Από υποθερμία, λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών. πέθαναν οι τρεις λαθρομετανάστες που εντοπίστηκαν στην περιοχή Νέας Βύσσας Ορεστιάδας. Οπως μετέδωσε το ΑΠΕ, μετά από νεκροψία - νεκροτομή που διενεργήθηκε στο Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης φαίνεται πως ο θάνατος των τριών λαθρομεταναστών οφείλεται στο κρύο. Τα πτώματα των τριών ανδρών που είναι μεταξύ 25-30 χρόνων και κατάγονται από την Αφρική, βρέθηκαν τις τελευταίες τέσσερις ημέρες στην αγροτική περιοχή Βύσσας.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις οι άτυχοι άνδρες πιθανώς να πέρασαν κολυμπώντας από την Τουρκία στη χώρα μας, και απεβίωσαν λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών.
Δεν είναι η πρώτη φορά που λαθρομετανάστες χάνουν τη ζωή τους, στην προσπάθεια να μπουν στην χώρα μας αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.
Πηγή: Σήμερα, από την Ελευθεροτυπία
ού. Το κρανίο της Μύρτιδος βρέθηκε ανάμεσα στα οστά δεκάδων άλλων ανδρών, γυναικών και παιδιών. Το παιδικό κρανίο διατηρήθηκε σε άριστη κατάσταση και αυτό ήταν το ερέθισμα για την ανάπλασή της …έτσι ώστε να έρθουμε σήμερα πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν!
ώνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου των αρχαίων Ελλήνων, έτσι ώστε αυτό να συγκριθεί με το πρόσωπο του σύγχρονου Έλληνα. Επίσης γίνεται η σύγκριση με τα χαρακτηριστικά του προσώπου των αρχαίων αγαλμάτων, για να διαπιστωθεί κατά πόσον αυτά απεικονίζουν την πραγματικότητα ή μια εξιδανικευμένη μορφή της.
ς Αθήνας. Βεβαίως θα ήθελα πολύ να έρθουμε με τη Μύρτιδα και στην Κύπρο!», τονίζει.
Είναι ο άνθρωπος που έπρεπε να κρατήσει την ψυχραιμία του όταν όλοι οι υπόλοιποι ήταν έτοιμοι να καταρρεύσουν. Υπήρξε «βράχος» πάνω στον οποίο έσκαγαν τα κύματα δημοσιότητας που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Είναι ο κάπτεν Ανδρέας Κωνσταντίνου, ο Κύπριος φίλος και εκπρόσωπος της οικογένειας του 15χρονου εφήβου που η δολοφονία του «σημάδεψε» την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Δύο χρόνια μετά, ο Ανδρέας Κωνσταντίνου –που φιλοξενείται στο δωμάτιο του εκλιπόντος- μιλάει στον «Φιλελεύθερο» για τις τραγικές πρώτες μέρες, το βασανιστήριο της ακροαματικής διαδικασίας και όλα όσα μεσολάβησαν από το Δεκέμβρη του 2008.
- Πώς και πότε αρχίσατε να εκπροσωπείτε την οικογένεια Τσαλικιάν;
- Αμέσως μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου, η Τζίνα ζήτησε τη βοήθειά μου. Θεώρησα πως αυτό ήταν το καθήκον μου. Το έκανα όμως και για έναν πρόσθετο λόγο. Τον Αλέξανδρο τον αγαπούσα, τον χαιρόμουνα, με συγκινούσε ο αυθορμητισμός του, η καλοσύνη του, το γέλιο του, το χιούμορ του, το γεγονός ότι διεκδικούσε τα δικαιώματά του, ήταν αγαπητός σε όλους, νοιαζόταν για τους άλλους, γενικά ….. τον πήγαινα. Είχαμε τα δικά μας μυστικά, συζητούσαμε όπως συζητούσαν δύο άντρες, με εμπιστεύοταν. Θεώρησα πως θα ήταν προδοσία απέναντι του να τον εγκαταλείψω τότε που με είχε περισσότερο ανάγκη από οποιαδήποτε άλλη στιγμή.
Το πρώτο βράδυ κοιμήθηκα στα ίδια σεντόνια που ο Αλέξανδρος είχε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ πρίν
από τη δολοφονία του. Έπρεπε λοιπόν να διαχειριστώ μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση. Για την προστασία της οικογένειας και της μνήμης του Αλέξανδρου.
- Τι ψέματα ειπώθηκαν για τον Αλέξανδρο;
Οι κατηγορούμενοι από την πρώτη μέρα άρχισαν μια εκστρατεία κατασυκοφάντησης. Είπαν τρομερά πράγματα. Τα οποία απεδείχθησαν ότι είναι όλα ψευδή. Δηλαδή προσπάθησαν να σπιλώσουν τη μνήμη αυτού του παιδιού. Και δεν το έκαναν μόνο οι κατηγορούμενοι. Αυτό ήταν ένα μαρ
τύριο για την οικογένεια του παιδιού, ιδιαίτερα για τη μητέρα του.. Η διαδικασία ήταν εξαιρετικά επώδυνη για όλους, επί 8,5 μήνες που διήρκησε η δίκη να πηγαίνουν στην αίθουσα του δικαστηρίου και σε κάθε συνεδρίαση να ακούγονται αυτές οι αθλιότητες.
Και πραγματικά διερωτώμαι πως είναι δυνατόν να επιτρέπεται να γίνονται αυτά τα πράγματα, και θα έλεγα, μάλιστα, ατιμωρητί. Είναι τραγικό, και πραγματικά με λυπεί αφάνταστα, σε μια χώρα που ανέδειξε έναν κορυφαίο πολιτισμό, ακρογωνιαίος λίθος του οποίου, η σημαία της διαφοράς του από άλλους πολιτισμούς, ήταν ο σεβασμός στους νεκρούς, αναίτια να δολοφονείται ένα αθώο 15χρονο παιδί, και στη συνέχεια να βλέπουμε τέτοιες αθλιότητες. Η βαρβαρότητα αυτή θα παραμείνει μια μελανή σελίδα στην ιστορία του Ελληνικού πολιτισμού.
