Και η σκέψη μόνο ότι η πτήση μας θα αργούσε, με έκανε να ανησυχώ. Ένα τετραήμερο στο Άμστερνταμ με φίλες δεν ήταν να χάσεις ούτε στιγμή! Αλλά και η επιστροφή, είχε προγραμματιστεί στο τσακ. Αν η Ολυμπιακή -ως συνήθως- θα αργούσε, το σημαντικό ραντεβού του απογεύματος θα έπρεπε να ακυρωθεί! Σάββατο πρωί Αθηνα-Αμστερνταμ, το αεροπλάνο της Olympic Airways ήταν γεμάτο. Οι αεροσυνοδοί διεκπεραιωτικές, ο κυβερνήτης συμπαθητικός, ο κόσμος ακόμη στην... τσίτα. Μια αναστάτωση υπήρχε ανάμεσα στους ταξιδιώτες: από 1ης Οκτωβρίου "τελειώνει" η Ολυμπιακή. Τι θα γίνει; Κάποιοι πήραν μαζί τους τα πλαστικά ποτηράκια με την ένδειξη Olympic. Κάποιοι θυμήθηκαν ιστορίες με παλιότερες πτήσεις τους στην Ολυμπιακή. Άλλοι θυμήθηκαν τους συγγενείς τους που δούλεψαν κάποια στιγμή στον εθνικό αερομεταφορέα.
Φύγαμε με Olympic Airways. Αλλά γυρίσαμε με Olympic Air. Μας φόβισε -είναι αλήθεια- το χαρτάκι με σβησμένο τη μισή δεύτερη λέξη του ονόματός της. Άλλαξε η Ολυμπιακή μας! Καθώς επιβιβαζόμασταν, είχαμε όλοι την αίσθηση πως κάναμε μια νέα αρχή. Οι νέες στολές της εταιρίας φαίνεται πως είχαν φτιάξει τη διάθεση των αεροσυνοδών. Το αεροπλάνο ήταν στην... πένα. Στα καθίσματα ανέμιζαν οι "ποδιές" με τη νέα ιστοσελίδα www.olympicair.com. Όλα ήταν ήδη έτοιμα για την νέα μέρα που θα έρθει σε λίγες μέρες... Και ήταν όλα ίδια, αλλά και καλύτερα ταυτόχρονα. Η εξυπηρέτηση ήταν άψογη, το φαγητό περίφημο, τα υπόλοιπα facilities (όπως το σαπούνι apivita στην τουαλέτα, το σοκολατάκι papagalino μετά το φαγητό και το σήμα-καρφίτσα της Ολυμπιακής βγαίνοντας) μας ξάφνιασαν ευχάριστα! "Κύριε πρέσβη, μας κακομαθαίνετε!", είπαμε χαμογελώντας στις συνοδούς που μας αποχαιρετούσαν ευχάριστα στην πόρτα. Δεν είχε αργήσει ούτε λεπτό...
Αυτό δεν θέλουμε από την Ολυμπιακή; Να είναι η ασφαλής, η συνεπής και η σικάτη αεροπορική εταιρία που ήταν πριν αφεθεί στο έλεος αδιάφορων πολιτικών που μάλλον τρικλοποδιές της έβαζαν παρά τη βοηθούσαν; Να έχει τα ελληνικά χρώματα, το δικό της γνωστό σήμα, που θυμίζει ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της χώρας μας; Να μπαίνεις μέσα και να είσαι σίγουρος ότι θα φτάσεις και μάλιστα ευχάριστα, ότι θα βρεις έναν άνθρωπο να συνεννοηθείς;
Πήγαινε Olympic Airways, έλα Olympic Air. Σα να πέρασε μια ολόκληρη εποχή. Και φτάσαμε στην... αναγέννηση. Προσωπικά ένιωσα ότι κάτι χαμένο πήγε πάλι στη θέση του. Ότι μια ελπίδα που την είχα για ξοφλημένη, αναστήθηκε! Ενιωσα πως η Ολυμπιακή μας μπορεί να σωθεί.
Αγοραπωλησίες κτισμάτων στα όρια του αιγιαλού με υπογραφή συμβολαίου εχεμύθειας, συμβόλαια με offshore εταιρείες που τα ίχνη των ιδιοκτητών τους χάνονται, οικοδομικές δραστηριότητες «πάνω στο κύμα», παρά τις θυροκολλημένες απαγορεύσεις της Πολεοδομίας.
Πολλές συμπτώσεις έχουν «μαζευτεί» στο... ιστορικό 38ο χλμ. της παραλιακής Αθηνών-Σουνίου, στις οποίες εμφανίζονται να πρωταγωνιστούν οι οικογένειες Αχιλλέα Καραμανλή και Γεράσιμου Αγούδημου: Το 1968, η σύζυγος του Α. Καραμανλή αγόρασε οικόπεδο, το 2000 το πούλησε σε μέλη της οικογένειας Αγούδημου και το 2009 η εφοπλιστική οικογένεια το πούλησε σε κυπριακή offshore. Και, όπως συμβαίνει με τις παράκτιες εταιρείες, κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιοι βρίσκονται πίσω από τις αγοραπωλησίες...
Αυτή την εικόνα αντικρίζουν οι λουόμενοι στη «Γαλάζια Ακτή» Λαγονησίου. Από την πλευρά της παραλίας, επιχωματώσεις και φράκτες εμποδίζουν τα αδιάκριτα βλέμματα να διαπιστώσουν την «κίνηση» στο εσωτερικό του οικοπέδου.
Κι ενώ τα μέλη της οικογένειας του πλοιοκτήτη φαίνεται να κατέχουν τμηματικά ούτε λίγο ούτε πολύ περί τα 90 ακίνητα στις θέσεις Ρέθι, Γκούρι Μπιμ, Μπερτόλι και Σπέλιζα της νοτιοανατολικής Αττικής, την περασμένη εβδομάδα στην εταιρεία του GA Ferries μπήκε λουκέτο και 550 υπάλληλοι βρέθηκαν στον δρόμο...
Στα... μυστήρια δεκαετιών στο συγκεκριμένο «αμαρτωλό» χιλιόμετρο της παραλιακής αναζητήθηκαν, όπως είναι γνωστό, οι λόγοι που το 2003 «έσπρωξαν» την υπάλληλο του υπουργείου Οικονομικών Ρουμπίνη Σταθέα να βουτήξει στο κενό...
Στο 37,7 χιλιόμετρο της Αθηνών-Σουνίου, μια ομάδα «φουσκωτών» έξω από μια ανεγειρόμενη οικοδομή δεν μπορούσε παρά να τραβήξει την προσοχή των λουομένων στη «Γαλάζια Ακτή».
Το παραπέτασμα Από τον δρόμο, μπορούσε κανείς να διακρίνει ότι στο οικόπεδο κάτω από τον δρόμο (προς την παραλία) πραγματοποιούνταν εργασίες, αλλά κανείς δεν μπορούσε στην πραγματικότητα να καταλάβει για ποιο λόγο ένα ψηλό παραπέτασμα έκρυβε τον εσωτερικό χώρο από τα βλέμματα των περαστικών. Πολύ σύντομα μάλιστα, στην υποτυπώδη είσοδο του οικοπέδου είχε ήδη τοποθετηθεί ένα... φυλάκιο για να στεγάσει την ομάδα των «επιτηρητών». Από την πλευρά της θάλασσας, το οικόπεδο φτάνει ως τις ομπρέλες της παραλίας.
Το ακίνητο ήταν συχνά-πυκνά αντικείμενο συζήτησης στις καλοκαιρινές παρέες. «Το οικόπεδο ανήκει στον Αγούδημο», έλεγαν οι ντόπιοι, «αλλά ψάχνει να το πουλήσει. Ηδη το έχει δώσει σε μεγαλομεσίτες που για να μπορέσουν να το δουν υπογράφουν συμβόλαιο εχεμύθειας. Το ίδιο και οι υποψήφιοι αγοραστές που ενδιαφέρονται να αγοράσουν τα συνολικά 7,5 στρέμματα»...
Οι πληροφορίες του «Εθνους της Κυριακής» μιλούν για πολυτελείς μεζονέτες. Το ισόγειο έχει έκταση 1.014,95 τ.μ. και το α’ και β’ υπόγειο έχουν έκταση 1.014,95 τ.μ. και 1.197,86 τ.μ. αντίστοιχα. Και να σκεφτεί κανείς πως η πρώτη άδεια πολεοδομίας μιλούσε για συνολικά... 300 τ.μ.!
Σύμφωνα πάντως με τα πορίσματα της Ρ. Σταθέα, της υπαλλήλου του υπουργείου Οικονομικών που αυτοκτόνησε τον Οκτώβριο του 2003, μέρος της κατασκευής έπρεπε να κατεδαφιστεί...
Το πόσο κοντά είναι το οικόπεδο στο... θαλάσσιο κύμα είναι εμφανές διά γυμνού οφθαλμού. Ακόμη κι αν το οικόπεδο είναι άρτιο και οικοδομήσιμο σύμφωνα με την Πολεοδομία, ακόμα κι αν δεν ανήκει πια στην οικογένεια του εφοπλιστή Αγούδημου, πλήθος είναι τα ερωτήματα που εγείρονται.
Τι ακριβώς έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια με το θέμα της οριοθέτησης του αιγιαλού στο συγκεκριμένο τμήμα της Παραλιακής; Κατά πόσο είναι ηθικό ένας επιχειρηματίας που έχει αφήσει στον δρόμο περίπου 550 υπαλλήλους να διαχειρίζεται περί τα 90 (πάνω-κάτω) οικόπεδα στη νοτιοανατολική Αττική, έστω και μέσω... των μελών της οικογένειάς του.
Τελικά, θα χρειαστεί να αυτοκτονήσει ξανά ένας ευσυνείδητος υπάλληλος για να ασχοληθεί η Πολιτεία με την εφαρμογή των νόμων;
Βίλες... εξωραϊστικού χαρακτήρα Μετά την ανακίνηση του θέματος και τον θόρυβο που προκλήθηκε, δύο αιτήσεις κατατέθηκαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, από τη σύζυγο του επιχειρηματία Γερ. Αγούδημου, Ανθή και τη λιβεριανή εταιρεία «Patroclus Navigation», προκειμένου να μπλοκάρουν την κατεδάφιση λιμενικών έργων και μανδρότοιχου στην παραλιακή λεωφόρο.
Ιδιοκτήτρια ακινήτου στη Γαλάζια Ακτή, η Ανθή-Μαρίνα Αγούδημου είχε ζητήσει να ανασταλεί το πρωτόκολλο κατεδάφισης που εκδόθηκε στις 13.8.2001 και διέτασσε το γκρέμισμα πλατφόρμας από μπετόν 480 τ.μ., μιας σκάλας από μπετόν 230 τ.μ. καθώς και έργων διαμόρφωσης του αιγιαλού.
Μάλιστα, είχε υποστηρίξει τότε ότι τα συγκεκριμένα λιμενικά έργα έγιναν από τον προκάτοχο του ακινήτου, πριν από 20 χρόνια, παραπέμποντας ευθέως στην οικογένεια του Αχιλλέα Καραμανλή. Στην προσφυγή της η Ανθή Αγούδημου υποστήριζε ότι τα έργα έχουν χαρακτήρα... εξωραϊστικό και εξυπηρετούν την κοινή ωφέλεια, αφού χωρίς αυτά θα ήταν αδύνατη η πρόσβαση των λουομένων στη θάλασσα!
Η επιτόπια έρευνα εν έτει 2009 κατέδειξε πως οι εργασίες ακόμη και σήμερα συνεχίζονται.
Μάλιστα, η Πολεοδομία Μαρκόπουλου τον Ιούλιο του 2009 θυροκόλλησε την απόφαση διακοπής των οικοδομικών εργασιών «στην αυθαίρετη κατασκευή», όπως σημειώνει.
Πριν από λίγες μέρες που επισκεφθήκαμε ξανά την περιοχή, διαπιστώσαμε πως οι εργασίες πολύ απλά... συνεχίζονται.
Η ιστορία της γαλάζιας ακτής
H «Γαλάζια Ακτή» στο Λαγονήσι έμελλε να συνδεθεί με το όνομα μεγαλοστελέχους της «γαλάζιας» παράταξης. Το 1968, η Νίκη - Βασιλική σύζυγος Αχιλλέα Καραμανλή, το γένος Κωνσταντίνου και Αγγελικής Διαμαντή αγόρασε από τους Λάμπρο και Δημήτριο Γκιόκα του Λεωνίδα έκταση 4.254,50 τ.μ.
Το οικόπεδο απείχε λίγα μέτρα από τη θάλασσα και κάθε διορατικός επιχειρηματίας, όπως ο εφοπλιστής πεθερός του Αχιλλέα Καραμανλή, μπορούσε από τότε να διακρίνει ότι τα οικόπεδα αυτά θα πάρουν αξία. Για τον λόγο αυτόν, η οικογένεια του Κωνσταντίνου Διαμαντή, του πεθερού δηλαδή του Αχιλλέα Καραμανλή, είχε αγοράσει και το διπλανό οικόπεδο, έκτασης 3.491,42 τ.μ.
Με υπεύθυνη δήλωση μηχανικού το 1977 και το 1983, το αγροτεμάχιο θεωρήθηκε άρτιο και οικοδομήσιμο. Το 1998, η οικογένεια Α. Καραμανλή με πολεοδομική άδεια έχτισε β’ υπόγειο επιφάνειας 166,19 τ.μ., α’ υπόγειο ίδιας επιφάνειας, ισόγειο 176,20 μέτρων και πισίνα 132 τ.μ.
Αλλά το έτος 2000, οι οικογένειες Καραμανλή και Διαμαντή αποφασίζουν να τα πουλήσουν.
Τόσο το οικόπεδο της Βάσως - Νίκης Καραμανλή όσο και το οικόπεδο που ανήκε πια στην εταιρεία «Ανώνυμος Ναυτική Μεταφορική Τεχνική Εμπορική Βιομηχανική Εταιρεία» με τον διακριτικό τίτλο «Pacific Salmon» του Ιωάννη Διαμαντή, πουλήθηκαν στην Ανθή - Μαρίνα Αγούδημου, σύζυγο του Γεράσιμου κατά το δικαίωμα της επικαρπίας, στα δε παιδιά του ζευγαριού Αγούδημου Αλέξανδρο και Αλκμήνη -κατά το ήμισυ- εξ αδιαιρέτου δικαίωμα της ψιλής κυριότητας.
Από την αγοραπωλησία, η Βάσω και ο Αχιλλέας Καραμανλής έλαβαν, όπως σημειώνεται στις συμβολαιογραφικές πράξεις, 287.000.000 δρχ., ενώ ο Ιωάννης Διαμαντής, διευθύνων σύμβουλος της «Pacific Salmon» πήρε 235.000.000 δρχ.
Νέος «σταθμός» στην ιστορία είναι ο Φεβρουάριος του 2009. Η Ανθή - Μαρίνα σύζυγος Γεράσιμου Αγούδημου ενεργώντας για την ίδια και για τα τέκνα της Αλέξανδρο και Αλκμήνη Αγούδημου (με πληρεξούσιο), «μεταβίβασε λόγω πώλησης στην εταιρεία με την επωνυμία «LΕΜΕREX LIMITED» με έδρα τη Λευκωσία της Κύπρου το ακίνητο που βρίσκεται στη θέση «Αγιος Δημήτριος» ή «Χερώμες» της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου Καλυβίων Θορικού, εκτός σχεδίου πόλεως και εντός Ζώνης Οικιστικού Ελέγχου, επί του 37,5ου χλμ. της λεωφόρου Αθηνών - Σουνίου».
Σύμφωνα με το συμβόλαιο, κατά το χρονικό διάστημα της μεταβίβασης, η οικοδομή βρισκόταν στο στάδιο της αποπεράτωσης και αποτελούνταν από Β’ υπόγειο (106,19 τ.μ.), Α’ υπόγειο (166,19 τ.μ.), ισόγειο (176,20 τ.μ.) και πισίνα (132,00 τ.μ.). Ισχύει δηλαδή η άδεια που το 1998 είχε εκδώσει η οικογένεια Αχιλλέα Καραμανλή.
Η ίδια Ανθή - Μαρίνα και ο γιος τους Νικόλαος Αγούδημος (του Γερασίμου) έχουν αγοράσει τμηματικά πολλά (τουλάχιστον 90) ακίνητα στην περιοχή στις θέσεις Ρέθι, Γκουρι Μπιμ, Λαχίδι, Κιουσένας, Μπερτόλι, Σπέλιζα, κτήμα Παπαναστάση. Ωστόσο, παραμένει προς διευκρίνιση και έρευνα αν και ποια από τα ακίνητα αυτά παραμένουν έως σήμερα στην ιδιοκτησία τους ή έχουν μεταβιβαστεί.
Η επιχείρηση «real estate» της οικογένειας Αχ. Καραμανλή στην παραλιακή ζώνη της Αττικής δεν σταμάτησε, ωστόσο, με την πώληση της συγκεκριμένης έκτασης στο 37,7ο χιλιόμετρο. Στην ίδια περιοχή διαθέτει ακίνητο έκτασης 1.209,87 τ.μ. άρτιο και οικοδομήσιμο εντός σχεδίου της κοινότητας Αναβύσσου, στη θέση Αγιος Νικόλαος. Σύμφωνα με συμβόλαιο του 2007, οι ιδιοκτήτες πρόκειται να οικοδομήσουν 5 μεζονέτες (διπλοκατοικίες) με πυλωτή και ισόγειο.
Τι λέει ο νόμος
Σύμφωνα με τον πιο πρόσφατο νόμο Ν. 2971/2001, αιγιαλός ορίζεται «η ζώνη ξηράς που περιβάλλει τη θάλασσα και βρέχεται από τις μεγαλύτερες, αλλά συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της» και παραλία «η ζώνη ξηράς που προστίθεται στον αιγιαλό και καθορίζεται σε πλάτος μέχρι 50 μέτρων από την οριογραμμή του αιγιαλού».
Για οποιαδήποτε ενέργεια οριοθέτησης του αιγιαλού πρέπει να υπάρχει σύμφωνη γνώμη των έξι συναρμόδιων υπουργείων: Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Ναυτιλίας, Γεωργίας, Εθνικής Αμυνας και Εσωτερικών. Δεκάδες υπηρεσίες, αρκετοί νόμοι και διατάγματα εξακολουθούν να συνθέτουν τον σημερινό κυκεώνα των αυθαιρέτων, που τελικά συμβάλλει στη συνέχιση της παράνομης δόμησης σε ακτές.
Μυστικά και ψέματα
Τα συστατικά της σωστής... καταπάτησης
Ενα οικόπεδο-φιλέτο, κατά προτίμηση εκεί που σκάει το κύμα. Μια πλούσια οικογένεια με διασυνδέσεις στην πολιτική και προσβάσεις στις διοικητικές υπηρεσίες του Δημοσίου. Και μία off shore εταιρεία με έδρα τη Λιβερία, τα νησιά Κέιμαν ή την κοντινή μας Κύπρο, που θα μπερδεύει τα... ίχνη, προσφέροντας το «άσυλο» της ανωνυμίας.
Αυτά είναι τα βασικά συστατικά που χρειάζεται κανείς για να μπορέσει να χτίσει στον αιγιαλό. Είναι τα μυστικά που μοιράζονται οι ιδιοκτήτες οικοπέδων εκτός σχεδίου πόλεως, προκειμένου να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο τρόπο τα «φιλέτα» τους. Η έκδοση άδειας για κατασκευή ενός υπόγειου πάρκινγκ ή απλώς ενός τοιχίου είναι απαραίτητη, ώστε η οικοδομή να ολοκληρωθεί, παρά τις ενδεχόμενες παρεμβάσεις της αρμόδιας Πολεοδομίας.
Για τα αυθαίρετα που έχουν κατασκευαστεί στη ζώνη του αιγιαλού, αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η Κτηματική Υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών, αλλά για την παραλία αρμόδιο είναι το Λιμενικό Ταμείο του Υπ. Εμπορικής Ναυτιλίας.
Με βάση τους νόμους, οι αποκεντρωμένες υπηρεσίες συντάσσουν το αρχικό πρωτόκολλο και ο θιγόμενος έχει προθεσμία 30 ημερών να υποβάλει ένσταση που εξετάζεται από επιτροπή.
Αν δεν δικαιωθεί, υπάρχει και β'βάθμια διαδικασία που διαρκεί άλλους 2 μήνες, ανάλογα με το διάστημα που θα χρειαστεί για να καθαρογραφεί η πρώτη απόφαση. Σε περίπτωση νέας απόρριψης, αρχίζει ο λαβύρινθος των προσφυγών στα δικαστήρια μέχρι να εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση. Ο χρόνος είναι απροσδιόριστος, αφού είναι γνωστό ότι ορισμένα δικαστήρια ορίζουν ημερομηνία εκδίκασης μετά έναν χρόνο. Μια αναβολή δίνει παράταση για ακόμη και χρόνο!
