"Τίποτα δεν έχει αλλάξει
και τίποτα δεν είναι όπως παλιά..."
Το Σάββατο το βράδυ ήταν ένα flash back... Όχι μόνο για 'μενα, αλλά και για τους εκατοντάδες συνομηλίκους μου (plus) που μαζεύτηκαν στο κλειστό γήπεδο του Τάε-κβον-ντο για να απολαύσουν τους Κατσιμιχαίους.
Ο Χάρης και ο Πάνος, ο Πάνος και ο Χάρης σπάνια κάνουν πια συναυλία -αλλά τους την είχα στημένη. Την περίμενα πώς και πώς...
Και ήταν, ναι, όπως τους περίμενα. Με τα αγαπημένα τους τραγούδια από τα "Ζεστά Ποτά" μέχρι τον τελευταίο τους δίσκο, με το tribute στους ποιητές τους και τους κιθαρίστες τους, με το φλεγματικό τους χιούμορ... Μεγάλωσαν κι αυτοί, μεγαλώσαμε μαζί τους...
Δεν ξέρω αν μου έλειψε κάποιο τραγούδι που δεν είπαν. Μάλλον όχι, για να μην θυμάμαι ποιο, μάλλον ναι, για να νιώθω ένα κενό. Μου λείπουν οι Κατσιμιχαίοι από τη σημερινή μουσική πραγματικότητα, μου λείπουν τα τραγούδια τους που με βοηθούσαν να μάθω κάτι... Στο "Νύχτωσε νύχτα" έκλαψα πολύ, όπως είχα ξεχάσει ότι μπορώ, στον "Φάνη" είδα όλη τη ζωή του να περνά από μπροστά μου, στο "Ρίτα-Ριτάκι" χαζογέλασα.
Πολλά συναισθήματα, πολλά χρώματα, πολλές μνήμες.
Ήθελα να πω πως ήταν και πιτσιρικάδες εκεί. Πολλοί. Ευτυχώς. Γιατί: "Έχε το νου σου στο παιδί (...) γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα..."
Ευχαριστούμε Πάνο και Χάρη.
Ακούστε αν έχετε όρεξη ένα από τα πιο αγαπημένα μου
http://www.youtube.com/watch?v=gV40v8D69Z8
ΥΓ. Αυτός ο -είμαι σίγουρος πως είναι Ηρακλειώτης- Μάνος Λυδάκης είναι ταλέντο! Να τον ξανακούσουμε...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου