωσία γινόταν τρισάγιο με συμμετοχή πολιτικών εκπροσώπων και αντιπροσωπειών από Κύπρο και Ελλάδα, χωρίς όμως επίσημη παρουσία της ελληνικής και κυπριακής κυβέρνησης, ή της ελληνικής πρεσβείας. Αυτό εξόργισε το πλήθος, που πραγματοποίησε αυθόρμητη πορεία προς την ελληνική πρεσβεία. Την ίδια μέρα με τον Ιάκωβο Κουμή δολοφονήθηκε η 20χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου. Παρόλο που οι συγγενείς και των δύο δολοφονημένων νέων κατέθεσαν μηνύσεις προκειμένου να βρεθούν οι ένοχοι και να τιμωρηθούν, καμία δεν μπόρεσε να προχωρήσει γιατί δεν στάθηκε δυνατό να εντοπιστεί ούτε ένας από τους δολοφόνους.

Ποιος ήταν ο δολοφονηθείς νέος Γεννήθηκε το 1956 από φτωχούς αγρότες γονείς στη Σωτήρα Αμμοχώστου. Αποφοίτησε από τεχνική σχολή και μετά τη στρατιωτική του θητεία εργάστηκε στο Διυλιστήριο Πετρελαίου στη Λάρνακα, ενώ, παράλληλα αποφοιτά από το Νυχτερινό Γυμνάσιο προκειμένου να πάρει απολυτήριο και να περάσει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όπως αναφέρει ο Λουκάς Αξελός στο κείμενό του που συμπεριλαμβάνεται στα «Τετράδια», «είναι προφανές ότι τα παραπάνω (εργασία, στρατός, τεχνική σχολή, νυχτερινό) παρέτειναν κατά μερικά χρόνια τον κύκλο των μαθητικών του σπουδών, με αποτέλεσμα να εγγραφεί στο πανεπιστήμιο 24 ετών, όταν δηλαδή οι υπόλοιποι συνομήλικοί του φυσιολογικά αποφοιτούσαν. Ο Κουμής έζησε την τουρκική εισβολή. Άμεση ήταν η αντίδρασή του, συμμετέχοντας στις αντικατοχικές κινητοποιήσεις, ενώ παράλληλα ενεργοποιήθηκε δραστήρια στην Επιτροπή Αυτοδιάθεσης της Κύπρου. Αργότερα, εντάσσεται στον αριστερό-πατριωτικό κύκλο που δημιούργησε Τα Οχτωβριανά, το πρώτο αριστερό, ριζοσπαστικό και πατριδογνωστικό βιβλιοπωλείο της Κύπρου.
Το 1978 συνδέεται και συμμετέχει στην πολιτική ομάδα Εργασία, με την οποία εκδίδουν το πρώτο τεύχος του περιοδικού “Τετράδια”, που ήταν αφιερωμένο στο κυπριακό ζήτημα. Λίγο πριν έρθει στην Ελλάδα, το 1980 παντρεύεται την συντοπίτισσά του Μαρία Καΐκκη. Και την ίδια χρονιά, γράφεται στο Πολιτικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εγκαταστάθηκε τελικά στην Αθήνα με τη γυναίκα του, σε ένα διαμέρισμα στα Σεπόλια. Άμεση ήταν η εμπλοκή του με τα φοιτητικά δρώμενα. Από την πρώτη στιγμή τα προσεγγίζει και τα σχολιάζει κριτικά στο Πολιτικό Ημερολόγιό του. Ενδεικτικά, δύο μέρες πριν από τη δολοφονία του, έγραφε: “Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα πάσχει από μια νοσηρή πολιτικοποίηση. Κακοχωνεμένες ιδέες εκφράζονται με πολλά λόγια χωρίς ουσία. Αυτή είναι η πρώτη εντύπωση που είχα”».

Στηρίξτε την αποστολή στη Γάζα με την υπογραφή σας!

Από την νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα 31 Μαΐου 2010, όταν  οι ισραηλινές ειδικές ναυτικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε διεθνή ύδατα (80 μίλια από τις ακτές του Ισραήλ) στον πολυεθνικό στολίσκο «Freedom Flotilla», σκοτώνοντας 9 συνανθρώπους μας, τραυματίζοντας βαριά δεκάδες άλλους, οδηγώντας στην συνέχεια το σύνολο των συλληφθέντων σε ισραηλινές φυλακές, πέρασε σχεδόν ένας χρόνος.
 

Οι 38 Έλληνες της Πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για τη Γάζα» που συμμετείχαν στην διεθνή αυτή αποστολή -την δεύτερη σε αριθμό επιβαινόντων αντιπροσωπεία- συνελήφθησαν, κάποιοι υπέστησαν σοβαρούς τραυματισμούς, τα υπάρχοντά τους κλάπηκαν, ενώ τα 2 ελληνικά πλοία της αποστολής, σε αντίθεση με τα τουρκικά πλοία που αποδεσμεύθηκαν  σε τρεις μόλις μήνες μετά το πειρατικό συμβάν, βρίσκονται ακόμα,  υπό ισραηλινή κατοχή στο λιμάνι της Χάιφας.
Σε όλο τον κόσμο ξέσπασαν τότε ισχυρές αντιδράσεις και κινητοποιήσεις καταγγελίας που οδήγησαν το Ισραήλ σε σχετική απομόνωση και –πρόσκαιρη έστω- διπλωματική αναδίπλωση. Η απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρώπινων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, που ορίσθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας, υπήρξε αποκαλυπτική σε ότι αφορά την χρήση άμετρης και αναίτιας βίας.
Οι περισσότερες αποφάσεις των διεθνών οργανισμών ζητούσαν τότε και την άρση του αποκλεισμού της Γάζας ενώ παράλληλα, ορισμένοι από αυτούς, εκπονούσαν σχέδια για την υλοποίησή του. Όμως, και σε αυτή την περίπτωση, δεν έγινε δυνατό να διασφαλιστεί η εφαρμογή των ευνοϊκών για τα στοιχειώδη δικαιώματα και τις βιοτικές ανάγκες του παλαιστινιακού λαού αποφάσεων.
Όμως η  Μέση Ανατολή σήμερα αλλάζει. Όποια κι’ αν είναι η εξέλιξη, όποια κι’ αν είναι η νέα γεωπολιτική μορφολογία η πορεία των ανθρώπων της περιοχής προς την χειραφέτησή τους είναι βέβαιο ότι συντελείται. Τα ολιγαρχικά αυταρχικά καθεστώτα που μακροημέρευσαν, στηριζόμενα στην πολύτροπη συνεργασία και  συνενοχή των καθ’ ημάς επαιρόμενων για την πολιτική και κοινωνική τους δημοκρατία κρατών, καταρρέουν..
Η Ελληνική Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα», γενεσιουργός συνιστώσα του κινήματος για το σπάσιμο της 43χρονης πολιορκίας, συμμετέχει και πάλι με τρόπο καθοριστικό στην νέα διεθνή πρωτοβουλία  «Freedom Flotilla - Stay Human» στο πλαίσιο μιας νέας, ευρύτερης, ριζικά αναβαθμισμένης, διεθνούς αποστολής.

Υποστηρίξτε την νέα αποστολή διεθνούς Στόλου για τη Γάζα - Sign the Petition 
http://t.co/X5wnakD
ή αλλιώς:
http://www.shiptogaza.gr/%CE%A3%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AF%CE%BE%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9/%CE%A3%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE-%CE%A5%CF%80%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CF%8E%CE%BD
----
Αντίστοιχο κείμενο δημοσιεύτηκε στη γαλλική Le Monde την Παρασκευή, υπογεγραμμένο από

40 προσωπικότητε των γραμμάτων, των τεχνών, της επιστήμης και ναυσιπλοίας.

1. Henri Alleg, militant anticolonialiste, président de l’ACCA

2. Ariane Ascaride, comédienne

3. Raymond Aubrac, ancien résistant

4. Etienne Balibar, philosophe

5. Marie-Christine Barrault, comédienne

6. Jean Boissonat, économiste, journaliste

7. Rony Brauman, ancien président de MSF

8. Robert Castel, sociologue, directeur d’étude à l’EHESS

9. Philippe Caubère, comédien, metteur en scène

10.  Jean-Arnold de Clermont, pasteur, ancien président de la Fédération protestante de France

11.  Annick Coupé, secrétaire générale de Solidaires

12.  Didier Daeninckx, écrivain

13.  Jamel Debbouze, acteur humoriste et producteur

14.  Claire Denis, réalisatrice

15.  Dominique Grange, chanteuse

16.  Robert Guediguian, cinéaste

17.  Bernadette Groison, secrétaire générale de la Fédération Syndicale Unitaire (FSU)

18.  Guizmo, chanteur de Tryo

19.  Gisèle Halimi, avocate à la cour de Paris, ancienne ambassadrice de France

20.  Eric Hazan, éditeur

21.  Stéphane Hessel, ambassadeur de France, ancien résistant et écrivain

22.  Robert Hossein, comédien, metteur en scène et cinéaste

23.  IAM, groupe de musique

24.  Abdellatif Laâbi, écrivain

25.  Jo Leguen, navigateur

26.  Mathilde Monnier, chorégraphe

27.  Bernard Noël, poète et essayiste

28.  Ernest Pignon-Ernest, plasticien

29.  Olivier Py, metteur en scène

30.  Jacques Rancière, philosophe

31.  Eugène Riguidel, navigateur

32.  Titi Robin, chanteur

33.  Elias Sanbar, écrivain, ambassadeur de la Palestine à l’UNESCO

34.  Monseigneur Marc Stenger, évêque de Troyes et président de Pax Christi France

35.  Jacques Tardi, auteur de bande dessiné

36.  Philippe Texier, magistrat honoraire et expert à l'ONU

37.  Mélissa Theuriau-Debbouze, journaliste

38.  Bernard Thibault, secrétaire général de la Confédération Générale du Travail

39.  Pierrel Zaoui, philosophe

40.  Zebda, groupe de musique

Ο ελληνικός... ιός χτυπάει τον δημόσιο τομέα των ΗΠΑ /έρχεται από τον Γουισκόνσιν στον Μαρξισμό 2011

Αναζητώντας απελπισμένα τρόπους για να περιορίσουν τα τεράστια ελλείμματά τους, πολλές από τις αμερικανικές πολιτείες στρέφονται εναντίον των συλλογικών συμβάσεων των δημοσίων υπαλλήλων και των κοινωνικών επιδομάτων, προκαλώντας πρωτοφανείς, για τα αμερικανικά δεδομένα, αντιδράσεις. Μέχρι στιγμής, 44 πολιτείες εκτιμούν ότι θα έχουν έλλειμμα της τάξης των 112 δισ. δολ. για το 2012 και έχουν ήδη προχωρήσει στην επιβολή νέας φορολογίας συνολικά 30,1 δισ. δολ. κατά την περίοδο 2010-2011, ενώ έχουν υιοθετήσει περικοπές ύψους 18,3 δισ. δολ.
Στο στόχαστρο των τοπικών διοικήσεων και κυρίως όπου διαθέτουν εξουσία οι Ρεπουμπλικάνοι, έχουν μπει οι δημόσιοι υπάλληλοι. Τα δύο τελευταία χρόνια έχουν χάσει τη δουλειά τους 378.000 εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα λόγω των περικοπών, ενώ μόνο τον Απρίλιο οι θέσεις εργασίας σε πολιτειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο μειώθηκαν περαιτέρω κατά 24.000.
Η νέα νομοθεσία που επέβαλαν οι κυβερνήτες του Ουισκόνσιν και του Οχάιο στερούν από μισό εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους το δικαίωμα διαπραγμάτευσης συλλογικών συμβάσεων, ακόμη και το δικαίωμα στην απεργία. Οι περικοπές που προβλέπουν οι εν λόγω νόμοι αφορούν κυρίως τους τομείς της Παιδείας, της Υγείας και της Κοινωνικής Πρόνοιας, δηλαδή εκείνους που εξυπηρετούν τις οικονομικά ασθενέστερες ομάδες του πληθυσμού, και ταυτόχρονα πλήττουν πρωτίστως τις γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους που απασχολούνται σε αυτές τις θέσεις σε συντριπτικό ποσοστό.
Η αρχή της αναθεώρησης της εργατικής νομοθεσίας έγινε στο Ουισκόνσιν, όπου χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους ξεσηκώνοντας εκδηλώσεις συμπαράστασης και σε άλλες πολιτείες. Η τελική εφαρμογή του νόμου βρίσκεται στα χέρια του Ανωτάτου Δικαστηρίου που αναμένεται να αποφανθεί υπέρ των πολιτειών, εντείνοντας τη σύγκρουση μεταξύ κυβερνητών και συνδικάτων.
Οι δάσκαλοι.
Τα πρώτα πυρά των τοπικών κυβερνητών δέχονται οι ενώσεις δασκάλων και καθηγητών και μάλιστα σε πολλές πολιτείες, ακόμη και με Δημοκρατική ηγεσία, όπως η Ιντιάνα, το Τενεσί, η Νεμπράσκα, το Τέξας, το Μίσιγκαν, η Μασαχουσέτη, η Οκλαχόμα, η Αλαμπάμα και η Φλόριντα. Μόλις πριν από μία εβδομάδα η γερουσία του Τενεσί ενέκρινε νομοσχέδιο που καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις για τους 65.000 δασκάλους της πολιτείας. Την ίδια στιγμή, στη Δημοκρατική Μασαχουσέτη η τοπική κυβέρνηση πέρασε νόμο που περιορίζει συλλήβδην τα δικαιώματα των σωματείων των δημοτικών υπαλλήλων, ενώ στην Ιντιάνα ο κυβερνήτης Μιτς Ντάνιελς άνοιξε μέτωπο με τους δημοσίους υπαλλήλους χαρακτηρίζοντάς τους «προνομιούχα ελίτ».
Το Μίσιγκαν ανακοίνωσε ότι θα λάβει μέτρα εξαιτίας του ελλείμματος ύψους 327 εκατ. δολαρίων και εισάγει τον θεσμό του οικονομικού ελεγκτή σε 23 περιοχές όπου τα σχολεία εμφανίζουν υπέρβαση κόστους. Στο Ντιτρόιτ, δε, όπου ήδη έχουν γίνει περικοπές σε μισθούς καθηγητών, οι Αρχές προχωρούν στην παραχώρηση περίπου 50 σχολείων σε ιδιωτική διαχείριση προκειμένου να μειωθεί το λειτουργικό κόστος.
«Μαχαίρι» στα επιδόματα ανεργίας βάζει η Φλόριντα, που ψήφισε την κλιμακωτή χορήγησή τους ανάλογα με το ποσοστό ανεργίας και τη διάρκεια χορήγησής τους στις 23 εβδομάδες από τις 26.
ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ


«Η φόρμουλα για τους αγώνες είναι ενότητα!»
Ενας από τους πρωταγωνιστές των κινητοποιήσεων στο Ουισκόνσιν, ο Μπράιαν Βέρντιν, έρχεται τις επόμενες μέρες στην Ελλάδα, για να συμμετάσχει στις εργασίες του «Μαρξισμού 2011», που πραγματοποιείται 19-22 Μαΐου στην Αθήνα (ΑΣΟΕΕ). Μέλος της Αμερικανικής Συνομοσπονδίας Σωματείων Δασκάλων των ΗΠΑ, ο Βέρντιν περιγράφει στο «Εθνος της Κυριακής» την εικόνα ενός αναγεννημένου εργατικού κινήματος που κατάφερε να καθυστερήσει και να δυσκολέψει τις βίαιες μεταρρυθμίσεις.
«Ξεκινήσαμε τις πορείες και τις διαμαρτυρίες κατά των περικοπών. Πρωτοστάτησαν νέοι άνθρωποι, νέα μυαλά, κι αυτό ήταν υπέροχα απρόσμενο! Χιλιάδες κάτοικοι θέλησαν να στείλουν ένα μήνυμα σε όλη τη χώρα ότι "ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε". Γιατί ταυτόχρονα προσπάθησαν να καταργήσουν και το δικαίωμά μας να διαπραγματευόμαστε συλλογικά, υποτιμώντας τα σωματεία μας. Ευτυχώς εμείς το καταλάβαμε νωρίς...», μας λέει. Μέρα με την ημέρα η ένταση κορυφωνόταν. «Στις προσπάθειες των μελών του Καπιτωλίου να περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα, απαντούσαμε με πορείες και διαδηλώσεις. Σε μια πορεία, μας στρίμωξαν σε μια γωνιά. Και κάποιοι άρχισαν να μπαίνουν μέσα στο κτίριο. Τελικά, το Καπιτώλιο καταλήφθηκε!», θυμάται.
Κοινά προβλήματα.
Ενημερωμένοι για το τι γίνεται στην Ελλάδα είναι οι εξεγερμένοι στο Ουισκόνσιν. «Απ' ό,τι έχω μάθει διαβάζοντας και ρωτώντας, οι πορείες στη δική σας χώρα μοιάζουν πολύ με τις δικές μας. Μεταρρυθμίσεις, πάγωμα μισθών, υψηλό ποσοστό ανεργίας, αίσθημα κατά της μετανάστευσης, αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης. Ακούγεται σαν να είμαστε στο ίδιο καράβι ναυαγοί. Δεν ξέρω αν είμαι σε θέση να προσφέρω οποιαδήποτε συμβουλή προς τον ηρωικό λαό της Ελλάδας. Αυτό που ξέρω ότι είναι μια δοκιμασμένη στον χρόνο φόρμουλα για την επιτυχία είναι η ενότητα, ενότητα, ενότητα», καταλήγει ο Μπράιαν Βέρντιν.
ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ

Η «Χρυσή Αυγή» σε ρόλο Κου Κλουξ Κλαν

Η θητεία στις ειδικές δυνάμεις αποτελεί τον κοινό παρονομαστή των «αγανακτισμένων» κατοίκων - μελών ακροδεξιών οργανώσεων, που επιδίδονται από την περασμένη Τετάρτη στο πογκρόμ κατά των μεταναστών.
Νεαροί, ανειδίκευτοι απόφοιτοι λυκείου, μέλη «μεσαίων» οικογενειών, φανατισμένοι οπαδοί. Αυτό είναι το προφίλ του «αγανακτισμένου κατοίκου» - μέλους ακροδεξιών οργανώσεων που δρα ανεξέλεγκτα στο κέντρο, έτοιμο να σκορπίσει τον τρόμο σε κάθε ανυποψίαστο μετανάστη που τύχει να βρεθεί στον δρόμο του.
Δυστυχώς η «στρατολόγηση» σε σχολεία κυρίως της Κυψέλης, των Αμπελοκήπων και των Πατησίων φαίνεται ότι πέτυχε κι από εκεί βγήκε η νέα γενιά των ομάδων κρούσης της ακροδεξιάς στη χώρα μας. Η «νύχτα των κρυστάλλων» θορύβησε τους κατοίκους της πρωτεύουσας, που είδαν να χύνεται αίμα αθώων στον βωμό της «καθαρότητας» της πρωτεύουσας. Η αγριότητα και το μίσος στα μάτια όσων στρέφονταν κατά των μεταναστών που βρέθηκαν σε λάθος σημείο τη λάθος ώρα, ξύπνησαν μνήμες από το ναζιστικό παρελθόν της Ευρώπης. Ξυρισμένα κεφάλια, κουκούλες, κράνη, ρόπαλα, σουγιάδες, ακόμη και κατσαβίδια συνθέτουν ένα σκηνικό άκρατης βίας, που τείνει να γίνει καθημερινότητα στο κέντρο.
Κάποιοι από τις ομάδες που απεικονίζονται στις φωτογραφίες των προπηλακισμών, είναι κάτοικοι του κέντρου της πρωτεύουσας. Δεν είναι λίγες όμως και οι... «ενισχύσεις» από την περιφέρεια - τις περισσότερες φορές δηλώνουν και αυτοί «αγανακτισμένοι» κάτοικοι της περιοχής.
Με τους "πυρήνες" των ακροδεξιών που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια σε όλη τη χώρα, τα μέλη της "Χρυσής Αυγής", των "Αυτόνομων" και των "Ενεργών πολιτών" οργανώνονται σε βάρος των κατοίκων, που εξακολουθούν να ασφυκτιούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι έχουν μεγαλώσει με ξένους στις γειτονιές και στα σχολεία τους, που στην καλύτερη περίπτωση απέφευγαν. Από τη δεκαετία του '90, είδαν στις περιοχές τους να αυξάνεται ο πληθυσμός των μεταναστών, από τις βαλκανικές χώρες τότε. Ηταν η εποχή που μεσουρανούσε ξανά η "Χρυσή αυγή" και οι ομοϊδεάτες της. Ακόμη και ομαδικές περιπολίες πραγματοποιούσαν με γκλομπς και ρόπαλα, κυνηγώντας τους εκπροσώπους των φυλών που είχαν πρωτοέρθει στην Ελλάδα.
Ο καιρός πέρασε και οι "βετεράνοι" φρόντισαν να μυήσουν και νέους στο μίσος για τους ξένους. Καθώς ολοένα και περισσότεροι μετανάστες και πρόσφυγες από Αφρική και Μέση Ανατολή έφταναν στην Αθήνα, οι ακραίοι βρήκαν "πάτημα" να ποτίσουν με τις φασιστικές τους ιδέες νέους ανθρώπους, που ανέλαβαν δράση. Σήμερα, είναι αυτοί οι πιο φανατικοί.
Κοινός παρονομαστής "παλιών" και "νέων" είναι η αγάπη τους για τα όπλα και κάθε τι στρατιωτικό. Οι περισσότεροι έχουν υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις και υπερηφανεύονται γι' αυτό σε κάθε ευκαιρία - ακόμη και μέσα από τα κοινωνικά media όπως το facebook.
Στην πλειοψηφία τους, όσοι αποφασίζουν να δράσουν κάνουν απλές δουλειές μάλλον υποτιμημένες. Από τους κόλπους των ακροδεξιών δεν λείπουν και οι άνεργοι, που ευκόλως αποδίδουν την ανεργία τους στην... επιδρομή των ξένων. Με τη διάπλαση σώματος που αποκτούν και τις γνωριμίες από τα διάφορα γυμναστήρια, κάποιοι βρίσκονται να εργάζονται στη νύχτα ή -οι πιο επιτυχημένοι- ως υπάλληλοι ασφαλείας σε κάποια καταστήματα. Σε αυτά τα μαγαζιά, οι ομοϊδεάτες τους βρίσκουν καταφύγιο μετά τα "χτυπήματα" σε βάρος ξένων και αντιφρονούντων.
Δικτυώνονται
Μία... βόλτα στα προφίλ των ακροδεξιών στοιχείων στο facebook και τα διάφορα μπλογκς που έχουν δημιουργήσει, είναι αποκαλυπτική για το ποιόν τους.
Τα ονόματά τους είναι συχνά εμπνευσμένα από αρχαίους Ελληνες ήρωες, στο προφίλ τους έχουν τη γαλανόλευκη, ενώ δεν διστάζουν να συνδυάζουν γραφιστικά την ελληνική σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό.
Ως φανατικοί οπαδοί, λατρεύουν τους ξένους ποδοσφαιριστές των ομάδων τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ένας νεαρός που δηλώνει ευθαρσώς "χρυσαυγίτης" που "θέλει να πετάξουμε τους μελαψούς στη θάλασσα", ενώ την ίδια στιγμή είναι λάτρης του Γαλλοαφρικανού ποδοσφαιριστή Σισέ.
ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ - ΘΟΔΩΡΗ ΒΓΕΝΗ

Η αγγελία που «έκαψε» την Ηλία

Μια απροσεξία ήταν ίσως το στοιχείο που οδήγησε την Ιντερπόλ να ξεσκεπάσει την άριστα «καμουφλαρισμένη» ζωή της Αντωνίας Ηλία στην Αγγλία. Φαίνεται ότι η καταζητούμενη πρώην ανακρίτρια που ζούσε στο Μπράιτον, μόλις μία ώρα δρόμο από το κέντρο του Λονδίνου, αδυνατούσε να τα «βγάλει πέρα» με τον μισθό της από το τοπικό κολέγιο όπου δίδασκε γλώσσες ως η Γαλλίδα... Αντωνία Ζαμέν και αναζητούσε επιπλέον εισόδημα μέσω αγγελίας.
Η πρώην ανακρίτρια Αντωνία Ηλία, σε βάρος της οποίας εκκρεμούσαν 5 εντάλματα της Ιντερπόλ, τελικά «κρυβόταν» στη Βρετανία.
Η επισήμανση ότι εκτός από γαλλικά δίδασκε και ελληνικά με εξειδίκευση στην επιχειρηματική, την τραπεζική και τη... νομική ορολογία, κίνησε τις υποψίες των αρχών που την αναζητούσαν έξι χρόνια.
Σε βάρος της εκκρεμούσαν 5 εντάλματα της Ιντερπόλ για την εμπλοκή της στο παραδικαστικό κύκλωμα. Η πρώην πρωτοδίκης είχε διαφύγει στο εξωτερικό παρά την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, επικαλούμενη λόγους υγείας. Μάλιστα, είχε δηλώσει πως «στην Ελλάδα απειλείται η ζωή της» και πως «δεν εμπιστεύεται την ελληνική Δικαιοσύνη ως προς το πρόσωπό της» και ότι «σε βάρος της υπάρχει σκευωρία». Ειρωνική διαπίστωση για μια -μέχρι πρότινος- λειτουργό της Δικαιοσύνης...
Εκτοτε, πολλά είχαν γραφεί για το «καταφύγιο» της φυγόδικου που η φωνή της φέρεται να ακούγεται σε μαγνητοφωνημένες συνομιλίες της να διαπραγματεύεται την αποφυλάκιση κατηγορουμένου για εμπορία ναρκωτικών.
Αρχικά, οι πληροφορίες την ήθελαν στο Παρίσι, όπως αργότερα αποδείχθηκε ότι είχε πάει και η έτερη συνάδελφός της, ανακρίτρια Κ. Μπουρμπούλια. Αργότερα, ο Λίβανος θεωρήθηκε πιθανός προορισμός της, εξαιτίας του γεγονότος ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να εκτελεστεί εκεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.
Το πιο... εξωφρενικό σενάριο που ακούστηκε ήταν πως εθεάθη μοναχή σε μοναστήρι του εξωτερικού, εκμεταλλευόμενη τις υψηλές διασυνδέσεις της ανάμεσα στις τάξεις των ιερέων (βλ. Ιάκωβος Γιοσάκης) και των μοναχών.
Η σύλληψή της στην Αγγλία διέψευσε όλα τα σενάρια. Με το όνομα Αντωνία Ζαμέν παρίστανε τη Γαλλίδα καθηγήτρια και με αυτή την ιδιότητα είχε εξασφαλίσει μια θέση στο κολέγιο City του Μπράιτον για να διδάσκει -μεταξύ άλλων- και... ελληνικά!
Ζώντας σε ένα τυπικό διαμέρισμα του γνωστού προαστίου, η καταζητούμενη μπορούσε να περνάει απαρατήρητη... Στην αγγελία που δημοσίευσε στο σάιτ αναζήτησης εκπαιδευτικών Beanbag Learning, η Αντωνία Ζαμέν προσδιόριζε ως έδρα της ένα σπίτι στη συμβολή των οδών Στόουνχαμ και Λίντον, πολύ κοντά στο κολέγιο όπου δίδασκε.
Οι ικανότητές της.
Στην ηλεκτρονική ανάρτηση, η... καθηγήτρια αποφεύγει να δημοσιεύσει φωτογραφία της, ωστόσο η περιγραφή των ικανοτήτων της «προδίδει» τη σχέση της με την Ελλάδα: «Είμαι γαλλόφωνη εξειδικευμένη καθηγήτρια. Μπορώ να διδάξω παιδιά και ενηλίκους. Μπορώ να διδάξω τη γαλλική γλώσσα για δευτεροβάθμια εκπαίδευση, για εργασία, τραπεζικές συναλλαγές και νομική ορολογία.
Επίσης, μπορώ να διδάξω ελληνικά... Είμαι πολύ φιλική και εξωστρεφής και μπορώ να επικοινωνήσω άψογα με τους μαθητές μου, όλων των ηλικιών και καταγωγής. Παρακαλώ, μη διστάσετε να με καλέσετε στο τηλέφωνο 077... Ευχαριστώ, Κυρία Α. Ζαμέν».
Η τιμή για κάθε ώρα μαθήματος σε παιδιά όλων των τάξεων ήταν 20 λίρες (περίπου 25 ευρώ).
Παρουσιαζόταν ως Γαλλίδα
Θρίλερ με την ταυτότητά της
Στην ιδιότητα της Γαλλίδας καθηγήτριας επέμεινε και κατά τη σύλληψή της στο Λονδίνο. Οταν η πρόεδρος του τοπικού δικαστηρίου της ζήτησε να επιβεβαιώσει τα προσωπικά της στοιχεία, ονοματεπώνυμο, τόπο και ημερομηνία γέννησής της, η συλληφθείσα είπε ότι δεν ονομάζεται Αντωνία Hλία αλλά Αντωνία Ζαμέν, είναι Γαλλίδα υπήκοος, γεννημένη στην πόλη Αμιέν της Γαλλίας, στις 17/3/1963 και οι γονείς της ονομάζονται Κονσταντίν και Κλερ Ζαμέν.
Ομως, όπως κατέθεσε στο δικαστήριο η εισαγγελική αρχή, στο διαμέρισμά της στο Μπράιτον βρέθηκαν ελληνική ταυτότητα, ελληνικό διαβατήριο και ελληνική άδεια οδήγησης στο όνομα Αντωνία Hλία. Επίσης, η εισαγγελική αρχή κατέθεσε γνωμάτευση της αγγλικής αστυνομίας η οποία αποφαίνεται ότι τα δακτυλικά αποτυπώματα του εντάλματος σύλληψης της Ιντερπόλ είναι τα ίδια με εκείνα της γυναίκας που συνέλαβαν οι αγγλικές αρχές.
Η εξήγηση που έδωσε η ίδια στο δικαστήριο για τα έγγραφα που βρέθηκαν στο σπίτι της είναι ότι μπορεί να τα έβαλαν εκεί κάποιοι φοιτητές καθώς, όπως είπε, νοίκιαζε το σαλόνι τους διαμερίσματός της. Το δικαστήριο αποφάσισε να επιτείνει την κράτησή της μέχρι αύριο, Δευτέρα, προκειμένου να συγκεντρωθούν περισσότερα στοιχεία για την ταυτότητά της. Αύριο θα διαπιστωθεί εκτός από την ταυτότητά της και η διαδικασία έκδοσής της στην Ελλάδα.
Το «Εθνος της Κυριακής» επικοινώνησε με το City College του Μπράιτον. Οι χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι δεν γνώριζαν ότι ανάμεσά τους εργαζόταν μια καταζητούμενη Ελληνίδα, ενώ ο υπεύθυνος του γραφείου Τύπου, Μπράιαν Μπελ, αρκέστηκε να πει ότι κάποια στιγμή θα εκδοθεί επίσημη ανακοίνωση από τη διοίκηση του ιδρύματος. Για την ιστορία, το κολέγιο την είχε εντάξει στο πρόγραμμα διδασκαλίας ολόκληρου του 2011.

