Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Γιατί ζήλεψα τους Ιρλανδούς...


«Eίσαστε το άτομο που φταίει περισσότερο για την καταστροφή αυτής της χώρας... Οι επιλογές σας την κάνουν να κατρακυλά, συμπαρασύροντας τον λαό της Ιρλανδίας... Είστε ένα βάρος όχι μόνο για το κόμμα σας, όχι μόνο για την κυβέρνηση αλλά και για την ίδια τη χώρα. Πλέον κανείς δεν σας πιστεύει, οι πολίτες γνωρίζουν πως εσείς είστε ένοχος για το σημερινό χάος. Δεν πιστεύετε πως οφείλετε σε ένδειξη πατριωτισμού να παραιτηθείτε;»

Όχι, δεν πρόκειται για παραλήρημα Ιρλανδού φορολογούμενου ενόψει ΔΝΤ... Είναι η ερώτηση που απηύθυνε ο δημοσιογράφος Βίνσεντ Μπράουν στον Πρωθυπουργό της Ιρλανδίας Μπράιαν Κόουεν, όταν στη συνέντευξη Τύπου ο τελευταίος ανακοίνωσε την προσφυγή της Ιρλανδίας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης!

Ο μεσήλικας γκριζομάλλης δημοσιογράφος που μίλησε κατ' αυτόν τον τρόπο στον Πρωθυπουργό της χώρας δεν είναι καθόλου τυχαίος. Πρόκειται για έναν από τους αξιολογότερους και ικανότατους συναδέλφους της Ιρλανδίας, που παρουσιάζει μάλιστα τη δική του τηλεοπτική εκπομπή στο “TV3” και αρθρογραφεί στις εφημερίδες «The Irish Times» και «The Sunday Business Post».

Κάτι σαν τον Χατζηνικολάου ή τον Πρετεντέρη σα να λέμε... Αλλά φαντάζεστε κανέναν Έλληνα δημοσιογράφο να μιλάει έτσι στον πρωθυπουργό; Που να ακούει ο Έλληνας φορολογούμενος και να λέει “ν' αγιάσει το στόμα του”. Να εκφράζει την μεγάλη πλειοψηφία του λαού που πληρώνει την κρίση; Σκεφτόσαστε έναν που θα μπορούσε να κάνει τέτοιες ερωτήσεις και να μην έχει επιπτώσεις στην δουλειά του, στο ΜΜΕσο του, στα PR του; Που θα τα θυσίαζε όλα αυτά για μια τέτοια ερώτηση;

Όσο κι αν εκτιμώ αρκετούς συναδέλφους μου, δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσαν να αντιδράσουν κατ' αυτόν τον τρόπο... Δεν θέλω να ζω για να δω την κατάρρευση των σχεδίων Ελλάδας-ΔΝΤ-ΕΕ, αλλά ακόμη κι αν ο μηχανισμός στήριξης αποτύχει, η μέχρι στιγμής στάση των μέσων δεν μου εμπνέει καθόλου εμπιστοσύνη. Η δε σύγκριση του “διαλόγου” Μπράουν-Κόουεν με την πιο πρόσφατη συνέντευξη που έχω στο μυαλό μου, τη “διακαναλική” του Γ. Παπανδρέου ενόψει δημοτικών εκλογών, απλώς... δεν υπάρχει! Ακόμη και η αντίδραση του Ιρλανδού Πρωθυπουργού ξέρετε ποια ήταν; «Συγγνώμη Βίνσεντ, αλλά δε συμφωνώ με τη βάση του συλλογισμού σου...»

Είδα επίσης τι έγινε στο Δουβλίνο αμέσως μετά, κι επίσης χάρηκα. Κόσμος βγήκε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί. Να αντιδράσει. Να μπλοκάρει τους βουλευτές του. Είδατε τίποτα αντίστοιχο στην Ελλάδα;

Εκεί, η Ιρλανδική συμμαχική κυβέρνηση διαλύθηκε μια μέρα μετά την απόφαση προσφυγής στον μηχανισμό στήριξης και όλα τα ΜΜΕ ανεξαιρέτως ήταν εναντίον μιας τέτοιας οικονομικής στήριξης. Κάτι που έγινε με τους Ιρλανδούς να μην έχουν καμία απεργία ή κινητοποίηση, σε αντίθεση με την Ελλάδα που παρόλες τις αντιδράσεις, τα μέτρα ακολουθούνται πιστά...

Ε, ναι, λοιπόν, ζηλεύω την Ιρλανδία. Γιατί η Ιρλανδία αγόρασε και έκανε δημόσια περιουσία τις τράπεζες και το χρέος τους, αντί να τις ξεχρεώσει όπως έκανε η ελληνική κυβέρνηση... Γιατί ο μισθός της καθηγήτριας όταν κόπηκε πριν από τρία χρόνια, ήταν 2.000 ευρώ- φανταστείτε πόσο ήταν πριν κοπεί. Ο ελάχιστος μισθός είναι κάτι παραπάνω από το διπλάσιο των Ελληνικών δεδομένων με το κόστος ζωής να μη διαφέρει σημαντικά. Γιατί έχει πολύ μικρότερο δημοσιονομικό τομέα, οπότε δεν υπάρχει ανάγκη μαζικών απολύσεων ή εξυγίανσης. Γιατί δεν δανειοδοτήθηκε με τους ίδιους όρους όπως η Ελλάδα, όπως η απώλεια εθνικής κυριαρχίας σε περίπτωση μη αποπληρωμής...

Γιατί οι Ιρλανδοί φαίνεται πως αγαπάνε την πατρίδα τους... Ενώ εμείς;


Δημοσιεύτηκε στο free press περιοδικό της Κρήτης MONITOR http://www.themonitor.gr/