Τους... κυνηγάει το ΔΝΤ.

Έφυγαν από την Ελλάδα για να γλιτώσουν την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις του ΔΝΤ. Μετανάστευσαν στην Ιρλανδία αναζητώντας καλύτερες προοπτικές εργασίας, καριέρας και καθημερινής ζωής. Και ξαναβρέθηκαν μπροστά στον μηχανισμό στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ της Ιρλανδίας! “Νιώθουμε σα... να μας κυνηγάει το ΔΝΤ”, λένε στο “Έθνος της Κυριακής” οι Έλληνες που διαμένουν πια μόνιμα στην Ιρλανδία.

“Όταν ανακοινώθηκε η υπαγωγή στον μηχανισμό στήριξης, νιώσαμε ότι βρεθήκαμε σε ένα deja vu, ότι είχαμε ξαναζήσει την ίδια σκηνή!”, μας λέει η Κλαίρη Τυροπώλη, που ζει στο Δουβλίνο. “Μας... κυνηγάει η οικονομική κρίση και το ΔΝΤ”, συμπληρώνει ο Χριστόδουλος Λάζαρης, που έφυγε από την Ελλάδα επειδή η ασφαλιστική εταιρία στην οποία δούλευε συγχωνεύτηκε με μια άλλη και τον... πήραν μπάλα οι απολύσεις. “Μάλιστα, λέω να πάω στην... πορτογαλική πρεσβεία και να ζητήσω οικονομική βοήθεια για να μη μετακομίσω στη Λισσαβόνα και... φέρω το ΔΝΤ μαζί μου”, λέει χαριτολογώντας.

Υπολογίζεται ότι η ελληνική ομογένεια αριθμεί περίπου 700-800 άτομα, κυρίως νεαρής ηλικίας, που εγκαταστάθηκαν στην Ιρλανδία σχετικά πρόσφατα. Μερικοί μετανάστευσαν στο Δουβλίνο μετά την... έλευση του ΔΝΤ στην Ελλάδα, αφού οι δουλειές στη χώρα μας περιορίστηκαν δραστικά. Οι περισσότεροι απασχολούνται σε εταιρίες πληροφορικής και νέων τεχνολογιών, αλλά υπάρχουν και αρκετοί που ασχολούνται με τον τουριστικό κλάδο.

“Οι Έλληνες που μένουν εδώ είναι εξειδικευμένο προσωπικό και γενικά έχουν καλή φήμη... Τώρα ειδικά, μετά την... κοινή πορεία Ελλάδας και Ιρλανδίας, όταν λέμε ότι είμαστε Έλληνες, οι Ιρλανδοί έρχονται και μας μιλάνε, μας δίνουν το χέρι τους, σε παίρνουν αγκαλιά... Νιώθουμε κάπως σαν συγγενείς...”, μας λέει η Κλαίρη Τυροπώλη. Με σπουδές σε Ελλάδα και Γερμανία, η νεαρή γυναίκα πρωτοπήγε στη χώρα των ξωτικών το 2000, κατά την εποχή του “Κέλτικου Τίγρη”, σε μια χώρα-παράδεισο, όπως την περιγράφει. “Το κακό ήταν ότι το 2007 κι ενώ όλα εδώ ήταν τέλεια, με υψηλούς μισθούς, ευμάρεια και καταπληκτικές υποδομές, εγώ επέλεξα να γυρίσω στην Ελλάδα. Αλλά εκεί όλα ήταν δύσκολα... Το πράγμα δεν πήγε καλά και την κατάσταση χειροτέρεψε η οικονομική κρίση... Και φυσικά η υπαγωγή στον μηχανισμό στήριξης. Όταν γύρισα στην Ιρλανδία, όλα ήταν αλλιώς...”, διηγείται.

Σήμερα, βιώνει την ανεργία σε ένα κράτος υπό... ΔΝΤ. “Αλλά εδώ, το κράτος και οι κοινωνικές του δομές σέβονται τον πολίτη. Με το επίδομα ανεργίας και τα βοηθήματα ενοικίου κλπ, διαβιώ αξιοπρεπέστατα... Βέβαια, αυτά θα κοπούν σύντομα, αλλά είμαι αισιόδοξη ότι δουλειές υπάρχουν, έστω και με λιγότερα χρήματα από όσα είχαμε συνηθίσει”, μας λέει, αποκλείοντας την επιστροφή της ξανά στην Ελλάδα. “Έχουμε τρομάξει όλοι μ' αυτά που γίνονται στην Ελλάδα, τις περικοπές, τα νέα μέτρα και λοιπά. Το ΔΝΤ είναι ένας ακόμη λόγος που μας απομακρύνει από την πατρίδα μας”, εξηγεί.

Ο 28χρονος Θεόδωρος Νικολακόπουλος ολοκλήρωσε τις σπουδές του τον Ιούνιο του 2009 σε Αγγλία και Νορβηγία. Αντί όμως να γυρίσει στην Ελλάδα, όπου η κατάσταση φαινόταν δυσχερής, αποφάσισε να έρθει στο Δουβλίνο. Μαζί του, τους τελευταίους τρεις μήνες έχει “φέρει” και τον μικρότερο αδερφό του, ο οποίος -αν και απόφοιτος πανεπιστημίου στην Ελλάδα και την Αγγλία- δεν κατάφερνε να βρει δουλειά στη χώρα μας. Με δυο γονείς στην ανεργία, η ξενιτιά φάνηκε στα δύο αδέρφια ως τη μόνη λύση...

Σήμερα, ο Θεόδωρος εργάζεται ως υπεύθυνος ασφαλείας Δικτύων Υπολογιστών σε μια μικρή, αλλά γεμάτη προοπτικές εταιρεία, ενώ και ο αδερφός του κατάφερε να βρει δουλειά στον τομέα του.

“Δεν αναμένω να υπάρξουν επιπτώσεις παρόμοιες των Ελληνικών διότι η Ιρλανδία έχει πολύ μικρότερο δημοσιονομικό τομέα, οπότε δεν υπάρχει ανάγκη μαζικών απολύσεων ή εξυγίανσης, δεν δανειοδοτήθηκε με τους ίδιους όρους όπως η Ελλάδα, ο ελάχιστος μισθός είναι κάτι παραπάνω από το διπλάσιο των ελληνικών δεδομένων με το κόστος ζωής να μη διαφέρει σημαντικά, η Ιρλανδία αγόρασε και έκανε δημόσια περιουσία τις τράπεζες, αντί να τις ξεχρεώσει όπως έκανε η Ελλάδα”, επιχειρηματολογεί ο Θ. Νικολακόπουλος. “Επίσης, η Ιρλανδική συμμαχική κυβέρνηση διαλύθηκε μια μέρα μετά την απόφαση προσφυγής στον μηχανισμό στήριξης και όλα τα ΜΜΕ ανεξαιρέτως ήταν εναντίον μιας τέτοιας οικονομικής στήριξης. Κάτι που έγινε με τους Ιρλανδούς ήταν ότι δεν είχαν καμία απεργία ή κινητοποίηση, σε αντίθεση με την Ελλάδα που παρόλες τις αντιδράσεις, τα όποια μέτρα ακολουθούνται πιστά”.

Πάντως, προς το παρόν, η επιστροφή στην Ελλάδα φαίνεται αδύνατη για τα δύο αδέρφια... “Οι συνθήκες στην Ελλάδα δεν επιτρέπουν την ατομική ανάπτυξη προς το παρόν - και ούτε το άμεσο μέλλον, το ενδεχόμενο μιας μόνιμης επιστροφής στην πατρίδα είναι μια ουτοπία”, εξηγούν. “Ίσως όταν πάρω σύνταξη ή όταν
θα μπορώ να εγγυηθώ για εμένα και όσους αγαπώ ένα καλύτερο μέλλον...”, λέει ο Θεόδωρος.

Για τον... χτυπημένο δις από το ΔΝΤ Χριστόδουλο Λάζαρη, που έμεινε χωρίς δουλειά όταν η ασφαλιστική εταιρία στην οποία εργαζόταν συγχωνεύτηκε με μια άλλη εταιρία, η επιλογή της Ιρλανδίας ήταν... μονόδρομος, αφού η σύζυγός του είναι Ιρλανδή. “Μέναμε για 14 χρόνια στην Αθήνα και δούλευα σε μια ασφαλιστική. Εκείνη την εποχή, η Ιρλανδία περνούσε την φάση του «Κέλτικου Τίγρη» και δουλειές ήταν περισσότερες από την προσφορά. Εκείνο το καλοκαίρι του ’98, που δεν ήμουνα σίγουρος για το μέλλον, ήρθα στο Δουβλίνο για μία συνέντευξη και σε 4 εργάσιμες μέρες, είχα 3 καλές προσφορές. Έτσι, τέλος Σεπτεμβρίου, μετακόμισα στο Δουβλίνο με την γυναίκα μου και τα 3 παιδιά μου. Ασχολούμαι με την πληροφορική, και ιδιαίτερα με το λογισμικό. Έχω πτυχίο μαθηματικού και μεταπτυχιακό στην πληροφορική”, εξηγεί ο κ. Λάζαρης.