Τοκογλύφοι και κρίση οδηγούν επιχειρηματίες στην αυτοκτονία

Κυκλώματα τοκογλυφίας αποτελούν όπως όλα δείχνουν το “γενεσιουργό αίτιο” της τραγικής εικόνας που παρουσιάζει τους τελευταίους μήνες ο επιχειρηματικός κόσμος της Κρήτης. Το γεγονός ότι εδώ και δύο χρόνια περισσότεροι από 20 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους επιχειρηματίες, αυτοκτόνησαν στην Κρήτη, συνδέεται πλέον ευθέως με τη δράση τοκογλύφων στην Μεγαλόνησο.

Προς αυτή την κατεύθυνση άλλωστε έχει στραφεί το ενδιαφέρον της Εισαγγελίας Ηρακλείου,  όπου ο προϊστάμενός της Νίκος Μαρκάκης πραγματοποιεί έρευνα προκειμένου να διαπιστώσει αν όντως τοκογλύφοι λυμαίνονται την αγορά. Το σίγουρο είναι ότι οι αυτοκτονίες -κυρίως στο Ηράκλειο- έχουν πάρει διαστάσεις μάστιγας. Μόνο μέσα στην τελευταία εβδομάδα, τρεις επιχειρηματίες αποφάσισαν να βάλουν τέλος στη ζωή τους.

          Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η αυτοκτονία του εμπόρου ιατρικών ειδών Ιωάννη Κακούτη τον Μάρτιο του 2009. Βρέθηκε απαγχονισμένος στο υπόγειο του σπιτιού του στο Ηράκλειο, χωρίς η οικογένειά του να ξέρει την αιτία που τον οδήγησε στην τραγική απόφαση να θέσει τέρμα στη ζωή του. Η Καλλιόπη Κακούτη, χήρα του αδικοχαμένου Ιωάννη Κακούτη, κατόρθωσε να συλλέξει πληροφορίες και στοιχεία, τα οποία την οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι ο σύζυγός της τα τελευταία 2-3 χρόνια της ζωής του είχε πέσει θύμα εκμετάλλευσης οργανωμένου τοκογλυφικού κυκλώματος, το οποίο δρούσε με την ανοχή, αν όχι με τη σύμπραξη και την καθοδήγηση τραπεζικών στελεχών και υπαλλήλων. Όπως υποστηρίζει μάλιστα στην Μήνυση που κατέθεσε ενώπιον του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ηρακλείου η χήρα του Ιωάννη Κακούτη, την οποία και στρέφει κατά οχτώ Ηρακλειωτών -γιατρών, επιχειρηματιών και τραπεζικών- τα τελευταία τρία χρόνια τα άτομα αυτά εμφανίζονται να έχουν ανταλλάξει επιταγές εκατομμυρίων ευρώ με τον αυτόχειρα, χωρίς να διατηρούν ουδεμία εμπορική σχέση μαζί του! Κλασική περίπτωση τοκογλυφίας δηλαδή, ενώ δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα καρνέ των εμπλεκομένων προσώπων εκδόθηκαν από συγκεκριμένο κατάστημα τράπεζας στο Ηράκλειο, ο διευθυντής του οποίου είναι επιστήθιος φίλος του «εγκεφάλου» του κυκλώματος κι επίσης μηνυόμενος.

“Έχω σοβαρές ενδείξεις, αν όχι αποδείξεις, για την εμπλοκή και εκμετάλλευση του συζύγου μου από οργανωμένο κύκλωμα τοκογλυφίας, το οποίο τον οδήγησε στην αυτοκτονία”, δηλώνει στο “Έθνος της Κυριακής”  η Καλλιόπη Κακούτη, που αναμένει από μέρα σε μέρα κλήση από την αρμόδια αντιεισαγγελέα, στα χέρια της οποίας βρίσκεται η 140σέλιδη μήνυση ήδη από τις 24 Μαρτίου 2011, προκειμένου να καταθέσει και ενώπιον του ανακριτή όλα όσα γνωρίζει για την υπόθεση και να πέσει άπλετο φως στην ιστορία αυτή.

Γνωστός στην κοινωνία της Κρήτης για το καλό του όνομα, ο επιχειρηματίας Ιωάννης Κακούτης ζούσε ευτυχισμένος με τη σύζυγο και τον 16χρονο γιο του στο σπίτι τους στο Ηράκλειο. Διατηρούσε επιχείρηση πώλησης ιατρικών ειδών, την οποία είχε ιδρύσει ο πατέρας του, εμπορευόμενος ακουστικά και στεντς. Η επιχείρηση ήταν ιδιαίτερα επικερδής και παρά το γεγονός ότι οι κλινικές και τα νοσοκομεία συχνά καθυστερούσαν τις πληρωμές, ο Κακούτης φρόντιζε να αντεπεξέρχεται στις υποχρεώσεις του. Όταν όμως αποφάσισε να ανοιχτεί σε νοσοκομειακά ιδρύματα των Αθηνών, οι υποχρεώσεις αυξήθηκαν. Οι συνεχείς καθυστερήσεις, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση που “χτύπησε” την αγορά, είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσουν τα σύννεφα στην καριέρα του επιχειρηματία...

“Μέχρι την αυτοκτονία του δεν ήξερα και δεν μπορούσα να φανταστώ τι συνέβαινε στο σύζυγό μου”, διηγείται η σύζυγός του. “Τις αμέσως επόμενες μέρες μετά τον χαμό του όμως, ήταν καταιγιστικές οι πληροφορίες, οι οποίες άρχισαν να σχηματίζουν ένα παζλ, που θα μου έδινε την απάντηση του τι ήταν τελικά αυτό που οδήγησε το σύζυγό μου στην αυτοκτονία”.

Όπως ανακάλυψε η κ. Καλλιόπη Κακούτη λίγες μόλις μέρες μετά το θάνατο του συζύγου της, άνθρωποι από το περιβάλλον του είχαν εκδώσει επιταγές με δικαιούχο τον ίδιο και ποσά δεκάδων χιλιάδων ευρώ, αλλά και ότι ο ίδιος είχε αντίστοιχα εκδώσει επιταγές με δικαιούχους αυτούς ακόμη μεγαλύτερων ποσών. Το πρώτο παράδοξο που παρατήρησε ήταν ότι κανείς από αυτούς δεν διατηρούσε εμπορικές συναλλαγές με τον θανόντα και συνεπώς δεν δικαιολογείτο η ανταλλαγή τραπεζικών επιταγών μεταξύ τους. Η δεύτερη παρατήρηση αφορούσε στα ίδια τα ποσά. Ενώ ο σύζυγός της φαίνεται να έχει λάβει από τους μηνυομένους επιταγές ύψους 1.732.406 ευρώ, ο ίδιος φαίνεται να έχει επιστρέψει σε αυτούς και πάλι με την έκδοση επιταγών ποσό 3.006.256 ευρώ, δηλαδή.... σχεδόν τα διπλάσια. Και το “κερασάκι” στην τούρτα των αποδείξεων φαίνεται να είναι το γεγονός ότι όλες οι επιταγές έχουν εκδοθεί από ένα συγκεκριμένο υποκατάστημα μιας τράπεζας στο Ηράκλειο, γεγονός που κάθε άλλο παρά τυχαίο μπορεί να είναι...

Με βάση τα στοιχεία που έχει πλέον συλλέξει και με τη βοήθεια των δικηγόρων Γεωργίου Αντωνόπουλου και Μαρίας Παπατσαρά που έχουν αναλάβει την υπόθεση, η χήρα Κακούτη ζητά από τη Δικαιοσύνη να δοθεί άμεσα εντολή για το άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών όλων των εμπλεκομένων προσώπων, προκειμένου να γίνει «ξεσκόνισμα» όλων των επιταγών που είχαν εκδοθεί από τις εμπλεκόμενες πλευρές, να επιληφθεί με ταχύτατες διαδικασίες η Υπηρεσία Ειδικού Ελέγχου (πρώην ΣΔΟΕ) αλλά και η Επιθεώρηση της Ένωσης Τραπεζών.

   “Στο κύκλωμα αυτό ανήκουν δυστυχώς και φίλοι και γνωστοί του συζύγου μου, «επιφανείς» πολίτες του Ηρακλείου, τους οποίους έβαζα στο σπίτι μου, μη γνωρίζοντας ότι αυτοί τελικά θα αποτελούσαν τους ηθικούς αυτουργούς της αυτοκτονίας του συζύγου μου και της μετέπειτα καταστροφής της ζωής μας”, λέει η κ. Κακούτη. Σύμφωνα με τη μήνυση, πρόσωπο-κλειδί στην υπόθεση φέρεται να αποτελεί γιατρός, τον οποίο η χήρα στοχοποιεί ως «εγκέφαλο». Πρόκειται για τον άνθρωπο στον οποίο ο Κακούτης -όπως ο ίδιος ομολόγησε αργότερα- είχε εκμυστηρευτεί ότι είχε αποπειραθεί ήδη μία φορά να αυτοκτονήσει και είναι εκείνος με τον οποίο ο αυτόχειρας ξεκίνησε να έχει οικονομικές συναλλαγές από τα τέλη του 2006. Μεταξύ τους φέρεται να γίνεται διακίνηση μεγάλου αριθμού επιταγών που αντιστοιχούν σε τεράστια χρηματικά ποσά, ενώ εκείνον “δείχνουν” ως τον μόνο υπεύθυνο και οι υπόλοιποι μηνυόμενοι. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν σε κατατεθέντα σε ανύποπτο χρόνο δικόγραφά τους, ότι οι ίδιοι δε φέρουν καμία ευθύνη και προσπαθούν να πείσουν ότι μη έχοντας οικονομικό όφελος, αλλά λόγω εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο του «εγκεφάλου», παρέδιδαν σε αυτόν ολόκληρα καρνέ λευκών επιταγών προκειμένου να τον διευκολύνουν στις οικονομικές δυσκολίες που ο ίδιος αντιμετώπιζε. Ο «εγκέφαλος», ωστόσο, παρέδιδε τις επιταγές αυτές στον «καλό του φίλο» Κακούτη για να τον «βοηθήσει» με τη σειρά του στις οικονομικές του δυσκολίες κι έτσι βρέθηκαν μπλεγμένοι και οι λοιποί μηνυόμενοι. Κατά την κ. Κακούτη, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να πείσει ούτε τον πιο αφελή!

   Η κ. Κακούτη έχει προβεί σε αποποίηση της κληρονομίας του άνδρα της, και κατόπιν αιτήσεως πάλαι ποτέ δήθεν επιστήθιου φίλου της οικογένειας (και νυν μηνυόμενου) ο οποίος μάλιστα την απείλησε με κατάσχεση της περιουσίας του συζύγου της πριν καν τελεσθεί το 40ήμερο μνημόσυνο αυτού, ο Κακούτης κηρύχθηκε σε πτώχευση, με αποτέλεσμα να καθυστερεί σημαντικά η διαδικασία της δικαστικής εκκαθάρισης της κληρονομίας, με την ολοκλήρωση της οποίας θα ικανοποιηθούν οι πραγματικοί δανειστές του Κακούτη, κάτι το οποίο επιθυμεί και η κ. Κακούτη.

 Καταλήγοντας η κ. Κακούτη δηλώνει αποφασισμένη στο «Έθνος της Κυριακής»:

          «Από την ημέρα του θανάτου του άνδρα μου η ζωή τόσο του ανήλικου παιδιού μας όσο και η δική μου καταστράφηκε.

          Δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνο την με έναν τόσο τραγικό τρόπο απώλεια του αγαπημένου μας ανθρώπου, αλλά και τους αδίστακτους τοκογλύφους - δανειστές του, οι οποίοι κατέπεσαν επάνω μας, απαιτώντας την καταβολή εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, χρήματα τα οποία, όπως υποστηρίζουν, είχαν δανείσει στο Γιάννη Κακούτη.  

          Είμαι αποφασισμένη να κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για να τιμωρηθούν οι ένοχοι, οι αδίστακτοι άνθρωποι, που και μετά την αυτοκτονία του συζύγου μου εξακολουθούν να επιδιώκουν με κάθε μέσο και την οικονομική καταστροφή της οικογένειάς μου, εκδίδοντας διαταγές πληρωμής, κηρύσσοντας τον άνδρα μου σε πτώχευση και διενεργώντας πλειστηριασμό στα ακίνητά μας, διεκδικώντας χρήματα τα οποία συνιστούν προϊόν τοκογλυφίας.

          Ως μητέρα του ορφανού ανήλικου παιδιού μας και ως χήρα του αγαπημένου μου συζύγου δεν θα ησυχάσω εάν δεν αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια κι αν δεν τιμωρηθούν οι ένοχοι.

          Αυτό είναι το χρέος μου τόσο απέναντι στην ψυχή του αδικοχαμένου άνδρα μου όσο και απέναντι στο παιδί μου, την περιουσία του οποίου αρνούμαι να παραδώσω στα χέρια των τοκογλύφων, των ηθικών αυτουργών της αυτοκτονίας του πατέρα του! 

          Κατέφυγα στην δικαιοσύνη έχοντας την ελπίδα ότι οι Δικαστές της πατρίδος μου δεν θα αφήσουν ατιμώρητο ένα τέτοιο έγκλημα».

Ο ήρωας της διπλανης πόρτας...

Τον ήξερα τον Λάκη Σάντα. Τιμή μου μεγάλη, ένας τέτοιος άνθρωπος να με εμπιστευτεί. Και να θέλει συχνά-πυκνά να πηγαίνουμε για ένα πρωινό καφεδάκι στην παραλία, για να τα λέμε λίγο.
Γλυκός και γελαστός, με το καπελάκι του κάποιες φορές, πάντα με κοστούμι, μου μιλούσε για τη ζωή των αγωνιστών, των ανθρώπων που δεν υπέστειλαν ποτέ τη σημαία της αξιοπρέπειάς του.
Ο Λάκης Σάντας ήταν ένας από αυτούς, ένας ήρωας της διπλανής πόρτας. Δεν δέχθηκε να μπει στα γρανάζια της πολιτικής διπλωματίας, ούτε στις εκπτώσεις της δίψας για εξουσία. Γι' αυτό πολλά χρόνια έμεινε στην αφάνεια. Γι' αυτό όμως και τις λατρεμένες του κόρες τις μεγάλωσε με ανοιχτή καρδιά, τις έμαθε να αγαπούν τους ανθρώπους.
Αγαπούσε τους νέους ο Λάκης Σάντας. "Τα παιδιά", μου είχε πει πολλές φορές. "Τα παιδιά είναι η μόνη μας ελπίδα"... Και δεν κουραζόταν ποτέ να πηγαίνει να μιλάει στα παιδιά. Σ' αυτά πραγματικά πίστευε πια...
Ανησυχούσε για το αύριο αυτού του τόπου, που διώχνει τους νέους μακριά. Αλλά την ίδια στιγμή -πάντα ευγνώμων- ήξερε να εκτιμά τους λαούς όλου του κόσμου. Και κυρίως του Καναδά, όπου είχε ζήσει μεγάλο μέρος της ζωής του. "Να πας στον Καναδά, Μαρία", μου είπε μια μέρα αποφασιστικά. "Είναι δίκαιοι άνθρωποι, απονήρευτοι. και το κράτος τους είναι οργανωμένο και σωστό. Θα σε εκτιμήσει"
Πάντα μου διηγείτο μια ιστορία από την εποχή που έμεινε εκεί, κοντά στα σύνορα με τις ΗΠΑ. Μου έλεγε λοιπόν ότι πήγαιναν συχνά με φίλους από τον Καναδά στην Αμερική για ποτό και διασκέδαση και γυρνούσαν αυθημερόν πίσω. Όλα επιτρεπόταν να τα μεταφέρεις, εκτός από αλκοόλ. "Και μια φορά, λέω του φίλου μου του Καναδού, να κρύψουμε ένα μπουκάλι ουισκι στο αυτοκίνητο. Κι εκείνος, σα να έπεσε από τα σύννεφα μου είχε απαντήσει: Όχι, γιατί να το κάνουμε αυτό; Γιατί να κάνουμε κάτι παράνομο;", έλεγε.
Του είχε φανεί απίστευτο του νεαρού Έλληνα που ο Καναδός δεν είχε ποτέ σκεφτεί την παρανομία. Αυτήν την καθαρότητα πρέπει να βρούμε κι εμείς, ήθελε να πει, να μην είναι ο νους μας στο πώς θα κάνουμε την ζαβολιά...
Τον αγαπούσα πολύ τον Λάκη Σάντα. Κι ακόμα τον αγαπάω. Γιατί ήξερε να αγαπάει χωρίς ιδιοτέλεια και χωρίς πονηριά. Γιατί ήταν πραγματικός ήρωας, από αυτούς που γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος όταν τους γνωρίσεις. Κι εμένα, ο Λάκης Σάντας με έκανε καλύτερο άνθρωπο...
Καλό ταξίδι Λάκη μου... (κι ας σου απευθύνομαι με τον απαιτούμενό σου ενικό έστω κι αργά).
Καλή αντάμωση...


Διαβάστε την πρώτη μου συνέντευξη μαζί του για το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα (ΝΕΤ)
http://bit.ly/jR9XXu

Διαβάστε το αιρετικό κείμενο του Ηλία Πετρόπουλου για τον Απόστολο Σάντα
http://bit.ly/mjPVgm

«Φιλέτα» με... χακί έτοιμα προς αξιοποίηση

Το «ξεσκόνισμα» σε φακέλους που πραγματοποίησε το επιτελείο του υπουργού Εθνικής Αμυνας έφερε στην επιφάνεια εκατοντάδες κληροδοτήματα που παραμένουν αναξιοποίητα
Κατ' αρχάς εξερευνητής και μετά διεθνής σύμβουλος απαιτείται για την αξιοποίηση της ακίνητης «χακί» περιουσίας, καθώς υπάρχουν κληροδοτήματα προς τις Ενοπλες Δυνάμεις που δεν έχουν εντοπιστεί ή παραμένουν αναξιοποίητα επί έναν ολόκληρο αιώνα!

Μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης του υπ. Εθνικής Αμυνας να αναζητηθεί διεθνής σύμβουλος για την αξιοποίηση της περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, το Επιτελείο του υπουργού «ξεσκόνισε» τους φακέλους των Γενικών Επιτελείων και έβγαλε «λαβράκι»:

• Κληροδότημα Τσίπουρα: Αγρόκτημα 1.000 στρ. στη Μεγάλη Λειχοτινιά Παρνασσίδος. Παραχωρήθηκε το 1914 στο Εθνικό Ταμείο Στόλου και επί έναν αιώνα παραμένει αναξιοποίητο.
• Κτήμα Κόντου, 7 στρ. στη Μύκονο, στην Ανω Μερά. Το Ταμείο Εθνικού Στόλου εδώ και 20 χρόνια εξετάζει πώς θα το αξιοποιήσει.
• Παραθαλάσσιο κτήμα 6 στρ. στον Πόρο. Το αγόρασε το Ταμείο Στόλου από το Ταμείο Εθνικής Αμυνας. Μένει αναξιοποίητο.
• Πολυκατοικία στην οδό Φειδίου στο κέντρο της Αθήνας. Στεγάζεται το Ταμείο Εθνικού Στόλου.
• Οικόπεδο 12 στρ. στη θέση Καστράκι της Νάξου. Ανήκει στο Ταμείο Αεροπορίας, αλλά το διαχειρίζεται το Ταμείο Εθνικού Στόλου και λόγω συνιδιοκτησίας παραμένει ανεκμετάλλευτο.
• Οικόπεδο σε κεντρικό σημείο της Κω ανήκει στο Ταμείο Αεροπορίας. Ανεκμετάλλευτο από το 1981.
• Παραθαλάσσια έκταση 25 στρ. στην Περαία Θεσσαλονίκης. Ανήκει στο Ταμείο Αεροπορίας.
• Πλαζ 40 στρεμμάτων στην Αχαΐα. Ανήκει στην 116 ΠΜ.
• Πλαζ 20 στρεμμάτων στην Ηλεία. Ανήκει στην 117 ΠΜ.
• Αγρόκτημα 120 στρ. στο Σούνιο. Ανήκει στο Ταμείο Αεροπορίας και επί χρόνια το άφησαν και λόγκωσε. Κινδυνεύει να χαρακτηριστεί δασικό.
• Τετραώροφη πολυκατοικία στο Κολωνάκι, οδός Ξάνθου 3. Ανήκει στο Ταμείο Αεροπορίας.
• Εκταση 25 στρ. στο ΓΝΑ επί της Κατεχάκη.
• Κατοικία 65 τ.μ. επί της Υμηττού στο Παγκράτι. Ανήκει στο Ταμείο Στόλου, Αεροπορίας και Στρατού και παραμένει άδειο από τις 30/11/2008.
• Διαμέρισμα 300 τ.μ. επί της Ακαδημίας 31. Ανήκει στο ΓΕΣ και παραμένει κενό δύο χρόνια.

Ο Στρατός διαθέτει 835 ακίνητα σε όλη τη χώρα εκτός από τη Θράκη και τα νησιά του Αν. Αιγαίου. Συγκεκριμένα, στη Στερεά Ελλάδα υπάρχουν 120 ακίνητα. Στην Ηπειρο 90, στη Μακεδονία 500, στη Θεσσαλία 60, στην Κρήτη 25 και στην Πελοπόννησο 40.
Η Αεροπορία αποφεύγει να αναφέρει τα θέρετρά της, που είναι διάσπαρτα σε παραθαλάσσιες περιοχές (Ρόδο, Σαντορίνη). Οσο για το Ναυτικό, τα θέρετρά του τα βαφτίζει «Ναυτικά Οχυρά», χωρίς να αναφέρει περισσότερα στοιχεία.
Τα 25 στρ. της Περαίας και τα άλλα «χρυσά» θέρετρα
Μια περιφραγμένη έκταση 25 στρ. στην Περαία Θεσσαλονίκης, που ανήκει στο Ταμείο Αεροπορίας, φέρεται να βρίσκεται στο... στόχαστρο της αξιοποίησης. Αν και δεκάδες μέτρα από τη θάλασσα, το οικόπεδο έχει μεγάλη αξία, αφού βρίσκεται λίγο πριν από τον οικισμό, αρκετά κοντά στο κέντρο της συμπρωτεύουσας. Μέσα στο οικόπεδο υπάρχουν κτίσματα, πιθανότατα κατοικίες στρατιωτικών αεροπορίας. Πληροφορίες μιλούν και για άλλα, παραλιακά και πιο... «ζουμερά» φιλέτα στην περιοχή, που ανήκουν στον στρατό ξηράς. Παραλιακά θέρετρα διαθέτει κυρίως η Αεροπορία, όπως οι εκτάσεις σε Αχαΐα και Ηλεία που ανήκουν σε Πτέρυγες Μάχης.
Πέρα από την έκταση αυτή, αρκετά είναι ακόμη τα κτήματα που φαίνεται να έχει στην κατοχή του ο στρατός στην Αττική και την περιφέρεια. Οπως η έκταση 25 στρ. στο ΓΝΑ επί της λεωφόρου Κατεχάκη, αλλά και το οικόπεδο 12 στρ. στη θέση Καστράκι στη Νάξο, το οποίο ανήκει στο Ταμείο Αεροπορίας, αλλά το διαχειρίζεται το Ταμείο Εθνικού Στόλου. Λόγω ιδιοκτησίας, παραμένει ανεκμετάλλευτο, παρά την καλή του θέση στο νησί. Οικόπεδο της Αεροπορίας υπάρχει και στην Κω, σε κεντρικό σημείο, και παραμένει ανεκμετάλλευτο από το 1981. Παρομοίως και για ένα παραθαλάσσιο κτήμα 6 στρ. στον Πόρο. Εκτάσεις του στρατού βρίσκονται όμως και σε βουνά, όπως το κληροδότημα Τσίπουρα, ένα αγρόκτημα 1.000 στρ. στη Μεγάλη Λειχοτινιά Παρνασσίδος, που από το 1914 παραχωρήθηκε στο Εθνικό Ταμείο Στόλου και παραμένει αναξιοποίητο εδώ και έναν αιώνα!
ΣΤΟ ΚΑΠΑΝΔΡΙΤΙ
Το «κτήμα του Στόλου» και τα κτίρια στο κέντρο της Αθήνας
Στην περιοχή, οι «παλιοί» αναφέρονταν στην έκταση ως «το κτήμα του Στόλου». Ετσι είχαν ονομάσει τα 250 στρ. του κληροδοτήματος Παπαγεωργάκη στο Καπανδρίτι που σύμφωνα με τις αναμνήσεις των ηλικιωμένων κατοίκων της περιοχής εκτείνεται από τη ζώνη της λίμνης του Μαραθώνα μέχρι και τον οικισμό.
Παρά το γεγονός ότι οι ντόπιοι αναφέρονται στον «Στόλο», κανείς στην πραγματικότητα δεν ξέρει ποια είναι η ακριβής έκταση που ανήκε στην αείμνηστη Παπαγεωργάκη που φέρεται να δώρισε την περιουσία της στο Ναυτικό. Η πιο... «σαφής» έκταση είναι ένα κτήμα ημιδασικό μέσα στο όριο της λίμνης, το οποίο -σύμφωνα με τον νόμο- δεν μπορεί να αξιοποιηθεί παρά μόνο για γεωργική χρήση, κι αυτή ακόμη χωρίς γεωτρήσεις.
Δύσκολη αποστολή
Πρόσφατα, υπάλληλοι του Ταμείου Εθνικού Στόλου επισκέφθηκαν το υποθηκοφυλακείο της περιοχής ψάχνοντας τα μερίδια που η γυναίκα είχε κληροδοτήσει στο Ναυτικό, αλλά οι έρευνες απέβησαν άκαρπες. Ο προσδιορισμός των ακριβών εκτάσεων φαίνεται ότι θα είναι δύσκολη αποστολή.
Στην ιδιοκτησία του στρατού δεν υπάρχουν μόνο εκτάσεις, αλλά και κτίρια. Στο κέντρο της Αθήνας, το «Εθνος της Κυριακής» εντόπισε και φωτογράφισε κτίρια - φιλέτα που μπορούν να αξιοποιηθούν έναντι εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Οπως η τετραώροφη πολυκατοικία στο Κολωνάκι, επί της οδού Ξάνθου 3, η οποία ανήκει στο Ταμείο Αεροπορίας.
Επίσης, διαμέρισμα 300 τ.μ. επί της οδού Ακαδημίας ανήκει στο ΓΕΣ και εδώ και τρία χρόνια παραμένει ανεκμετάλλευτο. Ακόμη και το πολυώροφο κτίριο επί της οδού Φειδίου στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο στεγάζει το ίδιο το Ταμείο Εθνικού Στόλου, είναι και αυτό κληροδότημα.
ΔΗΜΟΣ ΒΕΡΥΚΙΟΣ - ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ

Υπάρχει κι αυτή η Ελλάδα, η περήφανη

Υπάρχει κι αυτή η Ελλάδα. Η Ελλάδα που δημιουργεί, που παράγει, που εξάγει. Παρά την κρίση, κόντρα στους καιρούς, υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να προσφέρουν στον τόπο, τις οικογένειες και τους εαυτούς τους, με προϊόντα που κάνουν υπερήφανη τη χώρα στα πέρατα του κόσμου. Ο «Φιλελεύθερος» έκανε μια επιλογή και σας παρουσιάζει τρεις από τους πολλούς επιχειρηματίες που ασχολούνται με την ποιότητα της διατροφής μας.

Χέλια από... χέρι

«Μπήκε» στην εκτροφή ψαριών από... περιουσία, αλλά έμεινε από επιλογή. Λίγο έξω από την Άρτα, ο Βαγγέλης Γείτονας ίδρυσε το 1985 ένα εκτροφείο ψαριών. Η σπανιότητα και η υψηλή τιμή τους τον έκαναν να στραφεί στις υδατοκαλλιέργειες και ειδικότερα στην εκτροφή του χελιού. Σήμερα, ο Γείτονας έχει πετύχει να παράγει και να διαθέτει ποικίλα προϊόντα χελιού, ζωντανά, νωπά και καπνιστά στην ευρωπαϊκή και ελληνική αγορά. Σε κόντρα των καιρών, η επιχείρησή του είναι κερδοφόρα... Κυρίως γιατί το καπνιστό χέλι από χέρι Γείτονα είναι γαστρονομική έκπληξη!
«Ο κόλπος του Αμβρακικού έδινε από πάντα τα προϊόντα του στο οικογενειακό τραπέζι μας», δηλώνει στον «Φιλελεύθερο» ο Βαγγέλης Γείτονας. «Ειδικά τα χέλια, υπήρχαν τακτικά στο κυριακάτικο τραπέζι μας. Όμως η εκτροφή είναι άλλη, δύσκολη ιστορία», μας λέει.
Ξεκίνησε μαζί με άλλους επιχειρηματίες που θέλησαν να δραστηριοποιηθούν στο αντικείμενο. Οι επιδοτήσεις που έδινε τότε η ΕΕ ήταν το κίνητρο. Στην πορεία, σιγά-σιγά, οι επιχειρήσεις έκλεισαν η μία μετά την άλλη, με αποτέλεσμα να έχουν μείνει πια ελάχιστες. «Η περιορισμένη γνώση για τον τρόπο εκτροφής και η ιδιαιτερότητα του είδους δημιούργησε, είναι αλήθεια, μεγάλες δυσκολίες και καθυστερήσεις. Ωστόσο, ύστερα από επίπονη αναζήτηση των βασικών παραμέτρων της ζωής και της βιολογίας του χελιού, εξασφαλίσαμε τη βάση για το σχεδιασμό και την κατασκευή των πρώτων δεξαμενών. Δέκα χρόνια μετά, και με πολλή προσωπική εργασία και επενδύσεις, καταφέραμενα να καθιερώσουμε αποδοτικές μεθόδους εκτροφής, ξεκινώντας από το μικρότερο εμπορικό μέγεθος των 150 γραμμαρίων και φθάνοντας στο μεγαλύτερο των 1.300 γραμμαρίων. Κάθε χρόνο, εξάγουμε 170-220 τόνους από τα προϊόντα μας!», διηγείται.
Αλλά ο Β. Γείτονας το ψάχνει. Δεν πτοήθηκε που ακόμη δεν έχει

Τα χέλια καθαρίζονται, καπνίζονται στον παραδοσιακό φούρνο στους 90-95 βαθμούς για 90 λεπτά περίπου και στη συνέχεια παραμένουν σε χαμηλότερη θερμοκρασία για να αποκτήσουν την πλούσια γεύση τους. Στο τελευταίο στάδιο, αφαιρείται με προσοχή το δέρμα και κόβονται τα φιλέτα.

βρει τον τρόπο γονιμοποίησης χελιών στις δεξαμενές, γεγονός που απαιτεί να εισάγει γόνους από το βυθό της θάλασσας των Σαργασσών στον βόρειο Ατλαντικό. Ούτε που η παραγωγή χρειάζεται αυστηρή επιτήρηση από τον ίδιο και το 15μελές προσωπικό της εταιρείας του. Ο ίδιος σέβεται τις δεξαμενές του που καταλαμβάνουν 140 στρέμματα στους παλιούς ορυζώνες της Άρτας και το εξαιρετικά πλούσιο σε οξυγόνο νερό που προέρχεται από γεωτρήσεις που θρέφει τα χέλια. Οι περισσότερες δεξαμενές είναι ανοιχτές, αντίθετα με τα εκτροφεία του εξωτερικού.
Μέχρι το 1995, οι ποσότητες που ψαρεύονταν, δεν ξεπερνούσαν τους 4 τόνους. «Όταν μπήκε στην αγορά η Κίνα όμως, η ζήτηση εκτοξεύτηκε απότομα με αποτέλεσμα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να ξεπεράσουν τους 80 τόνους. Το χέλι ανήκει τώρα στον Κατάλογο ΙΙ της Σύμβασης για το Διεθνές Εμπόριο των Απειλούμενων Ειδών Αγριας Χλωρίδας και Πανίδας (CΙΤΕS). Υπάρχουν ειδικές ποσοστώσεις στην αλιεία, ενώ φέτος απαγορεύτηκε και η εξαγωγή στην κινέζικη αγορά. Αυτός είναι και ο λόγος που προσπαθούμε να εισαγάγουμε και πάλι το είδος στο φυσικό του περιβάλλον, στο πλαίσιο ειδικών ευρωπαϊκών προγραμμάτων διαχείρισης».
Το παρήγορο είναι ότι ο Βαγγέλης Γείτονας διαθέτει πείσμα. Αντί να τα παρατήσει όπως όλοι οι υπόλοιποι, αβγάτισε την επιχείρησή του. Η μονάδα του σήμερα παράγει 170-220 τόνους τον χρόνο που εξάγονται ζωντανά, κατεψυγμένα και καπνιστά στις μεγαλύτερες αγορές της Ευρώπης, σε Ιταλία, Ολλανδία, Γερμανία, Δανία και Ρωσία, όπου παρατηρείται αυξανόμενο ενδιαφέρον, αλλά και στην Ασία, με την ανοδική ζήτηση για σούσι, ειδικά τους μήνες αιχμής -Οκτώβριο, Νοέμβριο και Δεκέμβριο. Και βέβαια, διατίθενται και στην ελληνική αγορά σε συγκεκριμένα σούπερ μάρκετ και σε κάποια από τα γνωστά γκουρμέ παντοπωλεία.
Το χέλι είναι μοναδικός μεζές, θρεπτικό, πλούσιο σε ωμέγα3 λιπαρά οξέα και με μεστή γεύση. Η τεχνική που προτιμά για το «κάπνισμά» του είναι η χρήση του φυσικού τρόπου, με ξύλα οξιάς και ελιάς, που ευθύνονται για το πλούσιο άρωμα από κοινού με λίγη πορτοκαλιά που προσθέτει επιπλέον χάρη.

Μοναδικά κρασιά με διεθνείς διακρίσεις

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΖίτσα της Ηπείρου, οι χιονισμένες βουνοκορφές της Πίνδου και οι εναλλασσόμενες κοιλάδες αποτελούν το καλύτερο σκηνικό για δημιουργικές καλλιέργειες. Το κρασί της Ζίτσας άλλωστε ήταν ανέκαθεν ξακουστό στα πέρατα όχι μόνο της περιοχής, αλλά και του κάποτε γνωστού κόσμου!
Το κτήμα Γκλίναβου αποτελεί μέρος της ζωντανής συνέχειας της ιστορίας του χωριού. Με συνεχή προσπάθεια για όλο και καλύτερη ποιότητα των κρασιών του, το κτήμα Γκλίναβου πρωτοπορεί στο χώρο της οινοποιίας. Σήμερα, το οινοποιείο που με τόσο μεράκι και κόπο έστησε ο γαλλοσπουδαγμένος εραστής του κρασιού Λευτέρης Γκλίναβος, έχει αναλάβει να στηρίξει ως διευθύνων σύμβουλος ο γιος του Θωμάς που ακολουθεί τα χνάρια του. Στήριγμα γερό και στις αναζητήσεις και στις δοκιμές του κρασιού η σύζυγός του...
«Το κρασί είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον τόπο μας, με την κοινωνία και την οικονομία της περιοχής. Στοιχεία μαρτυρούν ότι από τον 15ο αιώνα που πρωτοκατοικήθηκε η Ζίτσα, η αμπελοκαλλιέργεια αποτελούσε σημαντική ενασχόληση των κατοίκων της», εξηγεί στον «Φ» ο Λευτέρης Γκλίναβος. «Γνωρίζουμε ακόμη ότι οι μοναχοί του Μοναστηριού του Προφήτη Ηλία που είναι δίπλα στο οινοποιείο, υπήρξαν δραστήριοι οινοποιοί, με πρώτο τον ηγούμενο Γρηγόριο τον 18ο αιώνα. Ο Ηobhouse, συνοδός του Λόρδου Βύρωνα, αναφέρει στο ημερολόγιό του (1809) ότι ο Γρηγόριος τους προσέφερε ένα λευκό κρασί για το οποίο ήταν πολύ περήφανος...», μας λέει.
Ο χώρος του οινοποιείου είναι απόλυτα εναρμονισμένος με την περιοχή -ένα πετρόχτιστο σπίτι φιλοξενεί τα κελάρια που παλαιώνουν τα κρασιά και τα αποστάγματα και τις αίθουσες υποδοχής των επισκεπτών.
«Τα πολλά μικρά αμπέλια στους λόφους και τις πλαγιές των έξι χωριών της Αμπελουργικής Ζώνης “Ζίτσα” δέχονται τη θαλασσινή αύρα που φτάνει από το Ιόνιο Πέλαγος. Έτσι, οι χειμώνες είναι ήπιοι και τα καλοκαίρια δροσερά, το έδαφος είναι ασβεστολιθικό και το υψόμετρο 700 μέτρα», εξηγεί ο κ. Γκλίναβος. «Σε αυτό το ιδανικό περιβάλλον για αμπέλια, ευδοκιμούν διάφορες ποικιλίες σταφυλιών με πρώτη τη λευκή “Ντεμπίνα”που φέρει και την Ονομασία Προελεύσεως Ανωτέρας Ποιότητας».
Η Ντεμπίνα είναι γηγενής ελληνική ποικιλία κρασοστάφυλων από εκατοντάδες χρόνια στην περιοχή Ζίτσας. Είναι μια ποικιλία που δίνει ένα φτουτώδες, αριστοκρατικό κρασί με λεπτό, φρέσκο άρωμα.
Στην περιοχή Ζίτσας καλλιεργούνται επίσης δύο ερυθρές γηγενείς ποικιλίες σταφυλιών, το «Βλάχικο» και το «Μπεκάρι», καθώς και οι γαλλικές ποικιλίες CabernetSauvignon και Chardonnay. Στους αμπελώνες του κτήματος Γκλίναβου έχουν φυτευτεί επίσης ποικιλίες όπως η Μαλαγουζιά, Riesling, Τraminer και άλλες. Η οικογένεια Γκλίναβου τα πρώτα χρόνια αξιοποίησε τις γηγενείς ποικιλίες και στη συνέχεια και άλλες ποικιλίες, ελληνικές και ξένες. Με τον τρόπο αυτό δίνει την ευκαιρία στους οινόφιλους ντόπιους και επισκέπτες να απολαμβάνουν, μοναδικά κρασιά με διεθνείς διακρίσεις.

Ξίδι με γεύση από μέλι!

«ΤΟ ΞΙΔΙείναι πιο ενδιαφέρον πεδίο από το κρασί», επιμένει ο Βασίλης Βαϊμάκης από τα Γιάννενα. Παρόλο που από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80 ο ίδιος ήταν «προσωπικά υπεύθυνος» για την αναβάθμιση της παραγωγής στο οινοποιείο Αμύνταιου και στο οινοποιείο Ζίτσας, το 1999 με τη σύζυγό του Κατερίνα αποφάσισαν να αλλάξουν προσανατολισμό, παράγοντας παραδοσιακό και παλαιωμένο ξίδι.
«Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, το να φτιάξεις ένα καλό ξίδι είναι εξίσου δύσκολο με ένα καλό κρασί. Την εποχή εκείνη στην ελληνική αγορά υπήρχαν μόνο τα βιομηχανικά ξίδια και πιστεύω ότι η προσπάθειά μας, όπως και άλλων συναδέλφων οι οποίοι την ίδια εποχή ή λίγο μετά δραστηριοποιήθηκαν στον τομέα, ήταν πρωτοποριακή. Η παραγωγή ξιδιού μού έδωσε μια ελευθερία η οποία δεν υπάρχει πια με το κρασί», μας λέει.
Η επαγγελματική ενασχόληση της οικογένειας του κ. Βαϊμάκη ξεκίνησε να ασχολείται με την παραγωγή τροφίμων και ποτών κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα -το όνομα της οικογένειας σημαίνει «μάνα του λαδιού». Το ξίδι, είναι ένα νέο, μεγάλο πεδίο για ένα δημιουργικό άνθρωπο όπως εκείνος. «Ενα σωστά φτιαγμένο ξίδι είναι ένα θαυμάσιο άρτυμα που μπορεί να απογειώσει γευστικά ακόμα και μια σαλάτα. Μπορεί να γίνει χωρίς καμιά επέμβαση, χωρίς καμιά προσθήκη. Αρκεί μια καλή καλλιέργεια, η γνώση του τρόπου συμπεριφοράς των μικροοργανισμών, η υπομονή στη διάρκεια της οξοποίησης και της παλαίωσης και η σταθερή απόφαση να αχρηστεύσεις κάτι που δεν πάει καλά».
Όπως μας λέει ο κ. Βαϊμάκης, οι παλαιότερες γενιές είχαν σε εκτίμηση το ξίδι, το οποίο συνήθιζαν να φτιάχνουν στην κάβα μόνοι τους. Το «Οξος κατά Παράδοση Οικογένειας Βαϊμάκη» παράγεται από τις παραδοσιακές ηπειρωτικές ποικιλίες σταφυλιών

Ντεμπίνα και Βλάχικο και με διαδικασία που είναι πατενταρισμένη. Το έτοιμο ξίδι μεταφέρεται σε βαρέλια δρυός και καστανιάς να παλαιώσει για 5 χρόνια, όπου αναπτύσσει αρώματα και η γεύση του μαλακώνει.
«Το καλό ξίδι είναι ένα από τα προϊόντα του μέλλοντος. Παίζει σημαντικό ρόλο στην υγεία, πράγμα που επιβεβαιώνουν τα επιστημονικά δεδομένα. Βοηθάει στην αποβολή των τοξινών, ρυθμίζει τον μεταβολισμό και το βάρος επιδρώντας στη ζυμοχλωρίδα του εντέρου με φυσικό τρόπο (είναι, δηλαδή, ένα φυσικό προβιοτικό προϊόν), αποτελεί συστατικό της δίαιτας των παθήσεων σακχαροδιαβήτη β’ τύπου. Αρκεί να σας πω ότι στην ιαπωνική κουζίνα εκτιμάται τόσο που υπάρχουν καταστήματα που πωλούν μόνο προϊόντα με βάση το ξίδι».
Το επόμενο βήμα του οινολόγου ήταν τα ελιξήρια, προϊόντα με βάση το όξος. «Στα ελιξήρια παντρεύονται το όξος με νέκταρ μικρών φρούτων βύσσινου, κράνου, βατόμουρου- και σε αυτή τη γλυκόξινη βάση εκχυλίζονται διάφορες οικογένειες βοτάνων και αρωματικών φυτών. Χρησιμοποιούνται ως dressing σε σαλάτες, σε κρέατα από το γκριλ, αλλά και πάνω σε παγωτά, γλυκά και σοκολάτα, ψημένα φρούτα. Πίνονται με τριμμένο πάγο και είναι ιδανικά χωνευτικά στο τέλος του φαγητού και δεν περιέχουν αλκοόλ», διαβάζουμε στη συνέντευξη που έδωσε στην ειδική για τη διατροφή και τη γαστρονομία συντάκτρια Νίκη Μηταρέα. Ο κ. Βαϊμάκης μαζί με άλλες εταιρείες οικογενειακής μορφής οι οποίες δραστηριοποιούνται στον τομέα της παραγωγής και μεταποίησης αγροτικών προϊόντων και ακολουθούν τους κανόνες της ηπειρωτικής παράδοσης, συνέστησαν πρόσφατα μία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρεία με την επωνυμία «Απειρος Γαία». «Πιστεύουμε ότι η σημερινή κρίση εκτός από προβλήματα δίνει και ευκαιρίες, γιατί ο καταναλωτής ξοδεύει λιγότερα και ψάχνει πια κάτι πραγματικά ποιοτικό και αυθεντικό. Σε αυτό διαφοροποιούμαστε σαν ομάδα και σε αυτό το πεδίο θα δώσουμε τη μάχη της αγοράς τα επόμενα χρόνια», καταλήγει ο κ. Βαϊμάκης.