Η στάση τους δυναμίτησε ακόμη περισσότερο το κλίμα στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα. Οι κινητοποιήσεις και τα επεισόδια δεν θα είχαν τέτοια ένταση αν δεν είχαν προηγηθεί ατιμώρητες πράξεις αστυνομικής αυθαιρεσίας, όπως αυτή με θύμα τον Κύπριο Αυγουστίνο στη Θεσσαλονίκη –αναφέρομαι στη γνωστή υπόθεση της ζαρντινιέρας.
-Ποια είναι η άποψή σας για την ποινή που επεβλήθηκε στους κατηγορουμένους;
Η ποινή αποτελεί ένα είδος δικαίωσης για την οικογένεια, γιατί ο Αλέξανδρος τόσο πριν από το δικαστήριο, όσο και μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, κατασυκοφαντήθηκε, προσβαλλόταν η μνήμη του κάθε μέρα. Πέραν όμως αυτού, η ακροαματική διαδικασία ανέδειξε πώς οι δράστες εκτέλεσαν ένα επιχειρησιακό σχέδιο παρόλο που οι προιστάμενοι τους έδωσαν εντολές να απομακρυνθούν αμέσως.
Επίσης, η ακροαματική διαδικασία ανέδειξε πως υπάρχουν στεγανά στο Αστυνομικό Σώμα, γιατί αποκαλύφθηκε στο δικαστήριο η προσπάθεια συγκάληψης του εγκλήματος από αξιωματικούς της Αστυνομίας. Ο λόγος που δεν τα κατάφεραν ήταν επειδή δεν είχαν την πολιτική κάλυψη, ούτε και την κάλυψη από το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ.
- Δύο χρόνια μετά τη δολοφονία, πώς είναι η οικογένεια;
- Η δίκαιη απόφαση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσει την απώλεια του παιδιού. Η οικογένεια αισθάνεται ότι το παιδί της δικαιώθηκε και για τη δικαίωση αυτή αγωνίστηκε αυτά τα δυό χρόνια, γι’ αυτό άντεξε και την επώδυνη αυτή ταλαιπωρία.
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι άνθρωποι με τη νοοτροπία του Κορκονέα και του Σαραλιώτη δεν έπρεπε να είχαν ενταχθεί στο Αστυνομικό Σώμα. Το αδυσώπητο όμως ερώτημα που αναφύεται είναι: Είναι, μήπως, λίγοι οι αστυνομικοί της ίδιας νοοτροπίας που υπηρετούν σήμερα στην Ελληνική Αστυνομία; Είναι λίγοι οι αστυνομικοί που έχουμε δεί να στέκονται απέναντι στον πολίτη και όχι δίπλα του; Ο καθένας από μας άς απαντήσει με εντιμότητα και ειλικρίνεια τα ερωτήματα αυτά Έχω την αντίληψη ότι είναι αναγκαίο να γίνουν βαθειές τομές στο Αστυνομικό Σώμα. Μόνο μια αποφασιστική και ριζική αναμόρφωση θα μπορούσε να γεννήσει την ελπίδα για μια Αστυνομία Προστασίας του Πολίτη, για να χρησιμοποιήσω και την ονομασία του αρμόδιου Υπουργείου. Μόνο όταν ξηλωθούν τα στεγανά που υπάρχουν στις τάξεις της, δημιουργούνται οι προυποθέσεις να αποκαταστήσει η Αστυνομία την αξιοπιστία της.
Who is who
Ποιος είναι ο Κάπτεν Ανδρέας Κωνσταντίνου
Κινείται ανάμεσα σε Πάφο, Αθήνα και Βρυξέλλες. Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου άρχισε την καριέρα του ως Αξιωματικός και μετέπειτα Πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού και στη συνέχεια διορίστηκε από την Κυπριακή κυβέρνηση ως Επιθεωρητής Πλοίων. Με υποτροφία της Σουηδικής κυβέρνησης, ο κ. Κωνσταντίνου πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Παγκόσμιο Ναυτιλιακό Πανεπιστήμιο στη Σουηδία. Το 1980-1983 υπηρέτησε ως επικεφαλής του Ναυτιλιακού Προξενικού Γραφείου της Κύπρου στον Πειραιά και μετά στη μόνιμη Αντιπροσωπεία της Κύπρου στα Ηνωμένα Έθνη. Από το 1995 που επέστρεψε στην Κύπρο μέχρι την αφυπηρέτηση του τον περασμένο Ιούνιο, κατείχε τη θέση Ανώτερου Επιθεωρητή Πλοίων της Κυπριακής Ναυτιλιακής Διοίκησης.
Αν και ασχολήθηκε ενεργά και με την πολιτική, πάντα είχε στο επίκεντρο των ενασχολήσεών του τα ναυτιλιακά. Σήμερα, είναι Γενικός Γραμματέας της Κυπριακής Ένωσης Πλοιοκτητών και διδάσκει στο πανεπιστήμιο FREDERICΚ στη Λεμεσό. Έχει διοριστεί ως μέλος της 15μελούς Συμβουλευτικής Ομάδας για τις Μεταφορές, η οποία συμβουλεύει την Ευρωπαική Επιτροπή για θέματα Έρευνας και Τεχνολογίας στις μεταφορές.
Ενα βακτήριο που αλλάζει τον ρου της... βιολογίας. Ενας οργανισμός που ανατρέπει όλα όσα ξέραμε για την εξωγήινη ζωή. Μπορεί το παράξενο πλάσμα που ανακάλυψε η NASA στη γεμάτη τοξικά λίμνη Μόνο της Καλιφόρνια να μην είναι εξωγήινο, θεωρείται όμως ένα πραγματικό... τέρας της λίμνης, χάρη στο οποίο οι ορίζοντες της επιστήμης για αναζήτηση ζωής σε άλλους πλανήτες διευρύνονται. Το βακτήριο Holomonadaceae που ανακαλύφθηκε πάνω στον δικό μας πλανήτη αποδείχθηκε ότι μπορεί να αντικαταστήσει το φώσφορο με το αρσενικό, ένα δηλητήριο δηλαδή, ως βασικό στοιχείο του οργανισμού του (DNA).
«Τα ευρήματά μας αποτελούν υπενθύμιση ότι η ζωή όπως την ξέρουμε μπορεί να ε
ίναι πολύ πιο ευέλικτη από ό,τι υποθέτουμε ή μπορούμε να φανταστούμε», δηλώνει στο «Εθνος της Κυριακής» η Ελένη Χατζηχρήστου, αστροφυσικός και επιστημονικός συνεργάτης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών που έχει διατελέσει συνεργάτιδα της NASA.
Από το 2008.
«Για πρώτη φορά, ανακαλύπτουμε έναν ζώντα οργανισμό με βιολογικά χαρακτηριστικά εντελώς διαφορετικά από αυτά που ξέραμε μέχρι σήμερα - ένα βακτήριο που βρέθηκε πάνω στη Γη, δίχως να "ανήκει" σ’ αυτή. Επομένως, θα πρέπει να αρχίσουμε να αναζητούμε ζωή σε άλλους πλανήτες βάσει και της δυνατότητας να επιβιώνει και να μεταβολίζει το αρσενικό.».
Η σχετική επιστημονική συζήτηση ξεκίνησε το 2008, όταν στη γεμάτη αρσενικό και άλλα τοξικά λίμνη Μόνο είχε ανακαλυφθεί από επιστήμονες του Αμερικανικού Κέντρου Γεωλογικών Ερευνών ένα βακτήριο που μπορούσε να τραφεί με αρσενικό. Η είδηση είχε ταράξει τα νερά, καθώς οι επιστήμονες δεν ήξεραν μέχρι τότε ότι υπήρχε οργανισμός που μπορούσε να τραφεί με αρσενικό. Ακολούθησαν πειράματα από πλευράς NASA, προκειμένου να διαπιστωθεί αν τελικά μπορεί να επιβιώσει αυτό το βακτήριο μόνο με αρσενικό. Για τον λόγο αυτόν, του αφαίρεσαν το φώσφορο.
Το γεγονός ότι το βακτήριο κατάφερε να εντάξει στο DNA του το δηλητηριώδες αρσενικό, υποκαθιστώντας το φώσφορο, υποδεικνύει στους ειδικούς αστροβιολόγους ότι η ζωή όπως την αναζητούσαν μέχρι σήμερα εκτός του πλανήτη μας μπορεί να είναι πολύ πιο ευέλικτη από ό,τι πίστευαν.
Αντίστοιχους ζώντες οργανισμούς έχουμε βρει σε διάφορα μέρη της Γης, στα οποία επικρατούν ακραίες συνθήκες πίεσης, θερμοκρασίας κ.λπ.
Υπάρχουν, για παράδειγμα, περιοχές στην Ανταρκτική, στην Ισπανία και το Μαρόκο, που ενώ οι συνθήκες για ζωή είναι ακατάλληλες με τη βιολογία που γνωρίζουμε, υπάρχουν ίχνη ζωής», εξηγεί η, κ. Χατζηχρήστου.
«Μέχρι σήμερα, η επιστήμη δεν είχε στραφεί σε τέτοια μέρη της Γης, όπως τα βάθη των ωκεανών ή οι ηφαιστειακές περιοχές. Πάντα ψάχναμε αλλού στο σύμπαν. Σήμερα, ο κλάδος της αστροβιολογίας έχει στρέψει προς τα εκεί το βλέμμα του με ειδικά προγράμματα που μελετούν κι εκεί "ανατροπές" στη γνωστή βιολογία».
Διευκρινίσεις
Δεν μιλάμε για «ευφυή ζωή», αλλά για «ζωή»
Η εύλογη ερώτηση που προκύπτει είναι για το αν πρέπει να αναμένουμε τα επόμενα χρόνια να ανακαλυφθούν εξωγήινες μορφές σε άλλους πλανήτες. «Δεν πρόκειται περί αυτού», σχολιάζει γελώντας η αστροφυσικός κ. Ελένη Χατζηχρήστου. «Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους όρους "ζωή" και "ευφυής ζωή". Οι ανακοινώσεις δεν μιλούν για εξωγήινα ευφυή όντα που υπάρχουν στο σύμπαν, χωρίς και να το αποκλείουν. Αυτό όμως που αποδεικνύει η έρευνα είναι ότι μπορεί να βρεθεί ίχνος πρωτόγονης ζωής σε άλλους πλανήτες, κάτι που μέχρι σήμερα δεν ήταν αυτονόητο», εξηγεί. Σύμφωνα με την αστροφυσικό, οι ανακοινώσεις της NASA αποτελούν ένα «σημαντικό βήμα στην πρόοδο για την ανακάλυψη μορφών ζωής με διαφορετική βιολογία. Ανοίγει τους ορίζοντές μας για το τι είδους ζωή ψάχνουμε, το πού και το πώς, ώστε όταν τη "δούμε" να μπορούμε να την αναγνωρίσουμε. Στην ουσία νομίζω ότι τα επόμενα μεγάλα νέα στον αιώνα που ζούμε θα έρθουν από την ανακάλυψη κάποιου είδους ζωής σε άλλο ουράνιο σώμα εκτός Γης...».
Όχι, δεν πρόκειται για παραλήρημα Ιρλανδού φορολογούμενου ενόψει ΔΝΤ... Είναι η ερώτηση που απηύθυνε ο δημοσιογράφος Βίνσεντ Μπράουν στον Πρωθυπουργό της Ιρλανδίας Μπράιαν Κόουεν, όταν στη συνέντευξη Τύπου ο τελευταίος ανακοίνωσε την προσφυγή της Ιρλανδίας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης!
Ο μεσήλικας γκριζομάλλης δημοσιογράφος που μίλησε κατ' αυτόν τον τρόπο στον Πρωθυπουργό της χώρας δεν είναι καθόλου τυχαίος. Πρόκειται για έναν από τους αξιολογότερους και ικανότατους συναδέλφους της Ιρλανδίας, που παρουσιάζει μάλιστα τη δική του τηλεοπτική εκπομπή στο “TV3” και αρθρογραφεί στις εφημερίδες «The Irish Times» και «The Sunday Business Post».
