Τον είχε «βαφτίσει» ο φίλος και συναγωνιστής του Αλέκος Παναγούλης λόγω του χαρακτήρα του γιατί δεν έδειξε ποτέ ότι τρομάζει ή ότι μπερδεύεται.
Ο Γιάννης Κλωνιζάκης αντιδρούσε πάντα με ολύμπια ηρεμία. Και όταν συμμετείχε στην απόπειρα δολοφονίας κατά του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου και όταν προετοίμαζε στη φυλακή την απόδραση του Σήφη Βαλυράκη, αλλά και στη Μεταπολίτευση, όταν ως δήμαρχος Χανίων αγωνιούσε για το καλό του τόπου του. Ακόμη και όταν βασανιζόταν στη φυλακή -είναι κατά 50% ανάπηρος πολέμου εξαιτίας των βασανιστηρίων της Χούντας- ο Γιάννης Κλωνιζάκης δεν έχανε την ψυχραιμία του.
«Από την ηλικία μου αφαιρώ πάντα πέντε χρόνια», θα πει στον «Φιλελεύθερο» χαριτολογώντας. «Γιατί οι Συνταγματάρχες μου έδωσαν αμνηστία και όταν λέμε ότι αμνηστεύω κάποιον, σημαίνει ότι ξεχνώ. Οπότε κι εγώ ξεχνώ τα 5 χρόνια φυλακής που πέρασα...».
Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά τον άδικο χαμό του Αλέκου Παναγούλη και με αφορμή τη σημερινή εκδήλωση της Ένωσης Κυπρίων Ελλάδας με θέμα «Ο Παναγούλης και η Κύπρος», ο κ. Κλωνιζάκης διηγείται στον «Φ» τη γνωριμία και τη σχέση του με το σύμβολο της Αντίστασης, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα, αλλά και άλλες πτυχές της πολυτάραχης ζωής τους.
«Δεν μπορώ ακόμη να πιστέψω ότι ο θάνατος του Παναγούλη ήταν απλώς δυστύχημα. Διότι και να δει κανείς το σημείο που έγινε το “τροχαίο”, δεν δικαιολογείται», μας λέει. Και μόνο τότε, όταν μιλάει για το χαμό του, ο «Ολύμπιος» φαίνεται να ταράζεται. «Μου λείπει πολύ», θα μας πει. «Όχι μόνο από εμένα, από όλους λείπει ο Αλέκος. Είναι ένα πρόσωπο που λείπει από την Ελλάδα σήμερα. Πιστεύω ότι αν ήταν στη ζωή ακόμη, που δεν είναι δυνατόν να ήταν στη ζωή ο Αλέκος διότι ήταν εμπόδιο για πολλούς, θα είχαμε τελείως διαφορετική πολιτική ζωή στον τόπο μας»...
Κύριε Κλωνιζάκη, πότε γνωριστήκατε με τον Αλέκο Παναγούλη;
Με τον Αλέκο Παναγούλη γνωριστήκαμε το 1961 στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εκείνος σπούδαζε μηχανολόγος, εγώ πολιτικός μηχανικός. Ήμασταν μια ομάδα του συλλόγου Κρητών σπουδαστών, που είχαμε βαλθεί τότε να αλλάξουμε τη μορφή της νεολαίας στο Πολυτεχνείο. Στο Πολυτεχνείο υπήρχαν δυο τάσεις. Η Αριστερά και η Δεξιά. Η σχολή Αρχιτεκτόνων επί παραδείγματι ανήκε στην ΕΔΑ, όλες οι άλλες σχολές ανήκαν στην τότε ΕΡΕ. Με στελέχη ικανότατα από πλευράς και της μιας και της άλλης. Ξεκινήσαμε με τον Αλέκο και άλλους να κάνουμε τον πρώτο πυρήνα για τις εκλογές τότε στο Πολυτεχνείο. Από τότε ήμασταν πολύ φίλοι, αδερφικοί.
Πού σας βρίσκει το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών;
Αφού αποφοίτησα από το Πολυτεχνείο το 1964, είχα ξεκινήσει να δουλεύω ως μηχανικός σε ένα γραφείο που είχα ανοίξει στο Μενίδι Αττικής. Στο μεταξύ, είχα οργανωθεί στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Επειδή όμως είχα μια αντιπάθεια γενικότερα προς τις διατεταγμένες νεολαίες, δεν ήθελα να γραφτώ στην περιοχή εκείνη. Ήμουν γραμμένος στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου στη Γλυφάδα, όπου με είχε γράψει ο μακαρίτης ο Παναγούλης. Προτιμούσα να είμαι ελεύθερος σκοπευτής. Και εξακολουθώ να μην είμαι οργανωμένος σε κόμματα».
Περιμένατε την επιβολή της Δικτατορίας; Το 1964 με είχε επισκεφτεί εδώ στα Χανιά ο μακαρίτης ο Αλέκος και μου είπε ότι κάτι δεν πάει καλά. Όλοι περιμέναμε ότι κάτι θα γίνει. Και κάναμε κουβέντες τότε εδώ στη Χαλέπα, τι υλικά πρέπει να μαζεύουμε και να τα έχουμε για να τα χρησιμοποιήσουμε σε κρίσιμη στιγμή. Από εκρηκτικά μέχρι πολυγράφους. Το 1967, όταν προκηρύχθηκαν εκλογές και ήταν βέβαιο ότι θα υπήρχε νίκη του Παπανδρέου, φαινόταν ότι κάτι θα γίνει. Δεν ήταν δυνατόν λοιπόν ο Βασιλιάς να ανεχθεί τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο τ. Βασιλιάς και οι Αμερικάνοι φυσικά, διότι μην ξεχνάμε ότι ήταν από τους πρωτεργάτες, μην πω και οι εμπνευστές της Δικτατορίας όσο και αν θέλουν κάποιοι να το κρύβουν.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας κινήσεις με την επιβολή της Δικτατορίας;
Κάναμε λοιπόν κάποιες συσκέψεις στο Μενίδι, στελέχη της Ένωσης Κέντρου. Και αποφασίσανε ότι θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση διότι δεν ξέρουμε τι θα προχωρήσει. Να μην ωραιοποιούμε όμως τα πράγματα: Ο κόσμος ναι μεν ήταν εναντίον της επιβολής της στρατιωτικής δικτατορίας, πλην όμως από την πρώτη μέρα δεν το εξεδήλωνε έτσι εύκολα. Ήθελε κάποια τσιγκλίσματα.
Το τσίγλισμα ήρθε αργότερα, όταν ο Αλέκος λιποτάχτησε από την Ξάνθη όπου υπηρετούσε τη θητεία του. Διότι δεν είναι δυνατόν να μπορέσουμε να ανεχθούμε κάποιον να κάνει κουμάντο στο λαό χωρίς να έχει την έγκριση του λαού. Και αυτός ήταν και ο λόγος που έφυγε από τον στρατό.
Ήρθε λοιπόν στο σπίτι μου στην Αθήνα. Και από εκεί είχε κάποιες επαφές με διάφορους. Έκανε κάποια ταξίδια στην Κύπρο, στην Ιταλία και επανήλθε μετά πάλι στην Ελλάδα. Βασική αρχή της δικής μας οργάνωσης ήταν να ενημερώσουμε για τη Χούντα. Η οργάνωσή μας «Εθνική Αντίσταση» στελεχώθηκε από τον Στάθη Γιώτα και πολλά από τα παιδιά της νεολαίας, όπως τον Λευτέρη Βερυβάκη -αν και αυτός ήταν από τους πρώτους που συνελήφθησαν- τον Απόστολο Κακλαμάνη, τον Ανδρέα Σταυρουλάκη, τον Παναγιώτη Κρητικό και άλλους.
Και πότε αποφασίζει ο Παναγούλης να πάει στην Κύπρο;
Κοιτάξτε, έπρεπε να βρούμε κάποια υλικά. Έπρεπε να έχουμε κάποιες διασυνδέσεις με εκτός Ελλάδας παράγοντες, διότι όπως καταλαβαίνετε εδώ δεν ήταν δυνατόν να έχουμε επαφές με ανθρώπους, αφού δεν μπορούσαμε να έχουμε εμπιστοσύνη στον οποιονδήποτε.
Μην ξεχνάμε ότι η ηγεσία των κομμάτων ήταν ήδη σε εξορία ή σε κράτηση. Έπρεπε λοιπόν, να έχουμε επαφές και με το εξωτερικό, γιατί η μεγάλη βοήθεια ήταν βασικά απέξω, δεδομένου ότι εδώ στην Ελλάδα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν φιμωμένα.
Αποφασίσαμε λοιπόν να φύγει ο Αλέκος προς τα έξω για να έχουμε κάποιες επαφές με τον έξω κόσμο. Είχαμε τότε και τη φυγή του αδελφού του Αλέκου, του Γιώργη, που κι αυτός αποφάσισε ότι δεν μπορεί να εξακολουθεί να υπηρετεί τον ελληνικό στρατό. Και εντάχθηκε και αυτός στην οργάνωση χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Και έφυγε βέβαια προς το εξωτερικό.«Έτσι οργανώσαμε το σχέδιο δολοφονίας του Παπαδόπουλου»

