Λίγο πριν αναλάβει τα πρωθυπουργικά του καθήκοντα, μιλώντας στη ΔΕΘ, είχε προαναγγείλει τη συγκρότηση ομάδας υπό τον Ισπανό αρχιτέκτονα Γιόζεφ Ασεμπίγιο για την εκπόνηση σχεδίου αναμόρφωσης της Αθήνας. Μόλις ανέλαβε πρωθυπουργός, στην πρώτη επίσκεψή του «εκτός έδρας», ο Γιώργος Παπανδρέου είχε δίπλα του τον διάσημο αρχιτέκτονα που θα έδινε ιδέες και συμβουλές για την αναδόμηση της πυρόπληκτης Ηλείας...
Η συνέχεια δόθηκε με τα οικονομικά, για τα οποία ο πρωθυπουργός επιστράτευσε τον καθηγητή του Χάρβαρντ Ρόναλντ Χάιφετς, τον Νομπελίστα οικονομολόγο Τζότζεφ Στίγκλιτς και εσχάτως τον πρώην υπουργό Οικονομίας της Ιταλίας Τομάσο Πάντοα Σκιόπα...
Πρόσφατα, μιλώντας στη Βουλή, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τη συνεργασία του με τον επικεφαλής του σουηδικού Ινστιτούτου Μελλοντικών Σπουδών, Γιοακίν Πάλμε -γιο του δολοφονηθέντος Σουηδού πρωθυπουργού- για την αξιολόγηση του προνοιακού συστήματος της χώρας μας.
Ο πρωθυπουργός ποτέ δεν έκρυψε ότι είναι πρώτα από όλα πολίτης του κόσμου και πως επηρεάζεται και επενδύει στην άποψη μερικών από τους διεθνώς αναγνωρισμένους επιστήμονες. Ετσι αποφάσισε να φέρει έναν... άλλο αέρα διακυβέρνησης, «ενεργοποιώντας» συμβούλους σε ανώτατο επιτελικό επίπεδο από το εξωτερικό, καταλήγοντας πως μόνο μια «Διεθνής Σοφών» μπορεί να φέρει ρηξικέλευθες αλλαγές στη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Απαντώντας στους... «αντιρρησίες» που μιλούν για «ξένους τεχνοκράτες που δεν έχουν σχέση με την ελληνική πραγματικότητα», οι συνεργάτες του πρωθυπουργού αντιτείνουν πως «οι άνθρωποι αυτοί παρακολουθούν τις εξελίξεις στο εξωτερικό και εν μέρει τις διαμορφώνουν, δίνοντας και σε εμάς ιδέες που δεν είχαμε σκεφτεί». Για τις δομικές αλλαγές του κράτους και του γραφείου του πρωθυπουργού, εμπνευστές και σύμβουλοι είναι οι γνωστοί καθηγητές Πάρκερ, Φέδερστοουν, Γουίλκινς, Παγκρότσκι και Μούλγκαν, οι οποίοι, σύμφωνα με πληροφορίες, συγκρότησαν την ομάδα που κατέθεσε προτάσεις για την αναμόρφωση της κυβέρνησης για την αποτελεσματικότερη λειτουργία των κυβερνητικών οργάνων.
Οι πέντε καθηγητές ανέλαβαν να αναπτύξουν τις απόψεις τους για την εισαγωγή ενός μεταβατικού μοντέλου στη διαδοχή των κυβερνήσεων, την κατάρτιση κώδικα δεοντολογίας του Υπουργικού Συμβουλίου, την αλλαγή του κανονισμού του, αλλά και για την αξιολόγηση και θεσμοθέτηση των διαδικασιών επιλογής στελεχών σε θέσεις πολιτικής ευθύνης.
Ρότζερ Γουίλκινς
Τεχνογνωσία από Αυστραλία
«Οι φιλοδοξίες του Ελληνα πρωθυπουργού δεν ταιριάζουν με τον διοικητικό μηχανισμό που έχει στη διάθεσή του», είχε δηλώσει σε αυστραλιανή εφημερίδα ο Ρότζερ Γουίλκινς όταν ανέλαβε καθήκοντα ως εμπειρογνώμονας στη χώρα μας. Πρόκειται για γραφειοκράτη καριέρας, που έχει αναλάβει πολυάριθμα πόστα ευθύνης με πολιτικούς απ' όλα τα φάσματα. Ο Ουίλκινς χρωστάει τον διορισμό του και στη γνωριμία του (κατά την περίοδο 1992-'95) με τον πρώην πρωθυπουργό της Αυστραλίας, Κέβιν Ραντ. Σήμερα, είναι γραμματέας της Γενικής Εισαγγελίας στο Σίδνεϊ και σύμβουλος της αυστραλιανής κυβέρνησης σε θέματα δημόσιας διοίκησης και διεθνούς δικαίου αλλά και εκσυγχρονισμού του συστήματος δημόσιας υγείας. Ο Γουίλκινς φέρνει στην «ομάδα των σοφών» την τεχνογνωσία της Αυστραλίας που θέλει να «ελληνοποιήσει» ο πρωθυπουργός.
Ρίτσαρντ Πάρκερ
Ο λέκτορας από το Χάρβαρντ
Είναι λέκτορας Δημόσιας Πολιτικής στη Σχολή Διακυβέρνησης στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Είχε έντονη πολιτική δραστηριότητα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ τη δεκαετία του '60 και, πρόσφατα, εναντίον της ανεξέλεγκτης δράσης των αγορών. Υπήρξε σύμβουλος του γερουσιαστή Κένεντι (έως τον θάνατο του Κένεντι) και πολλών ακόμη δημοκρατικών πολιτικών. Ο Αμερικανός καθηγητής είναι, άλλωστε, επικεφαλής του ισχυρού προοδευτικού λόμπι Americans for Democratic Action (ADA), που προωθεί τις πολιτικές και τους πολιτικούς που κρίνει ως προοδευτικούς, έχοντας εισαγάγει μια κλίμακα αξιολόγησης από το μηδέν έως το εκατό. Ως καθηγητής στη συγκεκριμένη σχολή έχει μελετήσει ιδέες για αλλαγές στη διακυβέρνηση ενός κράτους.
Κέβιν Φεδερστόουν
Ο φιλέλληνας αρθρογράφος
Οταν όλοι έκαναν πόλεμο σε βάρος της Ελλάδας, ο Φεδερστόουν αρθρογραφούσε υπέρ της. Ο καθηγητής Ελληνικών Σπουδών στην έδρα «Ελευθέριος Βενιζέλος» της London School of Εconomics είχε ταχθεί δημοσίως υπέρ της παροχής ευρωπαϊκής στήριξης προς την Ελλάδα. Ο μοναδικός Βρετανός -και όχι Ελληνας- μεταξύ του ακαδημαϊκού κι ερευνητικού προσωπικού στο Ελληνικό Παρατηρητήριο του LSE γνωρίζει πολύ καλά την ελληνική πραγματικότητα και τις δυσλειτουργίες της, συνεπώς μπορεί να βοηθήσει πολύ στη βελτίωση των υπηρεσιών της κυβέρνησης. «Η επαγγελματική Ελλάδα ποθεί τον εκσυγχρονισμό και τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές, ενώ η κοινωνία στο σύνολό της μένει προσηλωμένη σε παραδοσιακές συνήθειες και υπερασπίζεται συντεχνιακά συμφέροντα, που πνίγουν την αλλαγή», έχει γράψει σε άρθρο του ο καθηγητής.
Λάιφ Παγκρότσκι
Εμπειρος και παραγωγικός
Ο πρώην υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου της Σουηδίας και κορυφαίο στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος ξέρει καλά την Ελλάδα. Ο Παγκρότσκι ξεκίνησε την καριέρα του στον ΟΟΣΑ και το '90 δούλεψε στον πολιτικό σχεδιασμό του σουηδικού υπουργείου Οικονομικών. Το 1997 ανέλαβε υπουργός Εμπορίου, ενώ το 2002 οι αρμοδιότητές του διευρύνθηκαν, καθώς έγινε υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας. Στη θέση αυτή που έμεινε έως το 2004, οπότε κι αντάλλαξε θώκους με τον υπουργό Παιδείας. Η εμπειρία του στον πολιτικό σχεδιασμό του σουηδικού υπουργείου Οικονομικών και οι γνώσεις του για το «στήσιμο» ενός παραγωγικού υπουργείου είναι χρήσιμες. Ο σημερινός βουλευτής ξέρει καλά και τα οικονομικά μεγέθη - είναι αντιπρόεδρος της επιτροπής που διορίζει το διοικητικό συμβούλιο της Τράπεζας της Σουηδίας. Ο συνδυασμός αυτός τον κάνει απαραίτητο στην «παρέα των σοφών».
Τζεφ Μούλγκαν
Ο... γκουρού των Νέων Εργατικών
Ενας από τους εμπνευστές της θεωρίας του «τρίτου δρόμου» των Εργατικών στην Αγγλία φέρει και τον άτυπο τίτλο του ιδεολογικού... «γκουρού» των Νέων Εργα?τικών, ενώ το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ τον έχει ονομάσει «παγκόσμιο ηγέτη του αύριο». Πριν γίνει ο ιδεολόγος του «μπλερισμού», ο Μούλγκαν υπήρξε δόκιμος βουδιστής μοναχός στη Σρι Λάνκα, για να στραφεί τελικά στην πολιτική στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Υπήρξε σύμβουλος του βουλευτή τότε Γκόρντον Μπράουν, ενώ το 1993 μαζί με τον πρώην εκδότη του Marxism Today ίδρυσε τη «δεξαμενή σκέψης» Demos, την οποία ο «Economist» έχει ονομάσει ως αυτή με τη μεγαλύτερη επιρροή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σήμερα είναι διευθυντής του Young Foundation, ακόμα μίας «δεξαμενής σκέψης» που συνδυάζει πρακτικά σχέδια, δημιουργία νέων επιχειρήσεων, έρευνα και εκδόσεις.
Οι αθλητές της μαραθώνιας κολύμβησης, όπως λέγεται επίσημα το άθλημα, είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, κάθε ηλικίας και επαγγελματικής ιδιότητας. Κοινό τους γνώρισμα είναι πως αγαπούν με πάθος το κολύμπι. Σε πολλούς αρέσουν οι προκλήσεις, τα προσωπικά στοιχήματα και η περιπέτεια. Ετσι, κάποια στιγμή της ζωής τους απλώς αποφασίζουν να... περάσουν «απέναντι».
«Οι περισσότεροι ερασιτέχνες αθλητές όταν ξεκινούν, δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για αγώνες», επισημαίνει στο «Εθνος της Κυριακής» ο Νικόλας Ρεπανάς, προπονητής της μαραθώνιας κολύμβησης και υπεύθυνος του κολυμβητηρίου της Καλαμαριάς, του μοναδικού στην Ελλάδα με προπονητικό πρόγραμμα για το συγκεκριμένο άθλημα. «Αλλά δεν σας έχει τύχει να πίνετε καφέ σε ένα νησί και να βλέπετε απέναντι έναν άλλο τόπο και να σκεφτείτε ότι θα θέλατε να φτάσετε εκεί κολυμπώντας; Ετσι συμβαίνει στους περισσότερους.
Ξεκινούν από «κολυμβητικούς περιπάτους» και σιγά σιγά θέτουν έναν υψηλότερο στόχο. Κι έτσι από τον βράχο απέναντι στην παραλία, φτάνουν να πραγματοποιούν τον διάπλου του Τορωναίου κόλπου στη Χαλκιδική και τελικά στη... Μάγχη!», μας εξηγεί.
Η μαραθώνια κολύμβηση δεν γνωρίζει ηλικία ή... κοινωνικές τάξεις. Οποιοσδήποτε μπορεί και θέλει είναι ικανός να τερματίσει. «Εχουμε αθλητή που δεν μας λέει την ηλικία του, αλλά ξέρουμε ότι είναι πάνω από 70 γιατί έχει βγει στη σύνταξη εδώ και πολλά χρόνια. Μάλιστα, όταν περπατάει κουτσαίνει, αλλά όταν κολυμπάει είναι... πύραυλος. Εχουμε επίσης και παιδιά που μαζί με τους γονείς τους έχουν ήδη καταφέρει να τερματίσουν κάποια διαδρομή "απέναντι". Πέρα από θέμα σώματος και τεχνικής, είναι και θέμα μυαλού. Μια αναζήτηση των ορίων του κάθε ατόμου...», τονίζει.
Υπολογίζεται ότι 150-200 ερασιτέχνες αθλητές της μαραθώνιας κολύμβησης υπάρχουν στην Ελλάδα, οι περισσότεροι στη Θεσσαλονίκη. Για τους αθλητές της χώρας μας, πρώτος «σταθμός» ικανότητας είναι ο διάπλους του Τορωναίου που είναι 26 χιλιόμετρα. Ο διάπλους του Γιβραλτάρ είναι περίπου 16 χιλιόμετρα. Οι δυσκολίες όμως είναι πολλές εξαιτίας των μόνιμων ισχυρών ρευμάτων στην περιοχή. Το «Εβερεστ» πάντως της μαραθώνιας κολύμβησης θεωρείται η Μάχγη που συνολικά αφορά 35 χιλιόμετρα Η κάθε διαδρομή έχει, βεβαίως, τις δικές της ξεχωριστές δυσκολίες.
Παρά τις προκλήσεις και τις αντιξοότητες που έχει κάθε τέτοιο εγχείρημα, οι κολυμβητές είναι αποφασισμένοι. Ενας φαρμακοποιός, μια λογίστρια, μια υπάλληλος της ΔΕΗ και ένας τετραπληγικός δημόσιος υπάλληλος μιλούν στο «Εθνος της Κυριακής» για το στοίχημα που βάζουν με τον εαυτό τους, «που πάντα θέλουμε να κερδίσουμε».
ΔANAH MENEΞIAΔOY/ΓIBPAΛTAP Aναμετρήθηκα με τα όριά μου
Eίναι η πρώτη Ελληνίδα που κατάφερε να πραγματοποιήσει τον διάπλου του Γιβραλτάρ. Η 35χρονη Δανάη Μενεξιάδου, από την Καλαμαριά, πέρυσι τον Ιούνιο ξεκίνησε από την Ταρίφα της Ισπανίας και έπειτα από 4 ώρες και 48 λεπτά, έχοντας κολυμπήσει 22 χιλιόμετρα τερμάτισε στο Μαρόκο. Κι όμως, την... κανονική της ζωή την περνά σε γραφείο!
«Κάνω καθιστική δουλειά και έτσι μου περισσεύει αρκετή ενέργεια για κολύμπι. Συνήθως πηγαίνω στην πισίνα πριν τη δουλειά, δηλαδή στις 6.30 το πρωί. Είναι απόλαυση να ξεκινάς έτσι τη μέρα σου!», τονίζει στο «Εθνος της Κυριακής» η Δανάη. «Δεν ήξερα τίποτα για μαραθώνια κολύμβηση. Το έμαθα τυχαία και αυτό που με τράβηξε ήταν η... μακρόχρονη παραμονή στο νερό. Μου αρέσει γιατί δεν είναι τόσο ανταγωνιστικό και είναι ταυτόχρονα ομαδικό αλλά και μοναχικό άθλημα. Είναι μια αναμέτρηση με τον εαυτό σου, τα όριά σου. Είναι άσκηση του νου και της θέλησης. Το 90% της προσπάθειας, ειδικά στους μεγάλους και επίπονους αγώνες, επιτυγχάνεται με το μυαλό. Το σώμα κάποια στιγμή κουράζεται και λειτουργεί μηχανικά. Από εκείνο το σημείο και μετά μόνο το μυαλό και η θέληση σε βοηθούν να κάνεις την υπέρβαση και να τερματίσεις».
«Το να κολυμπήσω από την Ευρώπη στην Αφρική ήταν κάτι που αποφάσισα με τον προπονητή μου, τον Νικόλα Ρεπανά. Εβλεπα τον χάρτη και μου φαινόταν ότι με μια "χεριά" θα έφτανα την Αφρική, τόση δύναμη ένιωθα ότι είχα. Δύο χιλιόμετρα πριν ακουμπήσω την αφρικανική ήπειρο, άρχισα να κρυώνω. Δεν έφτανε μόνο αυτό αλλά έπεσα πάνω σε έναν "τοίχο" από εκατοντάδες καβούρια τα οποία άρχισαν να με τσιμπάνε. Το έλεγα στον προπονητή μου και στους συνοδούς, αλλά δεν μπορούσαν και αυτοί να κάνουν τίποτα. Η στεριά που άρχισα να βλέπω όλο και πιο καθαρά μπροστά μου ήταν που μου έδωσε κουράγιο να ζήσω ένα από τα όνειρά μου», διηγείται η 35χρονη κολυμβήτρια.
ΣOΦIA ΨIΛOΛIΓNOY/KOPΩNH - KAΛAMATA Στη θάλασσα ξεκουράζομαι
Είναι η πρώτη Ελληνίδα που πέρασε τη Μάγχη και μάλιστα δύο φορές, κάτι που δεν το έχει κάνει άλλη Ελληνίδα. Επίσης, είναι η πρώτη Ελληνίδα αλλά και Ελληνας πολίτης που κολύμπησε διπλό διάπλου Κορώνη - Καλαμάτα (60 χλμ.). Κι όμως, για τη 49χρονη Σοφία Ψιλόλιγνου, η μαραθώνια κολύμβηση είναι χόμπι, διάλειμμα στη δουλειά της στη ΔΕΗ.
«Αγαπάω πολύ τη θάλασσα και κολυμπάω από μικρή, αλλά με τις μαραθώνιες θαλάσσιες διαδρομές ασχολούμαι τα τελευταία δέκα χρόνια».
Η Σοφία είναι απόφοιτη της ΑΣΟΕΕ και εργάζεται ως οικονομική υπάλληλος στη ΔΕΗ. Εχει μάλιστα 3 παιδιά, το μικρότερο 9 και το μεγαλύτερο 18 ετών.
«Για ‘μενα, μαραθώνιος είναι η καθημερινότητα! Το να συνδυάζεις σπίτι, παιδιά, δουλειά, καριέρα είναι το δύσκολο. Στη θάλασσα όμως ξεκουράζομαι», μας επισημαίνει. Το 1999, πραγματοποίησε τον διάπλου του Τορωναίου κόλπου. Εκτοτε, έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 30 διαδρομές εκατοντάδων... ναυτικών μιλίων.
«Κάθε διαδρομή είναι ένα στοίχημα με τον εαυτό μου και κάθε φορά που το κερδίζω αισθάνομαι σπουδαία», τονίζει.
Κι όταν τη ρωτάμε πώς καταφέρνει να τα συνδυάζει όλα, μας λέει «πειθαρχία και πρόγραμμα. Αυτό είναι όλο!».
ΦΩTHΣ ZAΦEIPHΣ/KAΣΣANΔPA - ΣIΘΩNIA Kόλλησα με την ελευθερία
Είναι τετραπληγικός και παρα-ολυμπιονίκης της κολύμβησης. Ο Φώτης Ζαφείρης είναι αδιαμφισβήτητα ένα πρότυπο για όλους εκείνους που νομίζουν ότι δεν μπορούν να καταφέρουν πολλά. Με ένα χέρι κατάφερε να κολυμπήσει από τη Σκιάθο απέναντι, στην Τσουγκριά, αλλά έχει λάβει μέρος και στον διάπλου του Τορωναίου κόλπου.
Κι ενώ εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος, βρίσκει πάντα χρόνο να ασχολείται με τον αθλητισμό.
«Για πρώτη φορά με τη μαραθώνια κολύμβηση ασχολήθηκα πριν από δύο χρόνια. Πήρα μέρος σε ένα διάπλου που ξεκινούσε από τη Σκιάθο. Αλλά "κόλλησα". Μου άρεσε πολύ που ξέφυγα από την πισίνα. Η θάλασσα σου δίνει άλλη αίσθηση», διηγείται στο «Εθνος της Κυριακής». Χρόνια η ενασχόληση με χρονόμετρα και ρεκόρ, ο διάπλους «απέναντι» ήταν για τον Φώτη ένα ευχάριστο διάλειμμα.
«Η συμβουλή μου για όλους τους ανθρώπους, τους "καθημερινούς" και αυτούς που έχουν ιδιαίτερες δεξιότητες είναι να το τολμήσουν.
Να ζήσουν την ελευθερία της θάλασσας, αλλά και να θέσουν στόχους, που ακόμη και οι ίδιοι δεν ξέρουν ότι μπορούν να τους κατακτήσουν. Και θα διαπιστώσουν πόσο ωραία θα είναι όταν οι προσπάθειες και οι προπονήσεις αποδώσουν...
Είναι ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται».
APIΣTEIΔHΣ ΠOΛYZOΣ/MAΓXH Aγάπησα το κολύμπι στη... Λάρισα
Σε... εφημερία βρήκαμε τον Αριστείδη Πολύζο στη Θεσσαλονίκη. Στο φαρμακείο του περνά άλλωστε αρκετές ώρες από τη ζωή του. Μόνο που, τα τελευταία χρόνια, για να μπορεί να ασχολείται με τη μεγάλη του αγάπη, την κολύμβηση, προσέλαβε υπάλληλο. «Ηταν ο μόνος τρόπος για να μην "κόψω" ώρες από την οικογένειά μου», μας λέει. Οι ώρες για το κολύμπι είναι αδιαπραγμάτευτες! Ο 40χρονος κατάγεται από τη Λάρισα και την αγάπη του για το κολύμπι του τη μετέδωσε ο πατέρας του. «Οταν το 1979 έγινε το κολυμβητήριο της Λάρισας, ήμουν από τα 3-4 πρώτα παιδιά που γραφτήκαμε στον Ναυτικό Ομιλο Λάρισας», θυμάται.
«Τον χειμώνα δεν κολυμπούσαμε. Το κολυμβητήριο έκλεινε. Αλλά εμένα μου άρεσε πολύ. Μετείχα μάλιστα σε αγώνες επαρχιακού επιπέδου, με διακρίσεις».
Οταν μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, ο Αριστείδης συνέχισε να ασχολείται με το πόλο. «Ωσπου έμαθα για τη μαραθώνια κολύμβηση. Το 1998 άκουσα κατά λάθος ότι υπάρχει ο διάπλους του Τορωναίου». Ανθρωπος των προκλήσεων, που του αρέσουν τα ρίσκα, είπε να το προσπαθήσει. Και τα κατάφερε...
«Οταν είπα στη γυναίκα μου ότι θα το επιχειρήσω, εκείνη μου εξέφρασε τους φόβους της. Πώς; Τι; Γιατί; Αλλά ήξερε πως ό,τι βάλω στο μυαλό μου το καταφέρνω», σχολιάζει γελώντας. «Από τότε μπήκα ενεργά γιατί μ’ άρεσε αυτό που έκανα. Ξέρετε, έχω κι εγώ τρεις γιους στους οποίους θέλω να μεταφέρω την αγάπη για το υγρό στοιχείο, όπως έκανε ο πατέρας μου. Ηδη, και οι τρεις είναι αθλητές. Ο μεγάλος μου μάλιστα, όταν ήταν 9 ετών, έκανε τον πρώτο του διάπλου. Είναι ο πιο μικρός Ελληνας μαραθώνιος κολυμβητής!».
Τώρα πια, η κολύμβηση είναι μέρος της καθημερινής τους ζωής. «Δεν με συγκινεί το καφενείο ή η βόλτα. Θα το κάνω κι αυτό, αλλά η χαρά μου είναι η άσκηση. Το να καταφέρεις να περάσεις «απέναντι» κολυμπώντας είναι πρώτα από όλα θέμα μυαλού και μετά σώματος. Χρειάζονται, ψυχή, πείσμα και ικανότητα. Σε αυτά υπακούει το σώμα».
Ενα αυτοκίνητο, ένα ζευγάρι Ελλήνων, 5 ήπειροι, 65 χώρες, 1.130 ημέρες, 160.000 χιλιόμετρα... Οι αριθμοί δεν είναι αρκετοί για να περιγράψουν αυτά που έζησαν ο Ακης Τεμπερίδης και η Βούλα Νέτου κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού τους. Γνώρισαν τόπους, επισκέφτηκαν μνημεία, συνάντησαν ανθρώπους, εξερεύνησαν τις νοστιμιές και τα παράξενα του πλανήτη. Το ζευγάρι από τη Θεσσαλονίκη ολοκληρώνει αυτές τις ημέρες τον γύρο του κόσμου, με γεμάτες τις «βαλίτσες» του από μυρωδιές και μουσικές των χωρών που πέρασαν... «Ταξιδεύαμε για μεγάλο διάστημα... Ούτε μία ημέρα δεν πήγε χαμένη», λένε στο «Εθνος της Κυριακής» οι δύο ταξιδευτές που πήραν το όνειρό τους στα χέρια τους και το έκαναν πραγματικότητα.
Το μακρύ ταξίδι τους ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2007. Ηταν τότε που ο δημοσιογράφος θεμάτων αυτοκινήτου Ακης Τεμπερίδης και η 31χρονη χορογράφος Βούλα Νέτου το πήραν απόφαση. Ηθελαν να γνωρίσουν τον κόσμο «από μέσα», ως ταξιδιώτες και όχι ως τουρίστες. Το ειδικά διαμορφωμένο αυτοκίνητό τους με το όνομα «Καριμπού» ήταν ο βασικός τους σύμμαχος. Πέρα από μέσο μεταφοράς, θα ήταν η στέγη τους και το ασφαλές καταφύγιο. Εξοπλισμός. Θα λειτουργούσε, επίσης, ως κινητό δημοσιογραφικό πρακτορείο, καθώς το ζευγάρι εξοπλισμένο με κάμερες, laptop και δορυφορικά τηλέφωνα θα ενημέρωνε την ιστοσελίδα τους www.theworld-offroad.com. Μέσα από αυτήν ο επισκέπτης μπορούσε να δει φωτογραφίες και σύντομα κείμενα για τα μέρη και τους ανθρώπους που γνώριζαν. Το ζευγάρι «όργωσε» και τις 5 ηπείρους. Και τα κατάφεραν! Πρώτα έκαναν τον γύρο της Ευρώπης, μετά της Αφρικής, προχώρησαν στην Ασία, από εκεί στην Αμερική και την Αυστραλία. Ο Ακης και η Βούλα συνάντησαν Πυγμαίους και Μασάι στην Αφρική, έκαναν κατάδυση με λευκούς καρχαρίες στη Νότιο Αφρική, σκαρφάλωσαν στα Ιμαλάια, έζησαν σε έναν οικισμό με ανθρώπους της φυλής Καλάς, διέσχισαν την έρημο Σίμσον της Αυστραλίας, έσωσαν ακόμη και δύο ναυαγούς που χαροπάλευαν επί 4 ώρες στο Σουλαγουέζι της Ινδονησίας. Οι δυσκολίες, ασφαλώς, δεν έλειψαν... «Οπως όταν μας τράκαραν σε έναν έρημο δρόμο, σε ένα εθνικό πάρκο στο Μισισίπι ή όταν κόλλησε ο κινητήρας μας στη Σουμάτρα...», λέει η Βούλα. Χρήματα για το ταξίδι δεν είχαν πολλά. «Είχαμε πάντα τον μισθό μου», εξηγεί ο Ακης. «Τα λεφτά μάς έφταναν για την Αφρική και την Ασία. Αλλά από την Αυστραλία και μετά άρχισε η... δική μας οικονομική κρίση. Ηταν για εμάς ένα μάθημα επιβίωσης που θα το χρειαστούμε και στην Ελλάδα».
Παντού Ελληνες «Υπήρχαν περιοχές που μας δέχτηκαν σαν ήρωες» Ως διά... μαγείας, όπου κι αν βρέθηκαν, στην πιο απόκοσμη γωνιά της Αφρικής ή στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, συνάντησαν Ελληνες. Παντού βρήκαν έναν συμπατριώτη για να τους υποδεχτεί, να τους βοηθήσει, ακόμα και να τους φιλοξενήσει. «Χωρίς να έχουμε οργανώσει συναντήσεις πριν ξεκινήσουμε, όπου πάμε βλέπουμε Ελληνες, οι οποίοι μας ανοίγουν το σπίτι και την αγκαλιά τους», μας είχε πει το ζευγάρι σε προηγούμενο δημοσίευμα. «Η σχέση μας μαζί τους ξεκίνησε στην Αφρική. Στο Μαρόκο, στο Καμερούν, στο Κονγκό, στη Ν. Αφρική, στην Τανζανία, όπου μας δέχτηκαν σαν ήρωες», λέει η Βούλα. «Ελληνες βρήκαμε στο Ιράν, στο Πακιστάν, όπου εθελοντικά παλεύουν να σώσουν τον πολιτισμό των Καλάς, αλλά και στη Μαλαισία. Μετά ήρθε η Αυστραλία, Μελβούρνη, Σίδνεϊ, όπου η παροικία μάς τίμησε!», συμπληρώνει ο Ακης.
Ο Demetrios Η Βούλα και ο Ακης συνάντησαν τον μοναδικό ελληνικής καταγωγής κάτοικο της Ουσουάγια, τον Demetrio Louizon. «Φτάσαμε στη μονοκατοικία που βρίσκεται στην παραλία της Ουσουάγια. Ηταν σκοτεινά. Χτυπήσαμε την πόρτα και μας άνοιξε ο κ. Λουιζόν. Οταν του είπαμε «Somos griegos» (ότι είμαστε Ελληνες), μας έκανε χώρο να περάσουμε μέσα», περιγράφουν. «Μου φάνηκε πολύ μοναχικός και μελαγχολικός άνθρωπος. Μας είπε ότι είναι 75 χρονών. Είναι γιος του Στέλιου Λουίζου, που έφυγε από την Τένεδο το 1913 - προφανώς για να ξεφύγει από τους Τούρκους. Και βρέθηκε στην Ουσουάγια, όπου έφτιαξε οικογένεια. Με τα χρόνια έγινε γνωστός ο Ελληνας στην Ουσουάγια. Ο κ. Demetrio δούλευε ως ασυρματιστής στα ταχυδρομεία της Αργεντινής. Σήμερα είναι συνταξιούχος...», μας λέει ο Ακης. Η «έθνικ» Νίτσα Στο Λας Βέγκας, η Βούλα και ο Ακης πήγαν στην παράσταση του Ελληνα Criss Angel, όπου γνωρίστηκαν με την Ελληνίδα καλλιτέχνιδα Νίτσα. «Της μιλήσαμε στα Αγγλικά, αλλά μας υποδέχτηκε θερμότατα σε Ελληνικά. Περάσαμε το ίδιο βράδυ παρέα με τη Νίτσα και νιώθουμε σαν να είμαστε φίλοι χρόνια». Η ιστορία της Ελληνίδας από το Μόντρεαλ -που δηλώνει Μανιάτισσα- τους εντυπωσίασε. Η Νίτσα Μελά έχει κάνει ήδη πολλά. Σε 162 συναυλίες σε όλο τον κόσμο, σε χώρους όπως το Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν και το Στέιπλς Σέντερ του Λος Αντζελες, έχει συγκεντρώσει πάνω από 1 εκατ. θεατές. Διόλου τυχαία το 2007 βραβεύτηκε ως Καλύτερη Καλλιτέχνης «Εθνικ Μουσικής» στα Μουσικά Βραβεία του Λος Αντζελες.
Απ' όλη τη γηΖώντας μοναδικές εμπειρίεςΑφρική Η πιο δύσκολη «Η Αφρική ήταν το μεγάλο κεφάλαιο στο ταξίδι μας, γιατί ήταν η πρώτη ήπειρος που διασχίσαμε και η πιο δύσκολη. Με μεγάλη χαρά, όμως, θα έκανα ξανά τον γύρο της, τόσο γιατί αφήσαμε κάποιες χώρες απ’ έξω όσο και για να την καταλάβω καλύτερα», λέει ο Ακης. Ασία Φτηνά, καθαρά και νόστιμα «Στην Ασία, σε αντίθεση με την Αφρική, μέναμε συνήθως σε φτηνά ξενοδοχεία παρά στη σκηνή μας, ενώ τις περισσότερες φορές τρώγαμε έξω. Είναι όλα τόσο φτηνά, καθαρά και νόστιμα. Με 20-30 ευρώ την ημέρα για ύπνο, φαγητό και καύσιμα, τη βγάζαμε μια χαρά», λέει ο Ακης. Ιράν Οι πιο φιλόξενοι Από όλους τους λαούς που έχουν συναντήσει, η Βούλα χαρακτηρίζει πιο φιλόξενους τους Ιρανούς. «Καθόμασταν στο αυτοκίνητο ψάχνοντας να κατασκηνώσουμε κάπου. Μια οικογένεια που έκανε πικνίκ, μόλις μας είδε μας έφερε φαγητό στο αυτοκίνητο. Ενας κύριος μέχρι που μας κέρασε το ψωμί που πήγαμε να αγοράσουμε. Ασε που στα βενζινάδικα συνήθως δεν μας έπαιρναν χρήματα», λέει χαρακτηριστικά. Βιετνάμ Ανθρώπινο ενδιαφέρον «Ενα βράδυ πήγαμε να κατασκηνώσουμε σε ένα ψαροχώρι στο Βιετνάμ. Οταν πέσαμε να κοιμηθούμε, ήρθε η αστυνομία. Την είχαν καλέσει οι κάτοικοι του χωριού. Ηταν στο πόδι γιατί φοβούνταν μήπως μας μαχαιρώσει ή μας ληστέψει κάποιος μέσα στη σκηνή. Ετσι τα μαζέψαμε και πήγαμε σε ξενοδοχείο», λέει η Βούλα. Περιπέτεια... εκτός δρόμου «Ο δικός μας γύρος του κόσμου με ένα καλά εξοπλισμένο αυτοκίνητο 4X4 είχε off-road χαρακτήρα. Δεν διαλέξαμε την πεπατημένη, δηλαδή αυτοκινητοδρόμους ή εθνικές οδούς, αλλά μικρούς επαρχιακούς δρόμους σε άσφαλτο, χώμα, λάσπη ή άμμο. Μόνο μπαίνοντας στην καρδιά της κάθε χώρας, σε άγνωστα χωριά και οικισμούς, μπορεί να βιώσει κανείς τον ψυχισμό της, να καταλάβει την κουλτούρα της, να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους της...», καταλήγουν.
Καθοριστική είναι η συμβολή των θαλάσσιων λιβαδιών στην αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, καθώς απορροφούν το περίσσευμα του CO2 απομακρύνοντάς το από την ατμόσφαιρα
Tην καθοριστική σημασία των θαλάσσιων λιβαδιών στην αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου αναδεικνύουν έρευνες επιστημόνων. Τα θαλάσσια λιβάδια σχηματίζονται από ένα ή περισσότερα είδη θαλάσσιων φανερόγαμων, δηλαδή ανώτερων ανθοφόρων φυτών. Πρόγονοί τους θεωρούνται χερσαία φυτά τα οποία εποίκισαν το θαλάσσιο περιβάλλον πριν από περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια και μέσα από πολύπλοκες εξελικτικές διαδικασίες προσαρμόστηκαν στην υποβρύχια διαβίωση. Σήμερα σχηματίζουν εκτενή λιβάδια συνήθως μεταξύ 1 και 40 μέτρων βάθους σε όλες τις παράκτιες περιοχές του πλανήτη, εκτός της Ανταρκτικής, και βοηθούν στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής!
Υπολογίζεται ότι το 29% περίπου της έκτασης των θαλάσσιων λιβαδιών έχει χαθεί παγκοσμίως. Σε πρόσφατη μάλιστα δημοσίευση στην οποία συμμετείχε το ΕΛΚΕΘΕ, σε συνεργασία με επιστήμονες της Ισπανίας (Mediterranean Institute for Advanced Studies, Centre for Advanced Studies of Blanes, University of Cadiz) και των ΗΠΑ (Florida International University, Seagrass Recovery Inc.), στο επιστημονικό περιοδικό Global Biogeochemical Cycles, οι ειδικοί υπολόγισαν την ικανότητα των λιβαδιών να απορροφούν το περίσσευμα του διοξειδίου του άνθρακα (CO2), απομακρύνοντάς το έτσι από την ατμόσφαιρα.
«Κάνοντας μία ανασκόπηση όλων των διαθέσιμων δεδομένων του μεταβολισμού των θαλάσσιων λιβαδιών, δείξαμε ότι η μέση ικανότητα των θαλάσσιων λιβαδιών να κατακρατούν άνθρακα είναι συγκρίσιμη με αυτή γνωστότερων αποθηκών άνθρακα, όπως είναι οι υδροβιότοποι και τα τροπικά δάση.
Μάλιστα, τα θαλάσσια λιβάδια σημείωσαν τη μεγαλύτερη ικανότητα (10% των συνολικών μετρήσεων) να κατακρατούν 6 φορές περισσότερο άνθρακα από αυτόν που μπορούν να κατακρατήσουν τα υγιή τροπικά δάση του Αμαζονίου, τα οποία μέχρι τώρα θεωρούνταν ως οι μεγαλύτερες αποθήκες άνθρακα!», δηλώνει στο «Εθνος της Κυριακής» η Ευγενία Αποστολάκη, μετα-διδακτορική ερευνήτρια του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας του ΕΛΚΕΘΕ Κρήτης.
Στη Μεσόγειο το κυρίαρχο θαλάσσιο φανερόγαμο είναι η Posidonia oceanica (ή Ποσειδωνία), που καλύπτει συνολικά 50.000 τετρ. χλμ. Η Ποσειδωνία είναι ενδημικό της Μεσογείου, δηλαδή απαντάται μόνο σε αυτήν τη θάλασσα, και προστατεύεται από την Οδηγία για τα Ενδιαιτήματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
«Τα λιβάδια P. oceanica θεωρούνται από τις σημαντικότερες αποθήκες άνθρακα της Μεσογειακής παράκτιας ζώνης, κατακρατώντας 10 φορές περισσότερο άνθρακα ανά τετρ. μέτρο και ανά ημέρα από αυτόν παρακείμενων περιοχών χωρίς λιβάδια», εξηγεί η κυρία Αποστολάκη.
Ο ρόλος των φυσικών οικοσυστημάτων στην πρόσληψη και την κατακράτηση της περίσσειας του CO2, του κύριου αέριου του θερμοκηπίου, καθίσταται ολοένα και πιο σημαντικός για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.
Τα φυσικά οικοσυστήματα προσλαμβάνουν διοξείδιο του άνθρακα μέσω της φωτοσύνθεσης των φυτών και παράγουν οργανική ύλη, η οποία οργανική ύλη κατακρατείται από τα φυτά και το έδαφος. Τα φυτά επομένως μετατρέπουν το CO2 της ατμόσφαιρας σε πράσινο άνθρακα, προσδίδοντας στα φυσικά οικοσυστήματα σημαντικό ρόλο στην αποθήκευση άνθρακα.
Μπλε αποθήκες άνθρακα
«Πρόσφατες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι το μεγαλύτερο μέρος του πράσινου άνθρακα είναι στην ουσία... μπλε, εννοώντας ότι το 55% περίπου του πράσινου άνθρακα προσλαμβάνεται και κατακρατείται από τα θαλάσσια οικοσυστήματα (θαλάσσια λιβάδια, μαγγρόβια δάση, αλόφυτα, εκβολές, υφαλοκρηπίδα, βαθιά θάλασσα). Μεταξύ των μπλε αποθηκών άνθρακα, τα θαλάσσια λιβάδια απορροφούν σημαντικό μέρος του CO2», εξηγεί η κυρία Αποστολάκη.
Καθώς συνήθως παράγουν περισσότερη οργανική ύλη από αυτήν που καταναλώνουν, τα θαλάσσια λιβάδια συγκαταλέγονται μεταξύ των πιο παραγωγικών οικοσυστημάτων της βιόσφαιρας. Ένα μικρό μέρος της παραγόμενης οργανικής ύλης καταναλώνεται από τους φυτοφάγους θαλάσσιους οργανισμούς.
Ομως το μεγαλύτερο μέρος της οργανικής ύλης (σχεδόν το 81%) κατακρατείται με τη μορφή ριζών και ριζωμάτων στον πυθμένα των θαλάσσιων λιβαδιών, όπου η οργανική ύλη μπορεί να παραμείνει ως και χιλιάδες χρόνια, σε αντίθεση με αυτή των τροπικών δασών, για παράδειγμα, όπου αποθηκεύεται για δεκαετίες ή το πολύ αιώνες.
Η μελέτη
Σε πρόσφατη δημοσίευση στην οποία συμμετείχε το ΕΛΚΕΘΕ, σε συνεργασία με
επιστήμονες της Ισπανίας και των ΗΠΑ, στο επιστημονικό περιοδικό Global Biogeochemical Cycles, οι ειδικοί επεσήμαναν ότι η μέση ικανότητα των θαλάσσιων λιβαδιών να κατακρατούν άνθρακα είναι συγκρίσιμη με αυτή γνωστότερων αποθηκών άνθρακα, όπως είναι οι υδροβιότοποι και τα τροπικά δάση.
Ανθρώπινες δράσεις αυξάνουν τον κίνδυνο αφανισμού
«Συνολικά όλα τα θαλάσσια λιβάδια παγκοσμίως ευθύνονται για το 15% του άνθρακα που αποθηκεύεται στη θάλασσα, παρόλο που καταλαμβάνουν πολύ μικρή έκταση του παγκόσμιου ωκεανού (μόλις το 0,1%). Η υψηλή αυτή κατακράτηση άνθρακα υποδεικνύει ότι τα θαλάσσια λιβάδια παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, υπονοώντας ότι η προστασία των εύθραυστων αυτών παράκτιων οικοσυστημάτων είναι ιδιαίτερα σημαντική», επισημαίνει η Ευγενία Αποστολάκη, μετα-διδακτορική ερευνήτρια του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας του ΕΛΚΕΘΕ Κρήτης.
Τα θαλάσσια λιβάδια εμφανίζουν ολοένα και εκτενέστερη υποβάθμιση λόγω πολλών ανθρώπινων δράσεων (π.χ. οικιακά και βιομηχανικά λύματα, παράκτια οικιστική ανάπτυξη, αλιευτικά εργαλεία, υδατοκαλλιέργειες, αύξηση θερμοκρασίας, ανύψωση στάθμης θάλασσας, εισβολή ξενικών υδρόβιων ειδών), με ρυθμό απώλειας 4 φορές μεγαλύτερο από αυτόν των τροπικών δασών. Ηδη υπολογίζεται ότι το 29% περίπου της έκτασης των θαλάσσιων λιβαδιών έχει χαθεί παγκοσμίως, με αποτέλεσμα να έχει μειωθεί σχεδόν κατά 1/3 η ικανότητα των λιβαδιών να αποθηκεύουν άνθρακα. «Επομένως, παράλληλα με την επιτακτική ανάγκη για μείωση της εκπομπής των αερίων του θερμοκηπίου είναι αναγκαία η αποκατάσταση και η προστασία των θαλάσσιων λιβαδιών, προκειμένου αυτά να συνεχίζουν να αποθηκεύουν άνθρακα, συμβάλλοντας στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής», καταλήγει η κ. Αποστολάκη.
Αφήνουν τα τουρκικά πλοία να... «αλωνίζουν» στις θαλάσσιες συνδέσεις από και προς τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Καταστρατηγούν τη Διμερή Συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που επιτρέπει στα τουρκικά πλοία μόνο δρομολόγια «οριστικής αποβίβασης» επιβατών και όχι εκδρομές aller-retour με τους ίδιους επιβάτες. Και τελικά, οδηγούν τους Ελληνες πλοιοκτήτες σε οικονομικό μαρασμό, αναγκάζοντάς τους να αποχωρήσουν εντελώς από τις γραμμές... Οι Τούρκοι πλοιοκτήτες εκμεταλλεύονται την... αμέλεια των ελληνικών αρχών και κυριαρχούν στο Ανατολικό Αιγαίο, οδηγώντας τους Ελληνες συναδέλφους τους σε οικονομικό μαρασμό. Σύμφωνα με τις διατάξεις της Διμερούς Συμφωνίας για τις θαλάσσιες μεταφορές που υπεγράφη το 2001 (Ν.2900/2001), Ελλάδα και Τουρκία έχουν συμφωνήσει να εξασφαλίζουν την ανεμπόδιστη πρόσβαση των πλοίων τους στις θαλάσσιες μεταφορές εμπορευμάτων και επιβατών μεταξύ των λιμένων τους. Ωστόσο, όπως ρητά αναφέρεται στη συμφωνία για τα πλοία υπό τουρκική σημαία, «επιτρέπεται η επιβίβαση επιβατών σε λιμάνι του εσωτερικού, υπό την προϋπόθεση ότι οι επιβάτες θα αποβιβαστούν οριστικά». Με απλά λόγια, τα τουρκικά πλοιάρια δεν έχουν το δικαίωμα να πραγματοποιούν τις ημερήσιες ή διήμερες εκδρομές από και προς τα παράλια ή τα νησιά μας με επιστροφή με τους ίδιους επιβάτες. Παρά την ξεκάθαρη διατύπωση του όρου της συμφωνίας, αλλά και της εγκυκλίου που εκδόθηκε το 2006, οι ελληνικές Αρχές επιτρέπουν στα τουρκικά πλοία να κάνουν ό,τι και τα ελληνικά, προκαλώντας αθέμιτο ανταγωνισμό σε βάρος των Ελλήνων πλοιοκτητών. Με την ολιγωρία του αρμόδιου υπουργείου και την ανοχή των κατά τόπους λιμενικών Αρχών, τα τουρκικά πλοία δρουν... ανενόχλητα σε βάρος των ελληνικών. Την ίδια στιγμή, η στήριξη από το τουρκικό κράτος και τις Αρχές της Τουρκίας προς τα δικά τους πλοία είναι αδιαπραγμάτευτη... Και μη αξιόπλοα Ο αθέμιτος ανταγωνισμός προκύπτει αφού οι ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες υπάγονται σε μια σειρά υποχρεώσεων, οι οποίες απορρέουν τόσο από την ελληνική όσο και από την ευρωπαϊκή νομοθεσία περί ναυσιπλοΐας (κανόνες ασφαλείας), για τις περιηγητικές διαδρομές και τις μεταφορές και περί λειτουργίας των ναυτιλιακών εταιρειών (εργατική νομοθεσία, φορολογία κτλ). Αντίθετα, τα υπό τουρκική σημαία πλοία δεν είναι υποχρεωμένα να διαθέτουν ασφαλιστική κάλυψη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια των επιβατών, των φορτίων και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Επιπρόσθετα, υπάρχουν πολλές καταγγελίες για την αξιοπλοΐα κάποιων εξ αυτών, όπως στις γραμμές Μυτιλήνης-Τουρκίας, ενώ τα πρόστιμα που έχουν υποβληθεί για παραβάσεις φαίνεται πως δεν εισπράττονται, λόγω μη ύπαρξης ελληνικού Α.Φ.Μ. Πλοία με τουρκική σημαία προστίθενται στις γραμμές, δημιουργούν καινούργια δρομολόγια και... καταβαραθρώνουν τα ελληνικά, που σιγά σιγά αποχωρούν. Αλλά αυτό δεν είναι η μόνη... παρασπονδία. Επειδή οι γραμμές από τα ελληνικά νησιά προς τα μικρασιατικά παράλια είναι πιο κερδοφόρες από τις αντίστροφες διαδρομές - καθώς οι Τούρκοι ταξιδιώτες είναι λιγότεροι - τον τελευταίο καιρό, τουρκικά πλοία διανυκτερεύουν στα ελληνικά λιμάνια, με αποτέλεσμα το πρωί να ξεκινούν από εκεί για απέναντι και να επιστρέφουν τους επιβάτες το βράδυ ή την επομένη! Ο μoναδικός που... επιμένει Πληρώνουμε πολλά σε φόρους, ασφάλεια, Ταμεία Στη Λέσβο, εδώ και έναν χρόνο, δεν υπάρχει ελληνικό πλοίο που να πραγματοποιεί τη γραμμή Μυτιλήνη-Αϊβαλί. «Ενας ελληνικός μισθός κοστίζει όσο το σύνολο των εξόδων του τουρκικού», λέει ο πλοιοκτήτης του πλοίου «Κωνσταντίνος Γ» κ. Γυφτόπουλος, που φέτος έχει αποσυρθεί από τη γραμμή. Το πρόβλημα έχει επεκταθεί και στη Χίο, όπου το μοναδικό υπό ελληνική σημαία πλοίο ανταγωνίζεται δύο τουρκικά. «Τα ελληνικά πλοία είναι ιδιαίτερα επιβαρημένα με τους φόρους, την ασφάλεια, τα ταμεία που πληρώνουμε και εκ των πραγμάτων μάς κοστίζει περισσότερο από ό,τι στα τουρκικά» λέει στο «Εθνος της Κυριακής» ο Απόστολος Σπανολιός, πλοιοκτήτης του «Σαν Νίκολας», του μοναδικού ελληνικού πλοίου που έχει παραμείνει στη γραμμή Χίος-Τσεσμέ. «Ολα τα υπόλοιπα, μεταξύ των οποίων και αυτό με το ελληνικό όνομα ?Νήσος Χίος?, είναι τουρκικών συμφερόντων. Τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον τρία πλοία που έχουν ξεκινήσει να δραστηριοποιούνται στο δρομολόγιο αποχώρησαν - δεν άντεξαν ούτε ένα καλοκαίρι... Η διμερής συμφωνία που υπογράψαμε το 2001 δεν ήταν καθόλου ισοσκελισμένη. Ανοίξαμε τα λιμάνια μας στους Τούρκους, ενώ εκείνοι δεν έδωσαν τίποτα, αντιθέτως πλήττουν την ελληνική ναυτιλία», τονίζει. Κομβικές γραμμές Θα έχαναν την... ησυχία τους οι «μαφίες» του λαθρεμπορίου Πολλά τουρκικά πλοία έχουν προστεθεί σε δρομολόγια όπως στην Κάλυμνο που συνδέεται με το Τουργκούτ Ρέις κ.ά. «Κάθε πρωί είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να συντάσσουμε λίστα επιβατών και να την επιδίδουμε στο Λιμεναρχείο. Επομένως ο έλεγχος μπορεί να γίνει εύκολα. Γιατί λοιπόν δεν γίνεται;», αναρωτιέται ο κ. Σπανολιός, που καταλογίζει αδιαφορία στις Αρχές, οι οποίες δυσκολεύουν συχνά τους Ελληνες πλοιοκτήτες και καπετάνιους. Στην αδιαφορία αυτή πρέπει να προστεθεί και η μη απάντηση του αρμόδιου υπουργείου σε επιστολή ελληνικής εταιρείας που δραστηριοποιείται στα δρομολόγια αυτά, παρότι έχουν περάσει περισσότεροι από δύο μήνες από την πρωτοκόλλησή της. Ανθρωποι από τα νησιά, πάντως, που ξέρουν πρόσωπα και πράγματα, μιλούν στο «Εθνος της Κυριακής» για τη στρατηγική σημασία που δίνει η τουρκική ηγεσία στις γραμμές αυτές, που δεν είναι μόνο θέμα... εμπορικής ναυτιλίας. «Από αυτές τις περιοχές περνάει όλο το λαθρεμπόριο, οι μετανάστες, τα ναρκωτικά, οι παράνομες εξαγωγές-εισαγωγές ψαριών... Τα λαθρεμπορικά αυτά πλοία που βρίσκονται στην περιοχή, εμείς μπορούμε να τα εντοπίζουμε με τα ραντάρ μας και τους ασυρμάτους και κάτι τέτοιο φυσικά δεν το θέλουν οι ντόπιες "μαφίες". Είναι κι αυτός ένας λόγος να... στραγγαλίζονται τα ελληνικά καράβια», σημειώνουν οι νησιώτες.
(English version follows) «Ο,τι είναι απλό για όλους τους ανθρώπους του πλανήτη, δεν είναι για εμάς, τους Παλαιστίνιους της Γάζας»... Ήρθε στην Κέρκυρα στις αρχές Ιουλίου για να συμμετάσχει στο εκπαιδευτικό ινστιτούτο StoryDoc για νέους ντοκιμαντεριστές. Η Παλαιστίνια σκηνοθέτης Νάγκαμ ταξίδεψε για την Ελλάδα με τον συνάδελφό της Μοχάμαντ, αφού και οι δύο είχαν κερδίσει υποτροφία για την παρουσία τους στο σεμινάριο... Κι όταν οι συνεδρίες τελείωσαν, πήρε το αεροπλάνο για το Κάιρο από όπου θα περνούσε στη Γάζα...
Δεν φανταζόταν ποτέ πως η επιστροφή της στην πατρίδα θα κρατούσε δύο ολόκληρες μέρες... Αλλά όταν οι αιγυπτιακές Αρχές αποφάσισαν να απελάσουν τον Μοχάμαντ, η Νάγκαμ επέλεξε να μείνει μαζί του. Δύο ολόκληρες μέρες οι Αρχές την κράτησαν στις φυλακές του αεροδρομίου, για να τη μεταφέρουν τελικά με λεωφορείο κατευθείαν στα σύνορα με τη Γάζα...
Από όλη της τη «διαδρομή» της, η Παλαιστίνια σκηνοθέτης κρατούσε σημειώσεις, έβγαζε φωτογραφίες, κατέγραφε την εμπειρία της. Τις μαρτυρίες των ανθρώπων με τους οποίους συναντήθηκε στα κρατητήρια, τα παιδιά με τα οποία δέθηκε, τα συνθήματα στους τοίχους, ολόκληρη τη διαδικασία.
Η κατάσταση που περιγράφει στο... «αδελφό» αραβικό κράτος συγκλονίζει... Άνδρες, γυναίκες, παιδιά κρατούνταν σε ένα δωμάτιο με κοινή τουαλέτα έως και ένα μήνα, χωρίς προαυλισμό, χωρίς ιατρική παρακολούθηση, χωρίς κανένα δικαίωμα. Στρώματα στο πάτωμα φιλοξενούσαν τους κρατούμενους που είτε έρχονταν από τη Γάζα, αναμένοντας τη βίζα τους να φύγουν μέσω Καΐρου γι’ αλλού, είτε ήθελαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και οι αρχές δεν τους άφηναν ελεύθερους στην Αίγυπτο. Ένα παιδί με αυτισμό βρισκόταν εκεί με τον πατέρα και τον αδερφό του γιατί η μητέρα του δεν ήταν Παλαιστίνια και δεν την έβαλαν στο ίδιο κελί.
Στο σημείωμα που έστειλε στους συμμετέχοντες στο σεμινάριο περιγράφει γλαφυρά αυτά που έζησε... Όλα όσα είδε συμπυκνώνονται σε ένα από τα συνθήματα στον τοίχο που η Νάγκαμ φωτογράφησε: «Δεν υπάρχουν κυβερνήσεις για τον ταπεινωμένο λαό μας»
Επόμενος «σταθμός» για τη Νάγκαμ και τον Μοχάμαντ είναι η Αθήνα, τον προσεχή Δεκέμβρη, όπου θα διαπιστωθεί η πρόοδος των ντοκιμαντέρ τους ενώπιον 25 διευθυντών τηλεοράσεων που θα διαπραγματευθούν την ενδεχόμενη χρηματοδότησή τους... Δεν έχουμε παρά να τους ευχηθούμε το αυτονόητο: ελεύθερη πρόσβαση από και προς την πατρίδα τους, κόντρα σε κάθε αποκλεισμό...
Διαβάστε τι έγραψε η Νάγκαμ:
Έφυγα από την Κέρκυρα στις 7.25 το απόγευμα το Σάββατο. Έμεινα στο αεροδρόμιο της Αθήνας 5 ώρες περίπου και στις 2.30 το πρωί πέταξα για Κάιρο, όπου έφτασα στις 4.30 τα χαράματα.
Και τότε άρχισε το βασανιστήριο του ταξιδιού μου. Ο Αιγύπτιος αξιωματικός διαπίστωσε πως είμαι Παλαιστίνια και θέλησε να εξετάσει το αν μπορώ ή όχι να μπω στη χώρα. Καθώς περίμενα στο αεροδρόμιο και έβλεπα πώς άνθρωποι με άλλες εθνικότητες έμπαιναν στο Κάιρο χωρίς προβλήματα, με κάλεσαν για ανάκριση σχετικά με τη δουλειά μου και το σεμινάριο που παρακολούθησα στην Κέρκυρα. Με ενημέρωσαν πως μπορεί να με πήγαιναν κατευθείαν στα σύνορα και να μη με άφηναν να ξαναμπω στο Κάιρο και τους ρώτησα γιατί θα συνέβαινε αυτό. Είμαι δημοσιογράφος και γυναίκα και θα έπρεπε να μου δείξουν κάποιο σεβασμό...
Στις 10 το πρωί με ξαναφώναξαν και μου είπαν ότι μπορώ να μπω στην Αίγυπτο, αλλά ο Μοχάμμαντ θα απελαθεί. Και τότε σκέφθηκα ότι δεν θέλω να χάσω την μεγάλη ευκαιρία να ανακαλύψω τη διαδικασία απέλασης, για να καταλάβω τι περνούν οι άνθρωποι από τη Γάζα. Γι’ αυτό, τούς ζήτησα να με απελάσουν με όλους τους άλλους...
Η διαδικασία έχει ως εξής: μου είπαν να μπω σε ένα ειδικό δωμάτιο όπου βάζουν τους Παλαιστινίους και δεν τούς επιτρέπεται εκ των υστέρων να βγουν. Δεν είναι δωμάτιο, στην πραγματικότητα, είναι σαν φυλακή.
Κάθισα με ανθρώπους και άρχισα να μιλώ μαζί τους για τα προβλήματά τους. Είναι πραγματικά φρικιαστικά αυτά που άκουσα και είδα εκεί. Άνδρες, παιδιά και γυναίκες σε ένα δωμάτιο, στο ίδιο δωμάτιο, μοιράζονται ίδια τουαλέτα. Υπήρχαν άνθρωποι που είχαν περάσει εκεί 4 μέρες με τα παιδιά τους. Ένα τους παιδί αρρώστησε, ανέβασε πυρετό και δεν ήρθε καν γιατρός! Άλλοι είχαν περάσει ένα μήνα μέσα σε αυτό το δωμάτιο χωρίς να βγουν έξω καθόλου -περίμεναν την πτήση τους και βίζα για να πάνε σε άλλες χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, άλλοι προτιμούσαν να περάσουν εκεί τις μέρες τους αντί να γυρίσουν στη Γάζα.
Συνάντησα αξιαγάπητους ανθρώπους και ένα παιδί που λεγόταν Μαχμούτ που πάσχει από αυτισμό. Ήταν με τον πατέρα και τον αδερφό του χωρίς τη μητέρα τους που δεν μπορούσε να ταξιδέψει μαζί τους γιατί δεν έχει παλαιστινιακή ταυτότητα, οπότε δεν μπορούσε να είναι με τα παιδιά της. Αγάπησα αυτά τα παιδιά, που συνέχεια με αγκάλιαζαν -αλήθεια αναρωτιέμαι πώς μπορούσε ένα παιδί σαν αυτό να αμυνθεί σε αυτήν την κατάσταση...
Στη μία το πρωί μας μάζεψαν σε μια άλλη αίθουσα, απ’ όπου μας πήγαν στο παλιό αεροδρόμιο του Καΐρου, μας έβαλαν σε ένα δωμάτιο υπόγειο, που ήταν σαν κελί (3 επί 5) και δεν μας επιτρεπόταν να βγούμε. Το δύσκολο ήταν ότι ήμουν τόσο νυσταγμένη, γιατί δεν είχα κοιμηθεί την τελευταία μέρα και είχα ανάγκη να κοιμηθώ. Αλλά η άβολη καρέκλα δεν μου έδινε αυτή τη δυνατότητα. Γράφω αυτές τις γραμμές, καθώς κάθομαι σε αυτό το δεύτερο δωμάτιο που σας ανέφερα...
Στις 7 το πρωί μας είπαν ότι θα μας πήγαιναν σε ένα λεωφορείο και τώρα κάθομαι στη θέση μου μέσα στο πούλμαν που μας οδηγεί στα σύνορα, που εύχομαι να φτάσω σύντομα –είναι αστείο, σταματά και χάνει χρόνο, αλλά δεν ξέρω γιατί. Κινούμαστε στους ρυθμούς της κυκλοφοριακής συμφόρησης του Καΐρου. Μείναμε 6 ώρες στο λεωφορείο, κοιμήθηκα σπαστά δύο ώρες, φτάσαμε τα σύνορα στη 1.45!
Είμαι επιτέλους στη Γάζα. Δεν χρειάστηκε να μείνω πολύ χρόνο στα σύνορα. Τώρα πάω σπίτι. Μου έλειψε το κρεβάτι μου. Home sweet home, μετά δύο μέρες ταξιδιού! Είμαι σίγουρη ότι εσείς οι υπόλοποι κάνατε μόλις λίγες ώρες για να φτάσετε σπίτι σας, αλλά κάθε τι που αφορά στη Γάζα είναι φαίνεται διαφορετικό και δύσκολο...
Σημείωση: οι φωτογραφίες είναι της Νάγκαμ.
Ευχαριστούμε τον κ. Κώστα Σπυρόπουλο για όλα.
Σχετικά links:
- www.storydoc.grΤο επίσημο site του εκπαιδευτικού σεμιναρίου για τους ντοκιμαντεριστές.
“What is simple for all people on earth is difficult for us Palestinians in Gaza…” She came to Corfu at the beginning of July to participate in the educational institute for young documentary makers StoryDoc. The Palestinian director Nagham traveled to Greece with her colleague Mohammed, after both had won a scholarship for attending the seminar ... And when the sessions ended, she took the plane to Cairo in order to go to Gaza.
She could never imagine that the return home would last two whole days ... But when the Egyptian authorities decided to deport Mohammed, Nagham chose to stay with him. Two whole days the authorities kept her in jail at the airport to the final transfer by bus to the border of Gaza ...
The Palestinian director was keeping notes, talking photos, wrote down notes about her experience. Testimonies of people whom she met in detention, slogans on the walls, pictures of detention. The situation described in ... “fellow” Arab state is shocking...
Men, women and children detained in the same room, sharing the same bathroom. Children that get sick and no doctor is called to help. Without medical supervision, without any right of exercise, Palestinians stay there till a month. They sleep on the floor, they wait their visas to leave via Cairo for elsewhere, or want to return home and the authorities don’t want to let them free to Egypt. A child with autism was there with his father and brother because his mother didn’t have a Palestinian ID.
The note sent to participants in the seminar describes what Nagham lived ... Everything can be said in one slogan she read on the wall of the jail: "There is no government for our humiliated nation"
Nagkam and Mohammed will come to Athens next December, in order to present their documentary in front of 25 television directors to negotiate any funding... We can only wish them the obvious: free access to and from home, against any blockade ...
Read what Nagham wrote;
Hello everybody, I hope every thing is ok and not horrible as I am feeling now, let me tell you about my traveling way because it is really amazing
I left Corfu at 7:25 am arrived Athena at 8: 20 am in Saturday
Stayed in Athena airport around 5 hours
Left Athena at 2:30 pm arrived Cairo at 4:30 pm
And here we begin, the opining of torture journey, where since the Egyptian officer saw that I am Palestinian the procedures started, to know if they can let me enter Egypt or not.
while I am waiting in the airport and seeing how the other people with other nationalities were entered to Cairo without any problems, they called me to investigate with me about my job and the workshop that I attended in Corfu, they asked me that may be they will take me immediately to the border and not let me enter Cairo again, so I asked them how could that happen I am a journalists and a girl and you have to show for me some respect.
Then at 10 P.M they called me back and told me that I can enter Egypt, but Mohammed will be expelled, so I thought that I do not want to miss a big opportunity of discovering the way and procedures of expelling, just to be close from the Gazan people suffering, so I asked them to expel me with other.
So the procedures are:
They called me to enter a special room which they put the Palestinians inside it and it is not allowed for anybody to get out of it, actually it is not a room it is like a prison I sat with people and start to chat with them it is really horrible what did I heard and saw, women, children and men in the same room, sharing the same toilet, there are people who spent like 4 days with their children where one of the children get sick and he spent time suffering the fever without seeing a doctor, and other spent month inside this room without getting out, they are waiting for their flight and Visa to go to other countries like Saudi Arabia, youth prefer to spend many days in this room instead of return back to Gaza, I met lovely people their who I spoke with them a lot and there is the child Mahmmoud who suffer of Autism, he was with his father and brother without his mother, who couldn't travel with them because she does not have Palestinian ID so she couldn't be with her children, I loved this kids, who keeps come to huge me, really I am wondering how could child like him offend situation like this.
At one clock in the morning they gathered us to another area where they took us to the old Cairo airport and put us in a room under the ground, which is really like cell (3m x 5m)and does not allow for us to get out, the difficult thing that I was so sleepy because I did not sleep well the last night, so I needed to sleep but the uncomfortable chair did not give me the chance to sleep, I am writing this section while I am setting in this room which I am talked about.
At 7 o'clock in the morning they told us that they will take us to the bus, and now I am sitting in the bus going to the border hope to reach with short time, the funny thing that the bus stopped and wasting time and I do not know why
Here we are moving with the traffic of Cairo
Spending like 6 hours in the bus slept like 2 intermittent hours, reached the border at 1:45 P.Mthe good thing that I left the border at 3 P.M to Gaza I did not spend lots of time in the border, now I am going home, I miss my home my bedroom and my bed for sure, home sweet home
What I am really furious about that, the massage that I made it in the hotel was gone away, and really I need extremely now 2 hour of massage to recover my bones again.
So I am in Gazaafter traveling for two days, I am sure that each one of you took like hours to reach his home and sweet bed, but every thing has different way if it reaches Gaza…
Λίγα λόγια για το StoryDoc
Information about StoryDoc in English version on
http://www.storydoc.gr/News/item/209-STORYDOC-WORKSHOP-2010-CORFU
Το πρόγραμμα σεμιναρίων ανάπτυξης ντοκιμαντέρ STORYDOC oλοκλήρωσε στην Κέρκυρα, τον Ιούλιο τους τρείς από τους τέσερις σταθμούς εργασίας του για το τρέχον έτος. Συγκεκριμένα έγιναν τα εξής σεμινάρια: -Ραμάλα, Παλαιστίνη 27-31/3/2010. Εργαστήριο ανάπτυξης ντοκιμαντέρ Παλαιστινιων σκηνοθετών. Από τους 40 εκπαιδευθέντες επελέγησαν 4 για το σεμινάριο STORYDOC 2010 -Κερκυρα (αναλυτικά δείτε http://www.storydoc.gr/content/view/180/26/)
- Tελ Αβιβ Οργάνωση Co-pro. Μαίος 2010 Εργαστήριο αναπτυξης και επιλογής 5 Ισραηλινών ντοκιμαντέρ για συμετοχή στα σεμινάρια της Κερκυρας.Διευθύντρια Ορνα Γιαρμουτ
-Kέρκυρα, 5-7/7/2010. 15 διευθυντές τηλεοράσεων από την Ευρώπη, σκηνοθέτες και καθηγητές Πανεπιστημίων εξέτασαν και ανέπτυξαν 25 σχέδια ντοκιμαντερ από την Ευρώπη, την Ελλάδα, και για πρώτη φορά από την Παλαιστινη και το Ισραήλ, με θέματα από την Ελλάδα και τη Μεσόγειο .Σκοπός η διανομη των ταινιών αυτών στι τηλεοράσεις Ευρώπης -Αμερικής με τη μέθοδο της διεθνούς συμπαραγωγής.
Άναλυτικά στο http://www.storydoc.gr/content/view/203/26/ Οργάνωση STORYDOC, πρόγραμμα του MEDIA. Συνδιοργάνωση ΕΡΤ, Δήμος Αθηναίων, Ιονιο Πανεπιστήμιο/Υποστήριξη. Γαλλικό Ινστιοτύο, Ινστιτούτο Γκετε , Βρετανικό Συμβούλιο
Διευθυντης Σπουδών, Tue Steen Muller, ιδρυτής του EDN
Διευθυντές Σεμιναρίου Cecilia Lidin, διευθύντρια EDN,
Κωστας Σπυρόπουλος, πρόεδρος STORYDOC
Διδάσκοντες (Tutors) Cecilia Lidin (Denmark), Stan Neumann (France), Eva Stefani (Greece), Kathrin Brinkmann (ZDF ARTEGermany), Emma Davie (UK) , Iikka Vehkalahti (YLE Finland), Georg Khleifi (Palestine), Mikael Opstrup (Denmark), Irena Gavala (ERT Greece), Orna Yarmut (CO PRO Israel), Guy Lavie (YES TV Israel), Louise Rosen (USA), Tue Steen Müller (Denmark), Kostas Spiropoulos(Greece), Peter Symes (BBC UK), Rea Apostolides (ANEMON Greece)
Υποτροφιες δόθηκαν στα projects Diana`s List, , by Milenka Cogelia, Croatia
Flying Food, by Marianna Economou, Greece
The Runner, by Sareed Farouky, UK
Waiting For You, by M Aboosido
Επόμενος σταθμός: Αθήνα 4-7 Δεκεμβρίου 2010. 25 διευθυντές τηλεοράσεων (BBC, ZDF,WDR, RAI ARTE, PBS,CBC,TRT,YES,YLE,PRTB, TVE κ.α.) θα διαπραγματευθούν την επένδυση στα σχεδια που αναπτύχθηκαν στην Κέρκυρα
Πριν από την κρίση ακόμη, με δύο αναλυτικά ρεπορτάζ, είχαμε αναδείξει το θέμα των νεομεταναστών, των Ελλήνων επιστημόνων που αναγκάζονται να μετακομίσουν στο εξωτερικό για να έχουν καλύτερη τύχη. Στη χώρα μας, η ανεργία, οι χαμηλοί μισθοί, αλλά κυρίως η αναξιοκρατία τους "έδιωχνε"... Τώρα, η "διαρροή εγκεφάλων" φαίνεται σχεδόν μονόδρομος... Αντιγράφουμε από το tvxs γιατί ολλανδικά δεν ξέρουμε...
«Το σκεπτόμενο μέρος του έθνους μαζεύει απογοητευμένο τα μπογαλάκια του» είναι ο τίτλος του άρθρου του Arjen van der Ziel, ανταποκριτή στην Κωνσταντινούπολη της ολλανδικής εφημερίδας Volkskrant, ενώ στον υπέρτιτλο σημειώνεται: «Διαρροή εγκεφάλων απειλεί την Ελλάδα».
Το άρθρο αναφέρει τα ακόλουθα:
Ο Ωρωπός, μια ελληνική παραλιακή πόλη, γίνεται το καλοκαίρι ένας παράδεισος διακοπών. Αλλά οι πειρασμοί του καλοκαιριού δεν απευθύνονται στον 41χρονο Παύλο Περλάτη. Ο μάνατζερ τηλεπικοινωνιών που κάθεται σε μια παραθαλάσσια βεράντα, λέει πως έχασε την εργασία του, πριν από επτά μήνες και πως δεν καταφέρνει να βρει νέα εργασία. «Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι κάποιος σαν εμένα, με πτυχίο και δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας, δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά. Τους τελευταίους μήνες σκοτώθηκα να ψάχνω, αλλά η αγορά εργασίας έχει καταρρεύσει».
«Πούλησα το αυτοκίνητό μου για να συνεχίζω να πληρώνω την υποθήκη μου. Και νομίζω ότι τώρα θα πρέπει να νοικιάσω το σπίτι μου και να μετακομίσω με τη γυναίκα μου και το γιο μου στους γονείς μου». Σκουπίζει τα ιδρώτα από το μέτωπό του. «Αυτό δεν είναι ένα καλό βήμα στα 41 μου».
Ο Περλάτης αποθέτει, επομένως, τις ελπίδες του τώρα στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, έχει κάνει αιτήσεις για δουλειά στο Μεξικό, την Τσεχία και την Αγγλία. «Αν μέσα σε λίγους μήνες δεν βρω δουλειά, θα έχω μεγάλο πρόβλημα, μάλλον θα αναγκαστώ να πουλήσω το σπίτι μου».
Επίσημα στοιχεία σχετικά με την αυξανόμενη φυγή δεν υπάρχουν ακόμα. Αλλά μια πρόσφατη δημοσκόπηση στη δεύτερη πόλη της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη έδειξε ότι το 47% των νέων μεταξύ 18 και 30 θέλουν να πάνε στο εξωτερικό. «Ήμουν σοκαρισμένη από αυτό το αποτέλεσμα», είπε η διευθύντρια του γραφείου To The Point, Γκέλυ Δουμβή, το οποίο πραγματοποίησε την δημοσκόπηση. «Πολλοί νέοι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα».
Σύμφωνα με τη διευθύντρια του ελληνικού παραρτήματος του γραφείου ευρέσεως εργασίας-γίγαντα, Manpower, κα Βενετία Κιούσια, υπάρχει κίνδυνος μιας επιζήμιας διαρροής εγκεφάλων. «Επικρατεί πανικός στον κόσμο. Ανοίγεις την τηλεόραση και ακούς μόνο αρνητικές ειδήσεις. Όλα είναι μελανά, χωρίς καμιά ελπίδα».
Η Κιούσια, προβλέπει δραματικές συνέπειες, εάν συνεχιστεί το κύμα της μετανάστευσης. «Η Ελλάδα θα χάσει τους νέους και μορφωμένους ανθρώπους της, αυτούς από τους οποίους περιμέναμε να την αναπτύξουν. Θα γίνουμε μια χώρα με ανθρώπους με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης και ηλικιωμένους».
Eίδε τη μητέρα της και την αδερφή της να βυθίζονται στα ναρκωτικά και να μαραζώνουν από τη χρήση... Ο Ρώσος πατέρας της, στον οποίο στράφηκε για να στηριχτεί, είχε κι εκείνος εναποθέσει τη ζωή του στο αλκοόλ. Γυρνώντας στην Ελλάδα, ακόμη και ο έρωτας την πρόδωσε. Φυλακίστηκε χωρίς να φταίει και εξέτισε την ποινή της πριν ακόμη δικαστεί... Η Μαρίνα έζησε την αδικία στο πετσί της...
Χρειάστηκε να... συνωμοτήσει ολόκληρη η (μικρή) κοινωνία της Θήβας για να μπορέσει να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα... Ο άνθρωπος που την πίστεψε, ο διευθυντής του σχολείου δεύτερης ευκαιρίας της φυλακής, Κλήμης Πυρουνάκης, φρόντισε να κινητοποιήσει μια ζεστή οικογένεια για εκείνη: ένα μικρό ξενοδοχείο τη φιλοξένησε τον πρώτο καιρό. Ο Εμπορικός Σύλλογος τής κάλυπτε το φαγητό. Η βουλευτής Βάσω Τσόνογλου εγγυήθηκε για να βρει δουλειά... Ο δήμος Θήβας την απασχόλησε στη δημοτική επιχείρηση. Ο ιερέας της ενορίας τη βοήθησε οικονομικά να νοικιάσει σπίτι. Και ο δικηγόρος Αλέξης Λάμαρης που ασχολήθηκε σοβαρά με την υπόθεσή της την αθώωσε στο Εφετείο.
Με πατέρα Ρώσο και μητέρα Ελληνίδα, η Μαρίνα γεννήθηκε το 1984 στην πόλη Κρασνοντάρ της Νότιας Ρωσίας, που βρέχεται από τη Μαύρη Θάλασσα. Αφού γεννήθηκε και η μικρή της αδερφή, γύρω στο ‘90, η μητέρα της αποφάσισε να τις πάρει και να φύγουν για την Ελλάδα. Hρθαν λοιπόν στη Θεσσαλονίκη, όπου ζούσαν ο παππούς και η γιαγιά των κοριτσιών.
Καταδικάστηκε σε 7 χρόνια χωρίς να φταίει «Η γιαγιά μου ήταν πάντα το στήριγμά μου», λέει η Μαρίνα. Μαζί της, ένιωσε την οικογενειακή στοργή. Μια ζεστή αγκαλιά, ένα νοιάξιμο που της έλειπε... Η μητέρα τους ξαναπαντρεύτηκε και γέννησε ακόμη ένα παιδί. Ο νέος σύντροφός της έκανε χρήση ναρκωτικών. Σύντομα, στον ίδιο δρόμο διολίσθησε και η ίδια. «Την «ακολούθησε» και η αδερφή μου. Δεν τις αναγνώριζα πια... Παρόλο που πάντοτε ήμουν διαβαστερή και καλή μαθήτρια, όταν πήγαινα στην τρίτη γυμνασίου άφησα το σχολείο...».
Το... ολυμπιακό έτος 2004 ήταν καταλυτικό για τη Μαρίνα. Μάνα και αδερφή συνελήφθησαν. Η γιαγιά μπήκε στο νοσοκομείο για μια πολύ σοβαρή εγχείρηση καρδιάς. Η 20χρονη πια Μαρίνα ένιωσε ασφυξία.
«Και τότε είπα πως θα πάω να βρω τον πατέρα μου. Πήρα των ομματιών μου και πήγα στη Ρωσία. Ούτε που ήξερα πού ήταν... Είχε ξαναπαντρευτεί και αποκτήσει δύο παιδιά, αλλά ο εθισμός του στο αλκοόλ έκανε την οικογένειά του να τον παρατήσει. Βρισκόταν απομονωμένος σε ένα μικρό χωριό της Ρωσίας, όπου πήγα και τον βρήκα», μας λέει η Μαρίνα. «Οταν έφτασα, ο πατέρας μου το είδε σαν θαύμα. Ηταν έτοιμος να πεθάνει και η παρουσία μου εκεί του έδωσε δύναμη. Τον έπεισα να σταματήσει το αλκοόλ και να αποκαταστήσει και τη σχέση με τα παιδιά του. Σήμερα έχουμε όλοι πολύ καλή σχέση...».
Ενα μέτωπο είχε κλείσει για τη Μαρίνα. Αλλά όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, διαπίστωσε πως τα υπόλοιπα ήταν ακόμη ανοιχτά. Η μητέρα και η αδερφή της ήταν ακόμη πιο «χωμένες» στα ναρκωτικά. «Αποφάσισα να κατέβω στην Αθήνα για δουλειά και να μη ζω την αρρωστημένη κατάσταση...», μας λέει.
Η ζωή της όμως δεν έμελλε να μπει σε κανονική τροχιά... «Γνώρισα έναν άνδρα και τον ερωτεύτηκα. Ημασταν μόλις ενάμιση μήνα μαζί και αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε...
Συναυτουργία.Εκείνος όμως είχε σχέση με παράνομες δραστηριότητες που αφορούσαν τα ναρκωτικά. Δεν το ήξερα, δεν το είχα καταλάβει. Είκοσι μέρες μετά, ήρθε η αστυνομία. Στο μπαλκόνι του σπιτιού μας βρέθηκαν ουσίες. Το αγόρι μου κατάφερε να διαφύγει και εγώ κατηγορήθηκα για συναυτουργία...».
Κι έτσι η Μαρίνα, που τόσο είχε προσπαθήσει στο παρελθόν να νουθετήσει μάνα και αδερφή, που τόσο σθεναρά είχε αντισταθεί στην εξάρτηση που συνεχώς της... χτυπούσε την πόρτα, βρέθηκε το 2006 πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Στο δικαστήριο, που έγινε έναν χρόνο μετά, καταδικάστηκε σε 7 χρόνια...
Κρίσεις πανικού, φρίκη, μοναξιά, απελπισία. Αλλά η δυνατή Μαρίνα δεν το έβαλε κάτω. «Σκέφτηκα είμαι εδώ, πρέπει κάτι να κάνω για να μην είναι νεκρός ο χρόνος μου...», εξηγεί. «Και με τη βοήθεια του διευθυντή του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας, κ. Γ. Ζουγανέλη, και της υπεύθυνης της κοινωνικής υπηρεσίας του Κορυδαλλού, κυρίας Μουτάφη, βρέθηκε μια φόρμουλα να φοιτήσω στο λύκειο, μέσα από τη φυλακή - το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας είναι μόνο γυμνάσιο. Καθηγητές έρχονταν εν είδει ενισχυτικής διδασκαλίας και στο τέλος του χρόνου έδινα εξετάσεις συνοδεία φρουράς στο 5ο λύκειο του Κορυδαλλού...».
Δηλώνει Ευγνώμων «Χάρη σ’ αυτούς τους ανθρώπους επιβίωσα»
Τη Β' λυκείου τη φοίτησε στο Πυρί της Θήβας, αφού οι γυναικείες φυλακές μεταφέρθηκαν στον Ελαιώνα. Εκεί , ο διευθυντής του σχολείου, που την πίστεψε όσο κανένας. «Στον Κλήμη Πυρουνάκη χρωστάω τα πάντα. Εκείνος μίλησε σε όλους τους ανθρώπους της Θήβας, που με βοήθησαν... Οταν θα παντρευτώ, εκείνος να με συνοδεύσει στην εκκλησία...», μας λέει συγκινημένη. Και, επιτέλους, τον Μάιο του 2009, όταν ταυτόχρονα έδινε τις εξετάσεις για τη Β' λυκείου, αποφυλακίζεται οριστικά...
«Οταν έγινε το Εφετείο ήμουν ήδη 10 μήνες ελεύθερη. Είχα ήδη δηλαδή εκτίσει την ποινή μου! Με τη βοήθεια του κ. Λάμαρη, του δικηγόρου μου, αποδείχθηκε η αθωότητά μου... Είχα αποφασίσει ότι θέλω να πετύχω στη Νομική σχολή!», διηγείται. «Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που από τα μικρόφωνα ακούστηκε πως η Μαρίνα Λιτβίνοβα αποφυλακίζεται... Ηρθαν όλες οι κρατούμενες της πτέρυγας να με χαιρετήσουν. Για αρκετή ώρα έπεφτα από αγκαλιά σε αγκαλιά... Ηταν από τις πιο όμορφες στιγμές στη φυλακή», βουρκώνει. Τη ρωτάμε για την πιο δύσκολη στιγμή της κράτησής της. «Ηταν όταν ήμουν στον Κορυδαλλό και έφεραν τη μικρή μου αδερφή... Ενιωσα πως κατέρρευσα... Ενιωσα τον κόσμο να φεύγει κάτω από τα πόδια μου...».
Στοργή. Ελεύθερη πια, με την υποστήριξη του Κλ. Πυρουνάκη, αποφασίζει να μείνει στη Θήβα για να φοιτήσει στην Γ' λυκείου. Γράφτηκε σε εσπερινό σχολείο και με συστηματικό διάβασμα και τη βοήθεια όλων τα κατάφερε. «Επιβίωσα χάρη στη βοήθεια των κ. Ζουγανέλη, Πυρουνάκη, Τσιγαρίδα, φυσικά της κ. Τσόνογλου και Μάστορη. Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως τους κ. Κοράκη, Σαμιώτη, Λιάκο, Μαυρογόνατο, Δελβενακιώτη, Αλεξάνδρου, Κοσμάτο, καθώς και τις κυρίες Μουτάφη και Μεσαρεντζίδου, την οικογένεια του κ. Κατσέλη, τον κ. Δημητρίου, τον κ. Φίλο, τον πατέρα Τουλουμάκο - χωρίς τη στήριξη των οποίων δεν θα τα είχα καταφέρει. Τον ψυχίατρό μου κ. Γκούβα και την κ. Σμυρναίου για την αδελφική στοργή της. Χρωστώ πολλά στον κ. Λάμαρη για τον αγώνα της υπεράσπισής μου».
«Η Μαρίνα φυλακίστηκε άδικα, λέει ο δικηγόρος της Αλ. Λάμαρης.
«Είμαι περήφανη». Η Μαρίνα Λιτβίνοβα τον περασμένο Ιούνιο επιβεβαίωσε την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που τη στήριξαν. Στις πανελλήνιες εξετάσεις κατάφερε να συγκεντρώσει 18.500 μόρια και να περάσει από τους πρώτους στη Νομική Αθηνών... Με τη βαθμολογία αυτή θα μπορούσε να έχει περάσει στην Ιατρική, αλλά δεν το ήθελε. «Οι συγκρατούμενές μου πάντοτε έλεγαν ‘γιατί οι δικηγόροι, οι δικαστικοί, οι εισαγγελείς δεν έρχονται εδώ στη φυλακή να δουν πώς ζούμε’. Ε, εγώ θα έχω περάσει και είμαι περήφανη γι’ αυτό», δηλώνει στο «Eθνος της Κυριακής». Σκοπός της ζωής της τώρα είναι να λιγοστέψει την αδικία...
Ζηταει Αποζημίωση 1,5 εκ. € για τη βλάβη που υπέστη
Για την άδικη φυλάκισή της, για τις βλάβες που υπέστη, αλλά κυρίως για τα χρόνια της που έχασε μες στα κελιά, η Μαρίνα Λιτβίνοβα διεκδικεί αποζημίωση από την ελληνική Πολιτεία. «Για τα 3,5 χρόνια άδικης φυλάκισης, αλλά και για όσα άλλα υπέστη, όπως οι κρίσεις πανικού που είναι ανίατες, διεκδικούμε 1,5 εκ. ευρώ αποζημίωση», εξηγεί ο δικηγόρος της Μαρίνας, Αλέξανδρος Λάμαρης. «Είναι λυπηρό ένα νέο κορίτσι να βρίσκεται στη φυλακή άδικα, γιατί κανένας κρατικός λειτουργός δεν ασχολήθηκε σοβαρά μαζί της... Να σκεφτείτε ότι ο εισαγγελέας αποφάσισε τη συνέχιση της κράτησής της γιατί είναι... αλλοδαπή - δεν μπήκε δηλαδή καν στον κόπο να διαβάσει το ελληνικό δελτίο ταυτότητάς της!... Η κοινωνία έχει πάψει να εμπιστεύεται τους θεσμούς. Η Μαρίνα είναι ελπίδα για τους παθόντες και υπενθύμιση για τους κρίνοντες», τονίζει ο δικηγόρος.
Κλήμης Πυρουνάκης Υπέρτατη η χαρά όταν κάποιος ξαναστέκεται στα πόδια του
O Κλήμης Πυρουνάκης, υπεύθυνος σχολείου στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα, είναι ο άνθρωπος που η Μαρίνα θεωρεί πατέρα της... Χάρη σε εκείνον, η 26χρονη μπορεί να ατενίζει με σιγουριά το μέλλον της. Δεν είναι τυχαίο που είναι γιος του θρυλικού πατέρα Πυρουνάκη, που ίδρυσε το 1932 το πρώτο νυχτερινό γυμνάσιο στη χώρα μας και που αγωνίστηκε για την κάθαρση στην εκκλησία...
«Με τη Μαρίνα αποδεικνύεται ότι η παιδαγωγική σχέση που αναπτύσσουμε στο σχολείο με τις κρατούμενες γυναίκες είναι αποτελεσματική. Γιατί στοχεύει στον επαναπροσδιορισμό της προσωπικότητάς τους και στην υπέρβαση των αντικειμενικών και υποκειμενικών δυσκολιών.
Μας δίνει την υπέρτατη χαρά η Μαρίνα γιατί, όπως λέμε μέσα στη φυλακή, πείθουμε την πεσμένη ανθρώπινη κούκλα να σηκωθεί, να σταθεί, να ατενίσει το μέλλον της και να μάθει τον καινούργιο βηματισμό της που την οδηγεί στη λύτρωση, δηλαδή να έχει νόημα η ζωή της μαζί με τους άλλους ανθρώπους πέρα από τη μοναξιά», μας είπε ο Κλήμης Πυρουνάκης.
Β. ΤΣΟΝΟΓΛΟΥ «Φιλομαθής και με θέληση για ζωή»
«Ενα φοβισμένο πουλί, που ωστόσο είχε τη δύναμη και στεκόταν στα πόδια του. Το πείσμα, η επιμονή, η φιλομάθεια και η θέλησή της για ζωή με συγκίνησαν - σπάνια τα έχω συναντήσει.
Γι’ αυτό και αποφάσισα να βοηθήσω», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» η βουλευτής Βοιωτίας του ΠΑΣΟΚ Βάσω Τσόνογλου, που γνώρισε τη Μαρίνα μέσω του Κλήμη Πυρουνάκη, διευθυντή του σχολείου της φυλακής. «Οταν βγαίνει από τη φυλακή, ξέρετε, συνοδεύεται από ένα στίγμα. Η Μαρίνα είναι η απόδειξη ότι οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να πετύχουν αν τους δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί και η Πολιτεία. Ηδη έχω καταθέσει 14 προτάσεις για το σωφρονιστικό και το μετασωφρονιστικό σύστημα και η συνεργασία με τον κ. Κατσιφάρα είναι σε καλό δρόμο...».
Στέγνωσε» η Ελλάδα από βενζίνη, ουρές στα βενζινάδικα και στα πρατήρια καυσίμων, «παρέλυσε» η αγορά... Η εβδομάδα που πέρασε ήταν αναμφισβήτητα από τις πιο δύσκολες της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, αφού η απεργία διαρκείας των ιδιοκτητών βυτιοφόρων και φορτηγών εθνικών και διεθνών μεταφορών την οδήγησε στην απόφαση περί πολιτικής επιστράτευσης... Σε συνδυασμό με τη «λευκή απεργία» των εργαζομένων στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας που προκάλεσε καθυστερήσεις και αναταραχή στις πτήσεις, η κατάσταση έγινε εκρηκτική... Περισσότερα από 1.500 βυτιοφόρα και περίπου 40.000 φορτηγά αποφάσισαν να τραβήξουν χειρόφρενο αντιδρώντας στα σχέδια της Κυβέρνησης για το «άνοιγμα» των κλειστών επαγγελμάτων. Συγκεκριμένα, ενώ αρχικά η απεργία διαρκείας είχε προγραμματιστεί να αρχίσει από τις 27 Αυγούστου 2010, οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να την ξεκινήσουν από την Κυριακή, 25 Ιουλίου. Είχε προηγηθεί την Παρασκευή η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, έπειτα από εισήγηση του υπουργού Μεταφορών και Υποδομών Δημήτρη Ρέππα, για την απελευθέρωση των εμπορευματικών μεταφορών (φορτηγών), επάγγελμα «κλειστό» για 40 χρόνια. Στην ανακοίνωσή τους, οι ιδιοκτήτες φορτηγών ΔΧ κατηγόρησαν το αρμόδιο υπουργείο για αιφνιδιασμό, επικεντρώνοντας κυρίως τις επικρίσεις τους στο θέμα της αξίας της αδείας, σημειώνοντας ότι «το κράτος τους πούλησε τις άδειες σε τριπλάσια αξία από τη σημερινή». Τι σημαίνει όμως «κλειστό» επάγγελμα; Οι τελευταίες άδειες των οδικών εμπορευματικών μεταφορών εκδόθηκαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’70. Έκτοτε, η έκδοση νέων αδειών έχει παγώσει και μόνο όσοι τις έχουν ήδη στα χέρια τους μπορούν να τις πουλήσουν σε άλλους για να γίνουν οδηγοί δημόσιας χρήσης αυτοκινήτων (βυτιοφόρα, μεταφορείς κλπ). Αποτέλεσμα, η αξία της κάθε άδειας να ανέρχεται σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ... Το νέο νομοσχέδιο προβλέπει τη δημιουργία εταιριών οδικών μεταφορών και δίνει τρία χρόνια μεταβατικό διάστημα προσαρμογής στα παλιά αυτοκίνητα. Η προσπάθεια πιστώθηκε στον αρμόδιο υπουργό Δ. Ρέππα, ο οποίος με σκληρές διαπραγματεύσεις, έπεισε την τρόικα να δεχθεί το μεταβατικό διάστημα για τα χιλιάδες φορτηγά που υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα. Πολιτική επιστράτευση είναι η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, δηλαδή η υποχρεωτική παροχή των προσωπικών υπηρεσιών αυτών που επιτάσσονται. Η πολιτική επιστράτευση κηρύσσεται με βάση το Νομοθετικό Διάταγμα 17/1974 «Περί Πολιτικής Σχεδιάσεως Εκτάκτου Ανάγκης», το οποίο αναφέρει ότι «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είναι κάθε αιφνίδια κατάσταση προκαλούμενη είτε από φυσικά ή από άλλα γεγονότα ή από ανωμαλίες κάθε φύσης και η οποία έχει ως αποτέλεσμα την παρακώλυση και τη διατάραξη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας». Σε όλους όσοι καλούνται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους διανέμονται τα γνωστά ως «φύλλα πορείας» ή όπως αλλιώς ονομάζονται τα «φύλλα ατομικής προσκλήσεως πολιτικής επιστράτευσης» και την ευθύνη για την παρακολούθηση της διαδικασίας έχουν οι κατά τόπους νομαρχίες. Σε περίπτωση άρνησης παραλαβής του ή άρνηση εκτέλεσης της εντολής, ο υπόχρεος τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών μηνών. Η απόφαση για πολιτική επιστράτευση είναι σίγουρα δύσκολη... Την ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου γιατί, όπως ανέφερε η σχετική ανακοίνωση, «η παρατεταμένη απεργία έχει προκαλέσει σοβαρή διαταραχή στην κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας, ενέχει σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία από την έλλειψη επαρκούς εφοδιασμού των πολιτών σε καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα, απειλεί τη διακοπή της ομαλής λειτουργίας των μονάδων παροχής υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας και απειλεί επίσης κατ΄ επέκταση τη δημόσια τάξη». Η ανακοίνωση της επιστράτευσης
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ, η ανακοίνωση για την απόφαση του κ. Παπανδρέου είχε ως εξής: «Με απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου, μετά από σχετική εισήγηση του υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Δ. Ρέππα, και αφού ελήφθη υπόψη η επιτακτική ανάγκη αποτροπής των δυσμενών συνεπειών της παρατεινόμενης απεργίας των ιδιοκτητών και οδηγών φορτηγών αυτοκινήτων Δημοσίας Χρήσης και βυτιοφόρων μεταφοράς υγρών καυσίμων, που έχει προκαλέσει σοβαρή διαταραχή στην κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας, ενέχει σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία από την έλλειψη επαρκούς εφοδιασμού των πολιτών σε καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα, απειλεί τη διακοπή της ομαλής λειτουργίας των μονάδων παροχής υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας και απειλεί επίσης κατ΄ επέκταση τη δημόσια τάξη, κηρύσσονται οι ανά τη χώρα ιδιοκτήτες και οδηγοί φορτηγών Δημοσίας Χρήσης και των βυτιοφόρων μεταφοράς υγρών καυσίμων σε κατάσταση πολιτικής κινητοποίησης. Με την παραπάνω απόφαση εξουσιοδοτούνται οι υπουργοί Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και Οικονομικών και, κατά το μέρος της αρμοδιότητάς τους, οι οικείοι νομάρχες να προβούν σε επίταξη των υπηρεσιών και επίταξη της χρήσης των φορτηγών Δημοσίας Χρήσης και των βυτιοφόρων μεταφοράς υγρών καυσίμων καθώς και να λάβουν κάθε άλλο αναγκαίο μέτρο για τη διασφάλιση των δημοσίων αγαθών που κινδυνεύουν από την κατά τα άνω διατάραξη της ομαλής λειτουργίας της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας».
Έντονα αντέδρασαν οι απεργοί Στην επιστράτευση αντέδρασαν έντονα οι απεργοί, οι οποίοι συγκεντρώθηκαντο πρωί της Πέμπτηςέξω από το Υπουργείο Μεταφορών.Οι οδηγοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με αστυνομικές δυνάμειςκαι μάλιστα υπήρξαν μικροεπεισόδιακαι χρήση χημικών από την πλευρά των αστυνομικών. «Ήρθαμε για να συνεχίσουμε το διάλογο και μας υποδέχτηκαν με ΜΑΤ και δακρυγόνα. Αυτή είναι η ανοιχτή διαβούλευση; Είναι ντροπή»,δήλωσε ο πρόεδρος του ΠανελληνίουΣυνδέσμου Χερσαίων και Εμπορευματικών Μεταφορών, Γ. Τζωρτζάτος. Αργά το βράδυ της Πέμπτης ξεκίνησεη επίδοση των εγγράφων της επιστράτευσης από την Ελληνική Αστυνομία στους ιδιοκτήτες των φορτηγών. Στις πολύωρες διαπραγματεύσειςπου διεξήχθησαν νωρίτερα τα βασικά σημεία στα οποία επικεντρώθηκαν οι ιδιοκτήτεςτων φορτηγών. Κατά τις πολύωρες διαπραγματεύσειςπου μεσολάβησαν, οι οδηγοί ζήτησαν οι συντάξεις τους να εξομοιωθούνμε αυτές που έπαιρναν οι συνάδελφοι τους στο ΤΕΒΕ , η τριετής περίοδος προσαρμογής για τις άδειες να ισχύσει από την ψήφισητου νόμου και όχι από τον περασμένοΙούνιο, να είναι πενταετής η διάρκεια προσαρμογής για τους 5,5 χιλιάδες ιδιοκτήτες που αγόρασανπρόσφατα άδειες και να αφαιρεθείη τελευταία μείωση του 35% στις άδειές τους, ή να αυξηθεί κατά 20% το ύψος της αδείας που προσδιόρισεη Κυβέρνηση. Επίσης αρνήθηκαντην πρόταση της Κυβέρνησηςγια χορήγηση μιας επιπλέον άδειας και ζήτησαν να αποζημιωθούνγια τις άδειές τους. Αργά το μεσημέρι της Παρασκευής, ύστερα από μαραθώνια διαπραγμάτευση,οι ιδιοκτήτες φορτηγών και βυτιοφόρων αποφάσισαν συνέχιση των κινητοποιήσεων... Το υπουργείο Μεταφορών ανακοίνωσε ότι θα επιτραπειτο Σαββατοκύριακο η κίνηση των βυτιοφόρων στις εθνικές οδούς προκειμένου να ανεφοδιαστούν τα πρατήρια. Την ίδια ώρα με ρυθμό χελώναςπροχωρά η επίδοση των φύλλωνπολιτικής επιστράτευσης και επίταξης των οχημάτων. Το τι μέλλει γενέσθαι θα φανεί στην πορεία...