Κάτι σαν τον Χατζηνικολάου ή τον Πρετεντέρη σα να λέμε... Αλλά φαντάζεστε κανέναν Έλληνα δημοσιογράφο να μιλάει έτσι στον πρωθυπουργό; Που να ακούει ο Έλληνας φορολογούμενος και να λέει “ν' αγιάσει το στόμα του”. Να εκφράζει την μεγάλη πλειοψηφία του λαού που πληρώνει την κρίση; Σκεφτόσαστε έναν που θα μπορούσε να κάνει τέτοιες ερωτήσεις και να μην έχει επιπτώσεις στην δουλειά του, στο ΜΜΕσο του, στα PR του; Που θα τα θυσίαζε όλα αυτά για μια τέτοια ερώτηση;
Όσο κι αν εκτιμώ αρκετούς συναδέλφους μου, δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσαν να αντιδράσουν κατ' αυτόν τον τρόπο... Δεν θέλω να ζω για να δω την κατάρρευση των σχεδίων Ελλάδας-ΔΝΤ-ΕΕ, αλλά ακόμη κι αν ο μηχανισμός στήριξης αποτύχει, η μέχρι στιγμής στάση των μέσων δεν μου εμπνέει καθόλου εμπιστοσύνη. Η δε σύγκριση του “διαλόγου” Μπράουν-Κόουεν με την πιο πρόσφατη συνέντευξη που έχω στο μυαλό μου, τη “διακαναλική” του Γ. Παπανδρέου ενόψει δημοτικών εκλογών, απλώς... δεν υπάρχει! Ακόμη και η αντίδραση του Ιρλανδού Πρωθυπουργού ξέρετε ποια ήταν; «Συγγνώμη Βίνσεντ, αλλά δε συμφωνώ με τη βάση του συλλογισμού σου...»
Είδα επίσης τι έγινε στο Δουβλίνο αμέσως μετά, κι επίσης χάρηκα. Κόσμος βγήκε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί. Να αντιδράσει. Να μπλοκάρει τους βουλευτές του. Είδατε τίποτα αντίστοιχο στην Ελλάδα;
Εκεί, η Ιρλανδική συμμαχική κυβέρνηση διαλύθηκε μια μέρα μετά την απόφαση προσφυγής στον μηχανισμό στήριξης και όλα τα ΜΜΕ ανεξαιρέτως ήταν εναντίον μιας τέτοιας οικονομικής στήριξης. Κάτι που έγινε με τους Ιρλανδούς να μην έχουν καμία απεργία ή κινητοποίηση, σε αντίθεση με την Ελλάδα που παρόλες τις αντιδράσεις, τα μέτρα ακολουθούνται πιστά...
Ε, ναι, λοιπόν, ζηλεύω την Ιρλανδία. Γιατί η Ιρλανδία αγόρασε και έκανε δημόσια περιουσία τις τράπεζες και το χρέος τους, αντί να τις ξεχρεώσει όπως έκανε η ελληνική κυβέρνηση... Γιατί ο μισθός της καθηγήτριας όταν κόπηκε πριν από τρία χρόνια, ήταν 2.000 ευρώ- φανταστείτε πόσο ήταν πριν κοπεί. Ο ελάχιστος μισθός είναι κάτι παραπάνω από το διπλάσιο των Ελληνικών δεδομένων με το κόστος ζωής να μη διαφέρει σημαντικά. Γιατί έχει πολύ μικρότερο δημοσιονομικό τομέα, οπότε δεν υπάρχει ανάγκη μαζικών απολύσεων ή εξυγίανσης. Γιατί δεν δανειοδοτήθηκε με τους ίδιους όρους όπως η Ελλάδα, όπως η απώλεια εθνικής κυριαρχίας σε περίπτωση μη αποπληρωμής...
Γιατί οι Ιρλανδοί φαίνεται πως αγαπάνε την πατρίδα τους... Ενώ εμείς;
Δημοσιεύτηκε στο free press περιοδικό της Κρήτης MONITOR http://www.themonitor.gr/
Η παρέα του Lunch Street Party στήνει τα τραπεζάκια της και προσκαλεί γείτονες, περαστικούς και φίλους να συμμετέχουν σε ένα τσιμπούσι με... πραγματικά καλό σκοπό. «Το Lunch Street Party είναι ένας τρόπος να παρέμβουμε στον κακοποιημένο δημόσιο χώρο, να διαμορφώσουμε ένα άθλιο δρομάκι, μια παρατημένη πλατεία και το αποκορύφωμα αυτής της συλλογικής δουλειάς να είναι ένα μεγάλο φαγοπότι», μας εξηγεί η Πεπίτα, «ψυχή» της ομάδας
.
Φορώντας ένα πουά κοριτσίστικο φουστάνι, τα γάντια που φοράει για να καθαρίσει τα παρτέρια από σκουπίδια, αποτσίγαρα, ακόμα και σύριγγες, μοιάζουν αταίριαστα, αλλά είναι προφανώς απαραίτητα. Οπως και να ’χει, η νεαρή ποδηλάτισσα πρωτοστατούσε στις διαδικασίες καθαριότητας της περιοχής κάτω από τη γέφυρα Αθηνών, Κωνσταντινουπόλεως και Αχιλλέως. Στο ίδιο... κλίμα και άλλα κορίτσια και αγόρια της ομάδας, που θα μπορούσαν να αδιαφορούν μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή τους. Αλλά οι νέοι της εποχής το έχουν πάρει απόφαση: Ο,τι δεν κάνεις μοναχός, μην περιμένεις από κανέναν να το κάνει, σκέφτονται και παίρνουν μπογιές, σκούπες και φτυάρια και διεκδικούν ό,τι μπορούν οι ίδιοι να κάνουν για να ομορφύνουν τις γειτονιές...
Την παρέα «στελέχωσαν» καταρχάς ποδηλάτες, που μετά τη βόλτα της Κυριακής με το ποδήλατο είχαν την ανάγκη να φάνε κάπου όλοι μαζί. Μεγάλες παρέες που δύσκολα χωρούν σε ένα εστιατόριο, που θέλουν να βρίσκονται πιο κοντά στον δημόσιο χώρο. Ετσι, σιγά σιγά, γεννήθηκε μια ιδέα που έγινε πράξη από λίγα καταρχάς άτομα. Αλλά η παρέα μεγαλώνει... «Το φαγοπότι από μόνο του ως ενέργεια είναι αξιοποίηση του δημόσιου χώρου, αλλά προσπαθούμε η δράση μας να είναι ακόμη πιο ουσιαστική και μόνιμη στον χώρο που θα μας φιλοξενεί κάθε φορά», συμπληρώνει ο Θεοχάρης, ο οποίος συμμετέχει ενεργά στην οργάνωση.
«Θέλουμε τα γεύματα στις γειτονιές να είναι συμμετοχικά και αυθόρμητα ταυτόχρονα. Οπως σε μια φιέστα, ένα πανηγύρι... Οι μουσικοί να μπορούν να παίξουν ανά πάσα στιγμή αρκεί να υπάρχει η διάθεση. Δεν είμαστε διοργανωτές μεγάλων events και parties... Αυτά συμβαίνουν ήδη συνεχώς στην Αθήνα. Εμείς θέλουμε απλώς να ομορφύνουμε τη ζωή μας σε αυτή την πόλη και να νιώσουμε πιο ανθρώπινα...», λέει ο Γιώργος, που έχει αναλάβει να φέρνει τις μουσικές.
Αν και από διαφορετική επαγγελματική ή άλλη αφετηρία -π.χ., ο Γιώργος διατηρεί κοσμηματοπωλείο στο Αιγάλεω, η Νικολέττα είναι γραφίστρια και ο Σπύρος υπάλληλος security- η προσπάθεια για μια βιώσιμη πόλη ενώνει διαφορετικούς ανθρώπους. Στο υπαίθριο τσιμπούσι, σημασία έχει η θετική διάθεση, η πίστη ότι αυτή η πόλη μπορεί να αλλάξει από τους ίδιους τους ανθρώπους της.
Στο γεύμα συναντήσαμε και εκπροσώπους του συλλόγου «Μέγας Αλέξανδρος», που αποτελείται από κατοίκους στον Κεραμεικό, το Γκάζι και το Ρουφ. «Σε κάθε πρωτοβουλία που παίρνεται για τη γειτονιά και το ευρύτερο κέντρο θέλουμε να συμμετέχουμε κι εμείς», λέει η Βασιλική Μπάρκα, πρόεδρος του Συλλόγου. «Είμαστε κάτοικοι του κέντρου από τη μέρα που γεννηθήκαμε και έχουμε επιλέξει να μένουμε ακόμη εδώ, παρά τις ?αντίξοες? συνθήκες», συμπληρώνει ο Παναγιώτης Ντεβερίκος, την ώρα που προσπαθεί να φυτέψει ένα δεντράκι.
Ιστορία
Πέντε και συνεχίζουν
Μέχρι στιγμής έχουν πραγματοποιηθεί πέντε «τσιμπούσια». Το μενού συμπεριλαμβάνει, εκτός από φαγητό και ποτό, γνωριμίες, παιχνίδια για μεγάλους και... αναβάθμιση της γειτονιάς. Το πρώτο ραντεβού είχε δοθεί στον Λόφο του Στρέφη. Ακολούθησαν άλλα, σε πλατείες και ανοιχτούς χώρους. «Εχει τύχει να περάσουν γιαγιάδες από τη γειτονιά και να σταματήσουν να δουν τι κάνουμε.
Τις κεράσαμε, τους εξηγήσαμε και είδαμε να χαίρονται», λέει η Νικολέττα (φωτό κάτω). «Το πιο όμορφο πάρτι ήταν το τέταρτο, που συνέπιπτε με μια ταυτόχρονη δράση για τις κλιματικές αλλαγές σε άλλες πρωτεύουσες», συμπληρώνει η Αλεξάνδρα.
ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ
mapsara@pegasus.gr
ΦΩTOΓΡAΦIEΣ: ΧΑΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ
Η αλυκή Μεσολογγίου έμοιαζε με χιονισμένη πολιτεία... Αλλά η ζέστη που είχε αρχίσει να γίνεται έντονη, αν και νωρίς το πρωί, και οι εργαζόμενοι που με καλοκαιρινά σχεδόν ρούχα κυκλοφορούσαν πάνω στα «τηγάνια» "όπως λέγονται τα κομμάτια γης πάνω στα οποία γίνεται στο αλάτι" επανέφεραν στην πραγματικότητα τους έκπληκτους επισκέπτες.
Στο μικρό βάθος των νερών της λιμνοθάλασσας, ένας θησαυρός παράγεται αδιάκοπα από τη φύση. Το μικρό βάθος του νερού, η μεγάλη περιεκτικότητα σε φυσικά στοιχεία και οι κλιματολογικές συνθήκες προσέφεραν τη δυνατότητα δημιουργίας παραγωγικών αλυκών. Εδώ, στα 12.000 στρέμματα που απλώνονταν μπροστά μας, κάθε χρόνο το νερό της λίμνης εξατμίζεται με την επίδραση της θερμότητας και του αέρα παράγοντας το αλάτι. Η διαδικασία ολοκληρώνεται, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, τον Οκτώβρη ή τον Νοέμβρη, με τη συγκομιδή του αλατιού που έχει παραχθεί στα ειδικά διαμορφωμένα κτήματα.
«Καλώς ήλθατε στον ευλογημένο τόπο των Αλυκών Μεσολογγίου», μας λέει ο τότε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας «Ελληνικές Αλυκές Α.Ε.», Δημήτρης Καλόπουλος. Πρόκειται για την εταιρεία του Ελληνικού Δημοσίου που ιδρύθηκε το 1988, με πρωταρχικό στόχο την οικονομική εξυγίανση των βιώσιμων αλυκών της Ελλάδας μέσω εκμηχάνισης και εκσυγχρονισμού της λειτουργίας τους. Υπό τον «έλεγχό» της έχει συνολικά οκτώ αλυκές σε όλη την Ελλάδα, αλλά αυτή είναι η μεγαλύτερη.
«Η σημερινή εταιρεία αποτελεί συνέχεια της προγενέστερης «Αλυκαί Μεσολογγίου Α.Ε.», που με τη σειρά της είχε ιδρυθεί το 1978 ως θυγατρική της «ΕΛΕΒΜΕ Α.Ε.» και συνίστατο απλώς από τη φερώνυμη αλυκή», διηγείται ο διευθυντής παραγωγής της αλυκής Χρήστος Μήλας, το... αρχαιότερο στέλεχος της αλυκής. «Λέγαμε από παλιά εδώ στην περιοχή: Οι αλυκές βγάζουν δήμαρχο. Τέτοια ήταν η επιρροή των εργαζομένων και της διαχείρισης του θέματος του αλατιού στην τοπική "και όχι μόνο" κοινωνία. Πάντοτε οι αλυκές "ξεπλήρωναν" δάνεια του Ελληνικού Δημοσίου», μας λέει.
«Οι χώροι των αλυκών, κατεξοχήν πεδία των τεχνολογικών και πολιτισμικών δρώμενων του παρελθόντος, αποτελούν ταυτόχρονα έξοχα ενδιαιτήματα μεγάλου αριθμού βιολογικών ειδών. Η φυσική ιστορία κάποιων από αυτά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τέτοιους υπεραλμυρούς λειμώνες. Γι’ αυτό, παράλληλα με τον προαναφερθέντα, πάγιο στόχο των Ελληνικών Αλυκών Α.Ε. αποτελεί η διατήρηση της φυσικής και η ανάδειξη της πολιτισμικής ελληνικής κληρονομιάς στους χώρους των υπό την κυριότητά τους αλυκών. Ετσι, η Εταιρεία έχει στο παρελθόν έμπρακτα ενδιαφερθεί για τη μελέτη και προστασία της άγριας ζωής στις αλυκές, δρα με τις αρχές της αειφορίας, ενώ παράλληλα σχεδιάζει την ίδρυση μουσείου αλυκής για πρώτη φορά στη χώρα», σημειώνει ο διευθυντής της αλυκής, κ. Γιώργος Κωστόπουλος.
Η διαδικασία
Η διαδικασία παραγωγής του αλατιού ξεκινάει τον Μάρτιο και δεν απαιτεί πολλή δουλειά από τον άνθρωπο, σε αυτή την πρώτη φάση. Η φυσική διαδικασία επιτυγχάνεται από τη διείσδυση της θάλασσας σε χέρσα τμήματα και τον σχηματισμό κλειστών κόλπων με πολύ ρηχά νερά. Σε τέτοιες περιοχές, και όταν η θερμοκρασία αυξάνεται κατά τη θερινή περίοδο, η εξάτμιση γίνεται έντονη, σε αντίθεση με την αντικατάσταση του εξατμιζόμενου νερού που γίνεται με αργούς ρυθμούς, με αποτέλεσμα την κρυστάλλωση του αλατιού.
Καθώς προοδεύει η διαδικασία, η ανθρώπινη παρέμβαση γίνεται απαραίτητη. Το θαλασσινό νερό αντλείται από τη λιμνοθάλασσα και τροφοδοτεί τις πρώτες ομάδες λεκανών («τηγάνια») και από εκεί προχωρά στις επόμενες λεκάνες, όπου η άλμη, το αλάτι δηλαδή, αντλείται από τα τεράστια ειδικά μηχανήματα που λέγονται «κρυσταλλωτήρια».
«Το αλάτι συλλέγεται και συγκεντρώνεται ολόλευκο και καθαρό σε μικρούς σωρούς. H αποκομιδή τους έως το αλώνι του αλατιού γίνεται με φορτηγά. Aφού ολοκληρωθεί η εργασία της πλύσης, μεταφέρεται με τη βοήθεια μεταφορικής ταινίας στις υπαίθριες αποθήκες σχηματίζοντας αλατοσωρούς, που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούν τα 15 μ. Αυτά είναι τα βουνά που βλέπετε», μας εξηγεί ο διευθυντής της αλυκής.
«Η παραγωγή των ελληνικών αλυκών καλύπτουν περίπου το 90% της εγχώριας κατανάλωσης», εξηγεί ο πρώτην διευθύνων Δ. Καλόπουλος. «Το 2008 παρήχθησαν 161.000 τόνοι και το 2009 163.000 τόνοι. Η φιλοσοφία της εταιρείας είναι "σκέψου ελληνικά, αγόρασε ελληνικά". Και αλάτι...», μας λέει.
Ιστορία
Το αλάτι κατέχει σημαντική θέση στη ζωή των λαών, στις συνήθειες, στη θρησκεία και στις παραδόσεις τους. Κάποτε ήταν τόσο πολύτιμο, που το χρησιμοποιούσαν ως νόμισμα. Δεν είναι τυχαίο που πολλές πόλεις πήραν το όνομά τους απ’ αυτό. Ο ιστορικός Ρόμπερτ Μούλτχαουφ υποστήριξε πως πρόκειται για αρχέγονο «ναρκωτικό», μια ουσία που προκαλεί εξάρτηση...
Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρ. Γ. Ντούμα, οι απαρχές της συνειδητής και συστηματικής προσπάθειας του ανθρώπου για την παραγωγή αλατιού ανάγονται στις αρχές της 10ης περίπου χιλιετίας π.Χ. Οι τρόποι παραγωγής ποικίλλουν ανάλογα με τις δυνατότητες κάθε περιοχής αλλά και με τις κλιματικές συνθήκες. Για παράδειγμα, στις ακτές περιοχών όπως είναι η Μεσόγειος με ξηρό και θερμό κλίμα, η δημιουργία αλατιού από φυσική εξάτμιση του θαλασσινού νερού ήταν αρκετή για να καλύψει τις ανάγκες των πρώιμων κατοίκων τους, η μόνη φροντίδα των οποίων ήταν η συλλογή του την κατάλληλη στιγμή.
Στην περιοχή του Αιγαίου η εξάτμιση του νερού με τον ήλιο αρκούσε για την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων αλατιού κατά μήκος των ακτών. Ωστόσο, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι τα λεγόμενα τηγανόσχημα σκεύη του Κυκλαδικού πολιτισμού (3η χιλιετία π.Χ.) μπορεί να λειτουργούσαν ως μήτρες πλακούντων αλατιού: χάρη στα λοξά τους τοιχώματα που ανοίγουν προς τα έξω, το στερεοποιημένο περιεχόμενό τους εύκολα θα μπορούσε να απελευθερωθεί.
Η συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση αλατιού οδήγησε στην πιο συστηματική οργάνωση της παραγωγής με την εκτέλεση τεχνικών έργων, ώστε τα φυσικά αλοπήγια να επεκταθούν και με διευρυμένες επιφάνειες εξάτμισης να λειτουργήσουν με ελεγχόμενη πλέον την εισροή θαλάσσιου νερού. Γύρω στο 800 π.Χ. χρονολογείται η αρχαιότερη γραπτή πηγή στην Κίνα που μιλάει για παραγωγή και εμπορία θαλασσινού αλατιού χίλια χρόνια νωρίτερα, ενώ ο Τίτος Λίβιος αποδίδει στον βασιλιά Αγκο Μάρτιο την πρώτη συστηματική οργάνωση αλυκών στη νότια πλευρά των εκβολών του Τίβερη. Ετσι δημιουργήθηκαν οι περίφημες ρωμαϊκές αλυκές, που εξασφάλιζαν μεγάλες ποσότητες αλατιού για τις ανάγκες της αχανούς ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι αλυκές στα τενάγη της αρχαίας Αθήνας και της Αλεξάνδρειας τεχνικά ήταν πιο πρωτόγονες.
Στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η πληρωμή των στρατιωτών γινόταν με μερίδες αλατιού. Οι Ελληνες θεωρούσαν το αλάτι σύμβολο φιλίας και αλληλεγγύης και επισφράγιζαν με αυτό τις συμφωνίες τους, ενώ σε μερικές χώρες της Ασίας οι κάτοικοι έκαναν τις αγορές και τις πωλήσεις με κομμάτια αλατιού. Διάφοροι λαοί χρησιμοποιούσαν το αλάτι ως δώρο στις θυσίες και στις προσφορές τους προς τους θεούς, σκορπίζοντάς το στους αγρούς.
Το αλάτι είναι ένα πολύτιμο φυσικό μπαχαρικό και συντηρητικό, που χαρίζει ξεχωριστή γεύση στα φαγητά μας, βοηθά στην πέψη του ανθρώπινου οργανισμού και είναι μέρος μιας υγιούς και ισορροπημένης διατροφής. Αντίθετα με τα όσα κυρίως ακούμε για αποφυγή του αλατιού, η σωστή ποσότητα εμποδίζει τις ζυμώσεις και τις σήψεις στο στομάχι, βοηθάει στον πολλαπλασιασμό των ερυθρών αιμοσφαιρίων, διευκολύνει την πέψη, συντελεί στην έκκριση των γαστρικών υγρών και βοηθάει στην καύση των τροφών που περιέχουν λεύκωμα.
Είναι ένας ακόμη θησαυρός της ελληνικής γης...
ΠΑΝΑΚΕΙΑ
Το άλας της γης
Οι παραδοσιακες χρήσεις του αλατιού είναι αμέτρητες και ποικίλλουν ανάλογα με το είδος του! Στη μαγειρική αποτελεί βασικό συστατικό ενώ χαρίζει νοστιμιά, λειτουργώντας ως συντηρητικό και απορροφώντας την υγρασία από τα τρόφιμα. Στη γεωργία χρησιμοποιείται για τη βελτίωση των καλλιεργειών, στην ιατρική το διάλυμα αλατιού γίνεται ορός, στη βιομηχανία χρησιμοποιείται στην παρασκευή ανθρακικού νατρίου, μεταλλικού νατρίου κ.ά. Για πολλά χρόνια, το αλάτι ήταν «εργαλείο» για τη συντήρηση των τροφών. Με αυτό αλάτιζαν το κρέας, τα ψάρια, το τυρί, τις ελιές, ακόμα και το βούτυρο. Στη βυρσοδεψία εμπόδιζε τη σήψη των δερμάτων. Η ικανότητά του για συντήρηση βασίζεται στην ιδιότητά του να προστατεύει το νερό που περιέχεται στις τροφές από βακτηρίδια και μύκητες.
ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ
mapsara@pegasus.gr
συγγραφείς ή ποιητές δεν θα μπορούσαμε να βρούμε τα λόγια για να περιγράψουμε τις στιγμές όπου συνειδητοποιούσαμε πως ένα καταπληκτικό όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα».Η ίδια κουλτούρα συνεργασίας συνεχίζεται μέχρι σήμερα, εξηγούν τα δύο στελέχη. «Η γαλλική εταιρεία Vinci είναι η μεγαλύτερη του κόσμου στις κατασκευές μεγάλων έργων και στέκεται υπεύθυνα σε όλους τους τομείς: Από την πολιτική εταιρικής ευθύνης, μέχρι την εθελοντική δασοπυρόσβεση στις μεγάλες πυρκαγιές, η γέφυρα επιδιώκει να είναι παραπάνω από μια όμορφη, χρηστική κατασκευή», εξηγεί ο κ. Δούρος. «Αποκορύφωμα της κοινωνικής ευθύνης αποτελεί η πλατφόρμα των 43 φορέων που συντονίζουμε με σκοπό την ενίσχυση ΑΜΕΑ και ανθρώπων της ευρύτερης περιοής που έχουν σχετικές ανάγκες», λέει ο κ. Φρέρης.
Η ζωή στη γέφυρα.
Ο Γιάννης Καρτσακαλής εργάζεται στα διόδια της γέφυρας εδώ και τέσσερα χρόνια. Εξηγεί: «Είναι πολλοί οδηγοί που κάνουν τη διαδρομή καθημερινά και έτσι γνωριζόμαστε. Εχουμε αναπτύξει μια ιδιότυπη προσωπική σχέση». Το σπίτι του είναι στη Ναύπακτο κι από εκεί βλέπει τη γέφυρα συνέχεια. «Η δουλειά στα διόδια είναι εύκολη και σχετικά ευχάριστη», λέει η Νάντια Ταταράκη. «Παρότι κάθεσαι συνεχώς, οι εναλλαγές προσώπων σε κάνουν να μην βαριέσαι. Τα Σαββατοκύριακα είναι δύσκολα. Βλέπουμε τους άλλους να πηγαίνουν εκδρομές κι εμείς δουλεύουμε», συμφωνούν και οι δύο.
Η δουλειά του Φώτη Αλεξόπουλου είναι να διανύει ανά 20 λεπτά τη γέφυρα και να ελέγχει ότι όλα είναι στην εντέλεια. Με ένα βαν που φέρει τα φωσφοριζέ διακριτικά της εταιρείας, ο υπάλληλος της οδικής ασφάλειας διανύει δεκάδες χιλιόμετρα ημερησίως. «Προσπαθούμε να φτάσουμε άμεσα στο σημείο που θα χρειαστεί, είτε πρόκειται για ατύχημα είτε έχει "μείνει" κάποιο όχημα, ακόμα και στην περίπτωση που κάποιο ζώο κινείται στο οδόστρωμα», εξηγεί ο κ. Αλεξόπουλος. Ρωτάμε για το πιο περίεργο περιστατικό και μας λέει πως «κάποιοι σταματούν στη μέση της γέφυρας για να βγάλουν φωτογραφίες. Καταλαβαίνετε πόσο επικίνδυνο είναι. Το πιο δύσκολο "περιστατικό", πάντως, είναι ο καιρός. Εχει τύχει μέχρι και μίνι ανεμοστρόβιλος, που προκάλεσε διακοπή της κυκλοφορίας».
Για τον 27χρονο ηλεκτρολόγο-συντηρητή Επαμεινώνδα Μεσσήνη η απασχόληση στη γέφυρα είναι καθημερινή πρόκληση. «Είναι σαν να δουλεύω στο εξωτερικό ζώντας στην Ελλάδα. Οι όροι και οι προοπτικές της δουλειάς είναι για μένα ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να βρω στη χώρα μου». Ξεκίνησε το 2008, όταν αποφοίτησε από το ΤΕΙ Ηλεκτρολογίας στην Πάτρα. Σήμερα είναι υπεύθυνος για τον φωτισμό του δρόμου, τα φώτα αεροπλοΐας στους πυλώνες και ναυσιπλοΐας κάτω από το οδόστρωμα αλλά και τα συστήματα στα ταμεία των διοδίων. «Είναι μια δουλειά από την οποία καθημερινά μαθαίνεις. Οταν ανέβηκα για πρώτη φορά στον πυλώνα μού ήρθε σύγκρυο από το ύψος -είναι 160 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι συγκλονιστικό να βρίσκεσαι εκεί πάνω παρότι δεν μπορείς να δεις τα πάντα, αφού περιβάλλεσαι από ένα ψηλό τοιχίο για να μη σε πάρει ο αέρας».
Από το 2001, η διαδρομή Ναύπακτος-Αντίρριο έχει γίνει τρόπος ζωής για τη Δήμητρα Μυλωνά, αφού είναι από τις αρχαιότερες εργαζόμενες στη γέφυρα. «Οταν ξεκίνησα, δούλευα στον εκθεσιακό χώρο. Οταν άρχισε η λειτουργία της γέφυρας το 2004, "μετακόμισα" στην εξυπηρέτηση πελατών. Είμαι υπερήφανη που δουλεύω σε αυτό το έργο, το όραμα των Ελλήνων και των κατοίκων της περιοχής», τονίζει. «Το όνειρο του παππού μου ήταν να δει τη γέφυρα να χτίζεται. Δυστυχώς σήμερα δεν ζει, αλλά εγώ νιώθω ότι προσφέρω σε αυτό το όνειρο».
Στο τμήμα εξυπηρέτησης πελατών έρχεσαι είτε θέλεις να αγοράσεις πακέτα κυκλοφορίας στη γέφυρα είτε για να παραπονεθείς. Το στοίχημα της κ. Μυλωνά και των συναδέλφων της είναι να φύγουν όλοι ικανοποιημένοι και με χαμόγελο. Η ανάμνηση που θα της μείνει αξέχαστη είναι η βραδιά των εγκαινίων. «Δεν ξέρω αν οι επόμενες γενιές θα ζήσουν ποτέ κάτι τέτοιο -τα πυροτεχνήματα, μια γέφυρα πανέμορφη και η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Ημασταν τυχεροί που το ζήσαμε».
ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ
mapsara@pegasus.gr
ΦΩTOΓΡAΦIEΣ: ΧΑΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ
Επέστρεψε από το Ισραήλ το κλιμάκιο εμπειρογνωμόνων αφού επιθεώρησε τα πλοία μας "Ελεύθερη Μεσόγειος" και "Σφενδόνη".
Στη Χάιφα έχουν μετακινηθεί η Ελεύθερη Μεσόγειος, η Σφενδόνη και το Rachel Corrie, τα υπόλοιπα πλοία είναι στο Ασντόντ. Τα πλοία τελικά δεν είναι αρόδου αλλά σε ντόκο στη σειρά, κοντά σε στρατιωτική περιοχή. Το κλιμάκιο μετακινήθηκε με λάντζα από την μία πλευρά του λιμανιού στην απέναντι εκεί που βρίσκονταν τα πλοία καθότι απαγορεύονταν η μετακίνηση δια ξηράς. Ο λαντζέρης ήταν κάτι παραπάνω από απλός λαντζέρης... και πίεζε έντονα να κάνουν γρήγορα.Τα πλοία έχουν υποστεί σημαντικές φθορές. Έχουν ψαχτεί εντατικά όλοι οι χώροι και λείπουν και από τα δύο πλοία ακόμη και οι εργαλειοθήκες με όλα τα εργαλεία. Πάρθηκαν δείγματα πετρελαίων και λαδιών για να εξεταστούν εδώ (η "προσφορά" για εξέταση επιτόπου ήταν ...2.500$!!). Η κατάσταση στα μηχανοστάσια πολύ κακή, (αναμένουμε την έκθεση). Το αμπάρι του "Ελεύθερη Μεσόγειος" και με σημαντικές φθορές.
