Οι αθλητές της μαραθώνιας κολύμβησης, όπως λέγεται επίσημα το άθλημα, είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, κάθε ηλικίας και επαγγελματικής ιδιότητας. Κοινό τους γνώρισμα είναι πως αγαπούν με πάθος το κολύμπι. Σε πολλούς αρέσουν οι προκλήσεις, τα προσωπικά στοιχήματα και η περιπέτεια. Ετσι, κάποια στιγμή της ζωής τους απλώς αποφασίζουν να... περάσουν «απέναντι». «Οι περισσότεροι ερασιτέχνες αθλητές όταν ξεκινούν, δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για αγώνες», επισημαίνει στο «Εθνος της Κυριακής» ο Νικόλας Ρεπανάς, προπονητής της μαραθώνιας κολύμβησης και υπεύθυνος του κολυμβητηρίου της Καλαμαριάς, του μοναδικού στην Ελλάδα με προπονητικό πρόγραμμα για το συγκεκριμένο άθλημα. «Αλλά δεν σας έχει τύχει να πίνετε καφέ σε ένα νησί και να βλέπετε απέναντι έναν άλλο τόπο και να σκεφτείτε ότι θα θέλατε να φτάσετε εκεί κολυμπώντας; Ετσι συμβαίνει στους περισσότερους.
Ξεκινούν από «κολυμβητικούς περιπάτους» και σιγά σιγά θέτουν έναν υψηλότερο στόχο. Κι έτσι από τον βράχο απέναντι στην παραλία, φτάνουν να πραγματοποιούν τον διάπλου του Τορωναίου κόλπου στη Χαλκιδική και τελικά στη... Μάγχη!», μας εξηγεί.
Η μαραθώνια κολύμβηση δεν γνωρίζει ηλικία ή... κοινωνικές τάξεις. Οποιοσδήποτε μπορεί και θέλει είναι ικανός να τερματίσει. «Εχουμε αθλητή που δεν μας λέει την ηλικία του, αλλά ξέρουμε ότι είναι πάνω από 70 γιατί έχει βγει στη σύνταξη εδώ και πολλά χρόνια. Μάλιστα, όταν περπατάει κουτσαίνει, αλλά όταν κολυμπάει είναι... πύραυλος. Εχουμε επίσης και παιδιά που μαζί με τους γονείς τους έχουν ήδη καταφέρει να τερματίσουν κάποια διαδρομή "απέναντι". Πέρα από θέμα σώματος και τεχνικής, είναι και θέμα μυαλού. Μια αναζήτηση των ορίων του κάθε ατόμου...», τονίζει.
Υπολογίζεται ότι 150-200 ερασιτέχνες αθλητές της μαραθώνιας κολύμβησης υπάρχουν στην Ελλάδα, οι περισσότεροι στη Θεσσαλονίκη. Για τους αθλητές της χώρας μας, πρώτος «σταθμός» ικανότητας είναι ο διάπλους του Τορωναίου που είναι 26 χιλιόμετρα. Ο διάπλους του Γιβραλτάρ είναι περίπου 16 χιλιόμετρα. Οι δυσκολίες όμως είναι πολλές εξαιτίας των μόνιμων ισχυρών ρευμάτων στην περιοχή. Το «Εβερεστ» πάντως της μαραθώνιας κολύμβησης θεωρείται η Μάχγη που συνολικά αφορά 35 χιλιόμετρα Η κάθε διαδρομή έχει, βεβαίως, τις δικές της ξεχωριστές δυσκολίες.
Παρά τις προκλήσεις και τις αντιξοότητες που έχει κάθε τέτοιο εγχείρημα, οι κολυμβητές είναι αποφασισμένοι. Ενας φαρμακοποιός, μια λογίστρια, μια υπάλληλος της ΔΕΗ και ένας τετραπληγικός δημόσιος υπάλληλος μιλούν στο «Εθνος της Κυριακής» για το στοίχημα που βάζουν με τον εαυτό τους, «που πάντα θέλουμε να κερδίσουμε».
ΔANAH MENEΞIAΔOY/ΓIBPAΛTAP
Aναμετρήθηκα με τα όριά μου
Eίναι η πρώτη Ελληνίδα που κατάφερε να πραγματοποιήσει τον διάπλου του Γιβραλτάρ. Η 35χρονη Δανάη Μενεξιάδου, από την Καλαμαριά, πέρυσι τον Ιούνιο ξεκίνησε από την Ταρίφα της Ισπανίας και έπειτα από 4 ώρες και 48 λεπτά, έχοντας κολυμπήσει 22 χιλιόμετρα τερμάτισε στο Μαρόκο. Κι όμως, την... κανονική της ζωή την περνά σε γραφείο!
«Κάνω καθιστική δουλειά και έτσι μου περισσεύει αρκετή ενέργεια για κολύμπι. Συνήθως πηγαίνω στην πισίνα πριν τη δουλειά, δηλαδή στις 6.30 το πρωί. Είναι απόλαυση να ξεκινάς έτσι τη μέρα σου!», τονίζει στο «Εθνος της Κυριακής» η Δανάη. «Δεν ήξερα τίποτα για μαραθώνια κολύμβηση. Το έμαθα τυχαία και αυτό που με τράβηξε ήταν η... μακρόχρονη παραμονή στο νερό. Μου αρέσει γιατί δεν είναι τόσο ανταγωνιστικό και είναι ταυτόχρονα ομαδικό αλλά και μοναχικό άθλημα. Είναι μια αναμέτρηση με τον εαυτό σου, τα όριά σου. Είναι άσκηση του νου και της θέλησης. Το 90% της προσπάθειας, ειδικά στους μεγάλους και επίπονους αγώνες, επιτυγχάνεται με το μυαλό. Το σώμα κάποια στιγμή κουράζεται και λειτουργεί μηχανικά. Από εκείνο το σημείο και μετά μόνο το μυαλό και η θέληση σε βοηθούν να κάνεις την υπέρβαση και να τερματίσεις».
«Το να κολυμπήσω από την Ευρώπη στην Αφρική ήταν κάτι που αποφάσισα με τον προπονητή μου, τον Νικόλα Ρεπανά. Εβλεπα τον χάρτη και μου φαινόταν ότι με μια "χεριά" θα έφτανα την Αφρική, τόση δύναμη ένιωθα ότι είχα. Δύο χιλιόμετρα πριν ακουμπήσω την αφρικανική ήπειρο, άρχισα να κρυώνω. Δεν έφτανε μόνο αυτό αλλά έπεσα πάνω σε έναν "τοίχο" από εκατοντάδες καβούρια τα οποία άρχισαν να με τσιμπάνε. Το έλεγα στον προπονητή μου και στους συνοδούς, αλλά δεν μπορούσαν και αυτοί να κάνουν τίποτα. Η στεριά που άρχισα να βλέπω όλο και πιο καθαρά μπροστά μου ήταν που μου έδωσε κουράγιο να ζήσω ένα από τα όνειρά μου», διηγείται η 35χρονη κολυμβήτρια.
ΣOΦIA ΨIΛOΛIΓNOY/KOPΩNH - KAΛAMATA
Στη θάλασσα ξεκουράζομαι
Είναι η πρώτη Ελληνίδα που πέρασε τη Μάγχη και μάλιστα δύο φορές, κάτι που δεν το έχει κάνει άλλη Ελληνίδα. Επίσης, είναι η πρώτη Ελληνίδα αλλά και Ελληνας πολίτης που κολύμπησε διπλό διάπλου Κορώνη - Καλαμάτα (60 χλμ.). Κι όμως, για τη 49χρονη Σοφία Ψιλόλιγνου, η μαραθώνια κολύμβηση είναι χόμπι, διάλειμμα στη δουλειά της στη ΔΕΗ.
«Αγαπάω πολύ τη θάλασσα και κολυμπάω από μικρή, αλλά με τις μαραθώνιες θαλάσσιες διαδρομές ασχολούμαι τα τελευταία δέκα χρόνια».
Η Σοφία είναι απόφοιτη της ΑΣΟΕΕ και εργάζεται ως οικονομική υπάλληλος στη ΔΕΗ. Εχει μάλιστα 3 παιδιά, το μικρότερο 9 και το μεγαλύτερο 18 ετών.
«Για ‘μενα, μαραθώνιος είναι η καθημερινότητα! Το να συνδυάζεις σπίτι, παιδιά, δουλειά, καριέρα είναι το δύσκολο. Στη θάλασσα όμως ξεκουράζομαι», μας επισημαίνει. Το 1999, πραγματοποίησε τον διάπλου του Τορωναίου κόλπου. Εκτοτε, έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 30 διαδρομές εκατοντάδων... ναυτικών μιλίων.
«Κάθε διαδρομή είναι ένα στοίχημα με τον εαυτό μου και κάθε φορά που το κερδίζω αισθάνομαι σπουδαία», τονίζει.
Κι όταν τη ρωτάμε πώς καταφέρνει να τα συνδυάζει όλα, μας λέει «πειθαρχία και πρόγραμμα. Αυτό είναι όλο!».
ΦΩTHΣ ZAΦEIPHΣ/KAΣΣANΔPA - ΣIΘΩNIA
Kόλλησα με την ελευθερία
Είναι τετραπληγικός και παρα-ολυμπιονίκης της κολύμβησης. Ο Φώτης Ζαφείρης είναι αδιαμφισβήτητα ένα πρότυπο για όλους εκείνους που νομίζουν ότι δεν μπορούν να καταφέρουν πολλά. Με ένα χέρι κατάφερε να κολυμπήσει από τη Σκιάθο απέναντι, στην Τσουγκριά, αλλά έχει λάβει μέρος και στον διάπλου του Τορωναίου κόλπου.
Κι ενώ εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος, βρίσκει πάντα χρόνο να ασχολείται με τον αθλητισμό.
«Για πρώτη φορά με τη μαραθώνια κολύμβηση ασχολήθηκα πριν από δύο χρόνια. Πήρα μέρος σε ένα διάπλου που ξεκινούσε από τη Σκιάθο. Αλλά "κόλλησα". Μου άρεσε πολύ που ξέφυγα από την πισίνα. Η θάλασσα σου δίνει άλλη αίσθηση», διηγείται στο «Εθνος της Κυριακής». Χρόνια η ενασχόληση με χρονόμετρα και ρεκόρ, ο διάπλους «απέναντι» ήταν για τον Φώτη ένα ευχάριστο διάλειμμα.
«Η συμβουλή μου για όλους τους ανθρώπους, τους "καθημερινούς" και αυτούς που έχουν ιδιαίτερες δεξιότητες είναι να το τολμήσουν.
Να ζήσουν την ελευθερία της θάλασσας, αλλά και να θέσουν στόχους, που ακόμη και οι ίδιοι δεν ξέρουν ότι μπορούν να τους κατακτήσουν. Και θα διαπιστώσουν πόσο ωραία θα είναι όταν οι προσπάθειες και οι προπονήσεις αποδώσουν...
Είναι ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται».
APIΣTEIΔHΣ ΠOΛYZOΣ/MAΓXH
Aγάπησα το κολύμπι στη... Λάρισα
Σε... εφημερία βρήκαμε τον Αριστείδη Πολύζο στη Θεσσαλονίκη. Στο φαρμακείο του περνά άλλωστε αρκετές ώρες από τη ζωή του. Μόνο που, τα τελευταία χρόνια, για να μπορεί να ασχολείται με τη μεγάλη του αγάπη, την κολύμβηση, προσέλαβε υπάλληλο. «Ηταν ο μόνος τρόπος για να μην "κόψω" ώρες από την οικογένειά μου», μας λέει. Οι ώρες για το κολύμπι είναι αδιαπραγμάτευτες! Ο 40χρονος κατάγεται από τη Λάρισα και την αγάπη του για το κολύμπι του τη μετέδωσε ο πατέρας του. «Οταν το 1979 έγινε το κολυμβητήριο της Λάρισας, ήμουν από τα 3-4 πρώτα παιδιά που γραφτήκαμε στον Ναυτικό Ομιλο Λάρισας», θυμάται.
«Τον χειμώνα δεν κολυμπούσαμε. Το κολυμβητήριο έκλεινε. Αλλά εμένα μου άρεσε πολύ. Μετείχα μάλιστα σε αγώνες επαρχιακού επιπέδου, με διακρίσεις».
Οταν μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, ο Αριστείδης συνέχισε να ασχολείται με το πόλο. «Ωσπου έμαθα για τη μαραθώνια κολύμβηση. Το 1998 άκουσα κατά λάθος ότι υπάρχει ο διάπλους του Τορωναίου». Ανθρωπος των προκλήσεων, που του αρέσουν τα ρίσκα, είπε να το προσπαθήσει. Και τα κατάφερε...
«Οταν είπα στη γυναίκα μου ότι θα το επιχειρήσω, εκείνη μου εξέφρασε τους φόβους της. Πώς; Τι; Γιατί; Αλλά ήξερε πως ό,τι βάλω στο μυαλό μου το καταφέρνω», σχολιάζει γελώντας. «Από τότε μπήκα ενεργά γιατί μ’ άρεσε αυτό που έκανα. Ξέρετε, έχω κι εγώ τρεις γιους στους οποίους θέλω να μεταφέρω την αγάπη για το υγρό στοιχείο, όπως έκανε ο πατέρας μου. Ηδη, και οι τρεις είναι αθλητές. Ο μεγάλος μου μάλιστα, όταν ήταν 9 ετών, έκανε τον πρώτο του διάπλου. Είναι ο πιο μικρός Ελληνας μαραθώνιος κολυμβητής!».
Τώρα πια, η κολύμβηση είναι μέρος της καθημερινής τους ζωής. «Δεν με συγκινεί το καφενείο ή η βόλτα. Θα το κάνω κι αυτό, αλλά η χαρά μου είναι η άσκηση. Το να καταφέρεις να περάσεις «απέναντι» κολυμπώντας είναι πρώτα από όλα θέμα μυαλού και μετά σώματος. Χρειάζονται, ψυχή, πείσμα και ικανότητα. Σε αυτά υπακούει το σώμα».
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου