Ολοκληρώνουν το γύρο του κόσμου ο Ακης και η Βούλα

Ενα αυτοκίνητο, ένα ζευγάρι Ελλήνων, 5 ήπειροι, 65 χώρες, 1.130 ημέρες, 160.000 χιλιόμετρα... Οι αριθμοί δεν είναι αρκετοί για να περιγράψουν αυτά που έζησαν ο Ακης Τεμπερίδης και η Βούλα Νέτου κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού τους. Γνώρισαν τόπους, επισκέφτηκαν μνημεία, συνάντησαν ανθρώπους, εξερεύνησαν τις νοστιμιές και τα παράξενα του πλανήτη. Το ζευγάρι από τη Θεσσαλονίκη ολοκληρώνει αυτές τις ημέρες τον γύρο του κόσμου, με γεμάτες τις «βαλίτσες» του από μυρωδιές και μουσικές των χωρών που πέρασαν...
«Ταξιδεύαμε για μεγάλο διάστημα... Ούτε μία ημέρα δεν πήγε χαμένη», λένε στο «Εθνος της Κυριακής» οι δύο ταξιδευτές που πήραν το όνειρό τους στα χέρια τους και το έκαναν πραγματικότητα.

Το μακρύ ταξίδι τους ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2007. Ηταν τότε που ο δημοσιογράφος θεμάτων αυτοκινήτου Ακης Τεμπερίδης και η 31χρονη χορογράφος Βούλα Νέτου το πήραν απόφαση. Ηθελαν να γνωρίσουν τον κόσμο «από μέσα», ως ταξιδιώτες και όχι ως τουρίστες.
Το ειδικά διαμορφωμένο αυτοκίνητό τους με το όνομα «Καριμπού» ήταν ο βασικός τους σύμμαχος. Πέρα από μέσο μεταφοράς, θα ήταν η στέγη τους και το ασφαλές καταφύγιο.
Εξοπλισμός. Θα λειτουργούσε, επίσης, ως κινητό δημοσιογραφικό πρακτορείο, καθώς το ζευγάρι εξοπλισμένο με κάμερες, laptop και δορυφορικά τηλέφωνα θα ενημέρωνε την ιστοσελίδα τους www.theworld-offroad.com. Μέσα από αυτήν ο επισκέπτης μπορούσε να δει φωτογραφίες και σύντομα κείμενα για τα μέρη και τους ανθρώπους που γνώριζαν.
Το ζευγάρι «όργωσε» και τις 5 ηπείρους. Και τα κατάφεραν! Πρώτα έκαναν τον γύρο της Ευρώπης, μετά της Αφρικής, προχώρησαν στην Ασία, από εκεί στην Αμερική και την Αυστραλία.
Ο Ακης και η Βούλα συνάντησαν Πυγμαίους και Μασάι στην Αφρική, έκαναν κατάδυση με λευκούς καρχαρίες στη Νότιο Αφρική, σκαρφάλωσαν στα Ιμαλάια, έζησαν σε έναν οικισμό με ανθρώπους της φυλής Καλάς, διέσχισαν την έρημο Σίμσον της Αυστραλίας, έσωσαν ακόμη και δύο ναυαγούς που χαροπάλευαν επί 4 ώρες στο Σουλαγουέζι της Ινδονησίας.
Οι δυσκολίες, ασφαλώς, δεν έλειψαν... «Οπως όταν μας τράκαραν σε έναν έρημο δρόμο, σε ένα εθνικό πάρκο στο Μισισίπι ή όταν κόλλησε ο κινητήρας μας στη Σουμάτρα...», λέει η Βούλα.
Χρήματα για το ταξίδι δεν είχαν πολλά. «Είχαμε πάντα τον μισθό μου», εξηγεί ο Ακης. «Τα λεφτά μάς έφταναν για την Αφρική και την Ασία. Αλλά από την Αυστραλία και μετά άρχισε η... δική μας οικονομική κρίση. Ηταν για εμάς ένα μάθημα επιβίωσης που θα το χρειαστούμε και στην Ελλάδα».

Παντού Ελληνες
«Υπήρχαν περιοχές που μας δέχτηκαν σαν ήρωες»
Ως διά... μαγείας, όπου κι αν βρέθηκαν, στην πιο απόκοσμη γωνιά της Αφρικής ή στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, συνάντησαν Ελληνες. Παντού βρήκαν έναν συμπατριώτη για να τους υποδεχτεί, να τους βοηθήσει, ακόμα και να τους φιλοξενήσει. «Χωρίς να έχουμε οργανώσει συναντήσεις πριν ξεκινήσουμε, όπου πάμε βλέπουμε Ελληνες, οι οποίοι μας ανοίγουν το σπίτι και την αγκαλιά τους», μας είχε πει το ζευγάρι σε προηγούμενο δημοσίευμα.
«Η σχέση μας μαζί τους ξεκίνησε στην Αφρική. Στο Μαρόκο, στο Καμερούν, στο Κονγκό, στη Ν. Αφρική, στην Τανζανία, όπου μας δέχτηκαν σαν ήρωες», λέει η Βούλα. «Ελληνες βρήκαμε στο Ιράν, στο Πακιστάν, όπου εθελοντικά παλεύουν να σώσουν τον πολιτισμό των Καλάς, αλλά και στη Μαλαισία. Μετά ήρθε η Αυστραλία, Μελβούρνη, Σίδνεϊ, όπου η παροικία μάς τίμησε!», συμπληρώνει ο Ακης.

Ο Demetrios Η Βούλα και ο Ακης συνάντησαν τον μοναδικό ελληνικής καταγωγής κάτοικο της Ουσουάγια, τον Demetrio Louizon. «Φτάσαμε στη μονοκατοικία που βρίσκεται στην παραλία της Ουσουάγια. Ηταν σκοτεινά. Χτυπήσαμε την πόρτα και μας άνοιξε ο κ. Λουιζόν. Οταν του είπαμε «Somos griegos» (ότι είμαστε Ελληνες), μας έκανε χώρο να περάσουμε μέσα», περιγράφουν.
«Μου φάνηκε πολύ μοναχικός και μελαγχολικός άνθρωπος. Μας είπε ότι είναι 75 χρονών. Είναι γιος του Στέλιου Λουίζου, που έφυγε από την Τένεδο το 1913 - προφανώς για να ξεφύγει από τους Τούρκους. Και βρέθηκε στην Ουσουάγια, όπου έφτιαξε οικογένεια. Με τα χρόνια έγινε γνωστός ο Ελληνας στην Ουσουάγια. Ο κ. Demetrio δούλευε ως ασυρματιστής στα ταχυδρομεία της Αργεντινής. Σήμερα είναι συνταξιούχος...», μας λέει ο Ακης.

Η «έθνικ» Νίτσα
Στο Λας Βέγκας, η Βούλα και ο Ακης πήγαν στην παράσταση του Ελληνα Criss Angel, όπου γνωρίστηκαν με την Ελληνίδα καλλιτέχνιδα Νίτσα. «Της μιλήσαμε στα Αγγλικά, αλλά μας υποδέχτηκε θερμότατα σε Ελληνικά. Περάσαμε το ίδιο βράδυ παρέα με τη Νίτσα και νιώθουμε σαν να είμαστε φίλοι χρόνια». Η ιστορία της Ελληνίδας από το Μόντρεαλ -που δηλώνει Μανιάτισσα- τους εντυπωσίασε.
Η Νίτσα Μελά έχει κάνει ήδη πολλά. Σε 162 συναυλίες σε όλο τον κόσμο, σε χώρους όπως το Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν και το Στέιπλς Σέντερ του Λος Αντζελες, έχει συγκεντρώσει πάνω από 1 εκατ. θεατές. Διόλου τυχαία το 2007 βραβεύτηκε ως Καλύτερη Καλλιτέχνης «Εθνικ Μουσικής» στα Μουσικά Βραβεία του Λος Αντζελες.

Απ' όλη τη γη Ζώντας μοναδικές εμπειρίες Αφρική Η πιο δύσκολη «Η Αφρική ήταν το μεγάλο κεφάλαιο στο ταξίδι μας, γιατί ήταν η πρώτη ήπειρος που διασχίσαμε και η πιο δύσκολη. Με μεγάλη χαρά, όμως, θα έκανα ξανά τον γύρο της, τόσο γιατί αφήσαμε κάποιες χώρες απ’ έξω όσο και για να την καταλάβω καλύτερα», λέει ο Ακης.
Ασία Φτηνά, καθαρά και νόστιμα
«Στην Ασία, σε αντίθεση με την Αφρική, μέναμε συνήθως σε φτηνά ξενοδοχεία παρά στη σκηνή μας, ενώ τις περισσότερες φορές τρώγαμε έξω. Είναι όλα τόσο φτηνά, καθαρά και νόστιμα. Με 20-30 ευρώ την ημέρα για ύπνο, φαγητό και καύσιμα, τη βγάζαμε μια χαρά», λέει ο Ακης.
Ιράν Οι πιο φιλόξενοι
Από όλους τους λαούς που έχουν συναντήσει, η Βούλα χαρακτηρίζει πιο φιλόξενους τους Ιρανούς. «Καθόμασταν στο αυτοκίνητο ψάχνοντας να κατασκηνώσουμε κάπου. Μια οικογένεια που έκανε πικνίκ, μόλις μας είδε μας έφερε φαγητό στο αυτοκίνητο. Ενας κύριος μέχρι που μας κέρασε το ψωμί που πήγαμε να αγοράσουμε. Ασε που στα βενζινάδικα συνήθως δεν μας έπαιρναν χρήματα», λέει χαρακτηριστικά.
Βιετνάμ Ανθρώπινο ενδιαφέρον
«Ενα βράδυ πήγαμε να κατασκηνώσουμε σε ένα ψαροχώρι στο Βιετνάμ. Οταν πέσαμε να κοιμηθούμε, ήρθε η αστυνομία. Την είχαν καλέσει οι κάτοικοι του χωριού. Ηταν στο πόδι γιατί φοβούνταν μήπως μας μαχαιρώσει ή μας ληστέψει κάποιος μέσα στη σκηνή. Ετσι τα μαζέψαμε και πήγαμε σε ξενοδοχείο», λέει η Βούλα.
Περιπέτεια... εκτός δρόμου
«Ο δικός μας γύρος του κόσμου με ένα καλά εξοπλισμένο αυτοκίνητο 4X4 είχε off-road χαρακτήρα. Δεν διαλέξαμε την πεπατημένη, δηλαδή αυτοκινητοδρόμους ή εθνικές οδούς, αλλά μικρούς επαρχιακούς δρόμους σε άσφαλτο, χώμα, λάσπη ή άμμο. Μόνο μπαίνοντας στην καρδιά της κάθε χώρας, σε άγνωστα χωριά και οικισμούς, μπορεί να βιώσει κανείς τον ψυχισμό της, να καταλάβει την κουλτούρα της, να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους της...», καταλήγουν.