“Ο τομέας της πληροφορικής είχε μεγάλες απώλειες στην Ιρλανδία. Μεγάλες εταιρείες φύγανε από εδώ (Dell, Intel) και πήγανε σε άλλες χώρες της Ευρώπης (κυρίως στην Ανατολική) που τα έξοδα ήταν πολύ λιγότερα. Άλλες εταιρείες μείωσαν προσωπικό, άλλες έκαναν μείωση στους μισθούς και μικρότερες έκλεισαν. Με αποτέλεσμα, χιλιάδες άτομα να μείνουν χωρίς δουλειά”, εξηγεί. “Προσωπικά, δεν με πείραξε πολύ, αφού η εταιρεία που δουλεύω τα τελευταία 3 χρονιά πάει καλά -σχετικά με την αγορά. Βέβαια, δεν έχω πάρει αύξηση τα τελευταία 3 χρόνια, ενώ όλες οι κρατήσεις για το κράτος ανεβαίνουν. Μ’ αυτά μου βλέπω κι ακούω κάθε μέρα, χαίρομαι που έχω τουλάχιστον δουλειά!”, εξηγεί, αποκλείοντας πάντως την οικογενειακή επιστροφή στην Ελλάδα.

Για την πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας στην Ιρλανδία, το ταξίδι της στη Χώρα των Ξωτικών συνδυάστηκε με ακαδημαϊκή καριέρα. Σήμερα, η Θωμαΐς Κακούλη είναι καθηγήτρια με μόνιμη έδρα στο πανεπιστήμιο του Carlow, όπου διδάσκει μοριακή γενετική, εφαρμοσμένη ανοσολογία και κυτταρική βιολογία, και οι ειδικότητές της είναι η περιβαλλοντολογική βιοτεχνολογία και η μοριακή οικολογία. “Στη δουλειά μου οι περικοπές ανάγκασαν πολλούς συναδέλφους να συνταξιοδοτηθούν νωρίτερα, με ο,τι συνέπεια είχε αυτό. Επίσης, τα κονδύλια για έρευνα έχουν μειωθεί πολύ, όπως επίσης και οι κρατικές επιδοτήσεις προς τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα”, εξηγεί. “Σε επίπεδο καθημερινότητας ο κόσμος θα αρχίσει να ζει πολύ πιο φτωχικά και πολλοί άνθρωποι θα χάσουν (και έχουν ήδη χάσει) δουλειές και σπίτια... Το κλίμα πάντως στην κοινότητά μας είναι αισιόδοξο. Ευτυχώς οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ασφαλείς δουλειές, οπότε φιλοσοφώντας λέμε πως ό,τι είναι να γίνει θα γίνει...”, μας λέει. “Πιστεύω όμως ότι αυτή η οικονομική κρίση θα μας επαναφέρει ως άτομα, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, σε επαφή με την ανθρωπιά μας που τα τελευταία χρόνια λόγω του υπερκαταναλωτισμού και της εύκολης ευημερίας είχαμε ίσως χάσει. Θα μας ξαναδώσει γερές βάσεις αλληλεγγύης προς το συνάνθρωπό μας και θα μας ξαναθυμίσει ποια είναι τα σημαντικά πράματα στη ζωή"

Έλληνας ταχυδρόμος στο Δουβλίνο κάνει απεργία!

Ο Χρήστος Μουζεβίρης είναι δημόσιος υπάλληλος στο Δουβλίνο και εργάζεται στο ταχυδρομείο στο κέντρο της πόλης. Μετά το δάνειο του ΔΝΤ, ήδη έχει ανακοινωθεί ότι θα μειωθεί ο βασικός μισθός και οι φόροι θα αυξηθούν. “Οι περικοπές εδώ θα περάσουν με την μορφή φόρων κυρίως. Ήδη σχεδιάζουμε με το σωματείο μας πορεία διαμαρτυρίας για τις περικοπές. Δεν είμαι σίγουρος αν θα καταφέρουμε κάτι βλέποντας το τι έγινε στην Ελλάδα...”, μας λέει.

Όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες που ρωτήσαμε, ούτε ο Χρήστος σκέφτεται να επιστρέψει στην Ελλάδα. “Θα ήθελα πολύ, άλλα δυστυχώς η χώρα μας δεν βοηθά τους νέους μας. Δεν υπάρχουν προοπτικές. Δεν υπάρχει ανάπτυξη και θέσεις εργασίας. Πως να αφήσω κάτι το σταθερό και να γυρίσω πίσω ξεκινώντας από τα 500 ευρώ του βασικού μισθού στην Ελλάδα;”, αναρωτιέται. Τελικά φαίνεται πως το ΔΝΤ της Ιρλανδίας είναι πιο υποφερτό...