Είναι ο άνθρωπος που έπρεπε να κρατήσει την ψυχραιμία του όταν όλοι οι υπόλοιποι ήταν έτοιμοι να καταρρεύσουν. Υπήρξε «βράχος» πάνω στον οποίο έσκαγαν τα κύματα δημοσιότητας που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Είναι ο κάπτεν Ανδρέας Κωνσταντίνου, ο Κύπριος φίλος και εκπρόσωπος της οικογένειας του 15χρονου εφήβου που η δολοφονία του «σημάδεψε» την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Δύο χρόνια μετά, ο Ανδρέας Κωνσταντίνου –που φιλοξενείται στο δωμάτιο του εκλιπόντος- μιλάει στον «Φιλελεύθερο» για τις τραγικές πρώτες μέρες, το βασανιστήριο της ακροαματικής διαδικασίας και όλα όσα μεσολάβησαν από το Δεκέμβρη του 2008.
- Πώς και πότε αρχίσατε να εκπροσωπείτε την οικογένεια Τσαλικιάν;
- Αμέσως μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου, η Τζίνα ζήτησε τη βοήθειά μου. Θεώρησα πως αυτό ήταν το καθήκον μου. Το έκανα όμως και για έναν πρόσθετο λόγο. Τον Αλέξανδρο τον αγαπούσα, τον χαιρόμουνα, με συγκινούσε ο αυθορμητισμός του, η καλοσύνη του, το γέλιο του, το χιούμορ του, το γεγονός ότι διεκδικούσε τα δικαιώματά του, ήταν αγαπητός σε όλους, νοιαζόταν για τους άλλους, γενικά ….. τον πήγαινα. Είχαμε τα δικά μας μυστικά, συζητούσαμε όπως συζητούσαν δύο άντρες, με εμπιστεύοταν. Θεώρησα πως θα ήταν προδοσία απέναντι του να τον εγκαταλείψω τότε που με είχε περισσότερο ανάγκη από οποιαδήποτε άλλη στιγμή.
Το πρώτο βράδυ κοιμήθηκα στα ίδια σεντόνια που ο Αλέξανδρος είχε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ πρίν
από τη δολοφονία του. Έπρεπε λοιπόν να διαχειριστώ μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση. Για την προστασία της οικογένειας και της μνήμης του Αλέξανδρου.
- Τι ψέματα ειπώθηκαν για τον Αλέξανδρο;
Οι κατηγορούμενοι από την πρώτη μέρα άρχισαν μια εκστρατεία κατασυκοφάντησης. Είπαν τρομερά πράγματα. Τα οποία απεδείχθησαν ότι είναι όλα ψευδή. Δηλαδή προσπάθησαν να σπιλώσουν τη μνήμη αυτού του παιδιού. Και δεν το έκαναν μόνο οι κατηγορούμενοι. Αυτό ήταν ένα μαρ
τύριο για την οικογένεια του παιδιού, ιδιαίτερα για τη μητέρα του.. Η διαδικασία ήταν εξαιρετικά επώδυνη για όλους, επί 8,5 μήνες που διήρκησε η δίκη να πηγαίνουν στην αίθουσα του δικαστηρίου και σε κάθε συνεδρίαση να ακούγονται αυτές οι αθλιότητες.
Και πραγματικά διερωτώμαι πως είναι δυνατόν να επιτρέπεται να γίνονται αυτά τα πράγματα, και θα έλεγα, μάλιστα, ατιμωρητί. Είναι τραγικό, και πραγματικά με λυπεί αφάνταστα, σε μια χώρα που ανέδειξε έναν κορυφαίο πολιτισμό, ακρογωνιαίος λίθος του οποίου, η σημαία της διαφοράς του από άλλους πολιτισμούς, ήταν ο σεβασμός στους νεκρούς, αναίτια να δολοφονείται ένα αθώο 15χρονο παιδί, και στη συνέχεια να βλέπουμε τέτοιες αθλιότητες. Η βαρβαρότητα αυτή θα παραμείνει μια μελανή σελίδα στην ιστορία του Ελληνικού πολιτισμού.
Η στάση τους δυναμίτησε ακόμη περισσότερο το κλίμα στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα. Οι κινητοποιήσεις και τα επεισόδια δεν θα είχαν τέτοια ένταση αν δεν είχαν προηγηθεί ατιμώρητες πράξεις αστυνομικής αυθαιρεσίας, όπως αυτή με θύμα τον Κύπριο Αυγουστίνο στη Θεσσαλονίκη –αναφέρομαι στη γνωστή υπόθεση της ζαρντινιέρας.
-Ποια είναι η άποψή σας για την ποινή που επεβλήθηκε στους κατηγορουμένους;
Η ποινή αποτελεί ένα είδος δικαίωσης για την οικογένεια, γιατί ο Αλέξανδρος τόσο πριν από το δικαστήριο, όσο και μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, κατασυκοφαντήθηκε, προσβαλλόταν η μνήμη του κάθε μέρα. Πέραν όμως αυτού, η ακροαματική διαδικασία ανέδειξε πώς οι δράστες εκτέλεσαν ένα επιχειρησιακό σχέδιο παρόλο που οι προιστάμενοι τους έδωσαν εντολές να απομακρυνθούν αμέσως.
Επίσης, η ακροαματική διαδικασία ανέδειξε πως υπάρχουν στεγανά στο Αστυνομικό Σώμα, γιατί αποκαλύφθηκε στο δικαστήριο η προσπάθεια συγκάληψης του εγκλήματος από αξιωματικούς της Αστυνομίας. Ο λόγος που δεν τα κατάφεραν ήταν επειδή δεν είχαν την πολιτική κάλυψη, ούτε και την κάλυψη από το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ.
- Δύο χρόνια μετά τη δολοφονία, πώς είναι η οικογένεια;
- Η δίκαιη απόφαση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσει την απώλεια του παιδιού. Η οικογένεια αισθάνεται ότι το παιδί της δικαιώθηκε και για τη δικαίωση αυτή αγωνίστηκε αυτά τα δυό χρόνια, γι’ αυτό άντεξε και την επώδυνη αυτή ταλαιπωρία.
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι άνθρωποι με τη νοοτροπία του Κορκονέα και του Σαραλιώτη δεν έπρεπε να είχαν ενταχθεί στο Αστυνομικό Σώμα. Το αδυσώπητο όμως ερώτημα που αναφύεται είναι: Είναι, μήπως, λίγοι οι αστυνομικοί της ίδιας νοοτροπίας που υπηρετούν σήμερα στην Ελληνική Αστυνομία; Είναι λίγοι οι αστυνομικοί που έχουμε δεί να στέκονται απέναντι στον πολίτη και όχι δίπλα του; Ο καθένας από μας άς απαντήσει με εντιμότητα και ειλικρίνεια τα ερωτήματα αυτά Έχω την αντίληψη ότι είναι αναγκαίο να γίνουν βαθειές τομές στο Αστυνομικό Σώμα. Μόνο μια αποφασιστική και ριζική αναμόρφωση θα μπορούσε να γεννήσει την ελπίδα για μια Αστυνομία Προστασίας του Πολίτη, για να χρησιμοποιήσω και την ονομασία του αρμόδιου Υπουργείου. Μόνο όταν ξηλωθούν τα στεγανά που υπάρχουν στις τάξεις της, δημιουργούνται οι προυποθέσεις να αποκαταστήσει η Αστυνομία την αξιοπιστία της.
Who is who
Ποιος είναι ο Κάπτεν Ανδρέας Κωνσταντίνου
Κινείται ανάμεσα σε Πάφο, Αθήνα και Βρυξέλλες. Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου άρχισε την καριέρα του ως Αξιωματικός και μετέπειτα Πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού και στη συνέχεια διορίστηκε από την Κυπριακή κυβέρνηση ως Επιθεωρητής Πλοίων. Με υποτροφία της Σουηδικής κυβέρνησης, ο κ. Κωνσταντίνου πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Παγκόσμιο Ναυτιλιακό Πανεπιστήμιο στη Σουηδία. Το 1980-1983 υπηρέτησε ως επικεφαλής του Ναυτιλιακού Προξενικού Γραφείου της Κύπρου στον Πειραιά και μετά στη μόνιμη Αντιπροσωπεία της Κύπρου στα Ηνωμένα Έθνη. Από το 1995 που επέστρεψε στην Κύπρο μέχρι την αφυπηρέτηση του τον περασμένο Ιούνιο, κατείχε τη θέση Ανώτερου Επιθεωρητή Πλοίων της Κυπριακής Ναυτιλιακής Διοίκησης.
Αν και ασχολήθηκε ενεργά και με την πολιτική, πάντα είχε στο επίκεντρο των ενασχολήσεών του τα ναυτιλιακά. Σήμερα, είναι Γενικός Γραμματέας της Κυπριακής Ένωσης Πλοιοκτητών και διδάσκει στο πανεπιστήμιο FREDERICΚ στη Λεμεσό. Έχει διοριστεί ως μέλος της 15μελούς Συμβουλευτικής Ομάδας για τις Μεταφορές, η οποία συμβουλεύει την Ευρωπαική Επιτροπή για θέματα Έρευνας και Τεχνολογίας στις μεταφορές.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου