Τα δυο καραβια μας θυμίζουν πως είμαστε άνθρωποι...

Αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω αυτές τις γραμμές, περιμένοντας τη διαδικασία για την ψήφο εμπιστοσύνης στην ελληνική Βουλή.
Στο Ανατολικό Αιγαίο, για μια ακόμη φορά, δύο πλοία μας, ένα Καναδικό και ένα Ιρλανδικό, κουρσεύτηκαν! Πήγαιναν, βλέπετε, για τη Γάζα και αυτό το μπουλντόγκ της Μεσογείου δεν το επέτρεψε. Για μια ακόμη φορά, έκαναν πειρατεία και τα κατέλαβαν, συλλαμβάνοντας τους 27 επιβαίνοντες.
Ανάμεσά τους και τους καπετάνιους μας, τον Γιώργο Κλώντζα και τον Ζαχάρη Στυλιανάκη.
Ηρωικά πλάσματα και οι δυο. Αγαπημένοι και αγωνιστές.
Η είδηση πως είναι καλά στην υγεία τους και μας ερχονται αύριο το πρωί, μας χάρισε μιαν ανάσα.
Τους περιμένουμε να τους τιμήσουμε όπως αξίζει σε τέτοιας αγωνιστικότητας ανθρώπους...

Νωρίτερα το απόγευμα, κάποιοι μου είπαν «ο καθένας με τον πόνο του! Εδώ η χώρα χάνεται, κι εσείς με καράβια σας!».
Ένα ξέρω να πω εγώ. Τα δύο αυτά πλοία, μου έδωσαν κουράγιο τις δύσκολες μέρες που διανύουμε. Τα δύο πλοιαράκια που ελεύθερα ταξίδευαν μέχρι πριν από λίγες ώρες στη Μεσόγειο, μου θύμισαν την ελευθερία, την αλληλεγγύη, την ψυχή των λαών, που καμία σχέση δεν έχει με την κατήφεια των Βρυξελλών, του ΔΝΤ και της Βουλής. Μου θυμίσανε ότι η ανθρωπιά υπάρχει...

Αυτά τα ολίγα λοιπον. Είναι σαφές ότι αυτές οι ώρες θα γραφτούν στην ιστορία. Αλλά και η θέληση του λαού πρέπει να καταγραφεί... Αρκεί να την εκφράσουμε.