Οι μεγαλόσχημοι συνήθως ακολουθούν τη δικαστική οδό και φτάνει να κερδίζουν χρόνο με διάφορα νομότυπα -πάντως- τερτίπια. Η τελεσίδικη απόφαση, όταν εκδοθεί τελικά, κοινοποιείται στην περιφέρεια για να την υλοποιήσει. Μέχρι το 2000, η αρμοδιότητα ανήκε στους νομάρχες, που όμως δήλωναν αδυναμία να εξασφαλίσουν τα απαιτούμενα συνεργεία.
Το «αμαρτωλό 38» της παραλιακής
«Δεν είμαι ηρωίδα, δεν θεωρώ τον εαυτό μου μάρτυρα. Θεωρώ ότι πρέπει να πληρώσω τα λάθη και τις ανεπάρκειές μου...».
Τον Οκτώβριο του 2003, η αυτοκτονία της αναπληρώτριας προϊσταμένης της Κτηματικής Υπηρεσίας Ανατολικής Αττικής, Ρουμπίνης Σταθέα απασχόλησε το Πανελλήνιο. Ηταν εκείνη που «φορτώθηκε» ως εξιλαστήριο θύμα την αναστολή κατεδάφισης των αυθαιρέτων εφοπλιστών και επιχειρηματιών στην παραλιακή ζώνη. Η Σταθέα πήρε πάνω της όλη την ευθύνη της αδυναμίας της να τηρήσει τους νόμους...
Είχαν προηγηθεί οι έρευνες που η ίδια είχε πραγματοποιήσει στην περιοχή της νοτιοανατολικής Αττικής. Με τα αποτελέσματα από τις αυτοψίες, είχε συντάξει εκθέσεις. Σύμφωνα με αυτές, περίπου 100 αυθαίρετα χτίσματα στην παραλία έπρεπε να κατεδαφιστούν.
Πολλά από αυτά βρίσκονταν στα «αμαρτωλά» 37ο-38ο χιλιόμετρα της λεωφόρου Αθηνών-Σουνίου... Οπως δήλωσε ο σύζυγός της, τα έγγραφα που είχε στείλει η Ρουμπίνη Σταθέα στις αρμόδιες Αρχές αναφέρονταν στην «υφιστάμενη εκκρεμότητα ως προς τον επανακαθορισμό του αιγιαλού στο 38ο χιλιόμετρο Αθηνών - Σουνίου».
Ο περιφερειάρχης. Αναφερόμενος στην επίκληση των εν λόγω εγγράφων, ο τότε περιφερειάρχης Αττικής είχε δηλώσει: «Σχετικά με την περίπτωση επανακαθορισμού του αιγιαλού στην περιοχή του 38ου χιλιομέτρου, σας κάνουμε γνωστό ότι τα πρωτόκολλα κατεδάφισης των αυθαίρετων κτισμάτων στην εν λόγω περιοχή έχουν διαβιβαστεί προς τον γενικό γραμματέα της Περιφέρειας Αττικής με τα 4470/29-03-2002 και 15476/18-12-2001 έγγραφα του Πολεοδομικού Γραφείου Μαρκοπούλου, τα οποία θεωρείται ότι αποτελούν την αντίστοιχη πρόταση του προϊσταμένου της Υπηρεσίας σας προς τον γενικό γραμματέα της Περιφέρειας.
Μετά τα παραπάνω, παρακαλούμε να μας επαναδιαβιβάσετε, εντός δέκα ημερών, για τα εν λόγω πρωτόκολλα κατεδάφισης, αλλά και για όλα όσα έχουν διαβιβαστεί από τα αρμόδια πολεοδομικά γραφεία, σαφή πρόταση του προϊσταμένου της Υπηρεσίας σας σχετικά με την εκτέλεσή τους, προκειμένου να εξαλειφθεί η αντίφαση που προκαλείται με το (α) σχετικό έγγραφό σας».
Τα αυθαίρετα δεν γκρεμίστηκαν ποτέ
Οι πιέσεις που δέχθηκε η Σταθέα, λένε, ήταν αφόρητες. Μετά τον θάνατό της, οι συνάδελφοί της είχαν μιλήσει για «εισβολή μπράβων στα γραφεία της Κτηματικής Υπηρεσίας για την ανάκληση κατεδαφίσεων, για υποβολή δεκάδων μηνύσεων εναντίον υπαλλήλων της ίδιας υπηρεσίας, οι οποίοι δεν είχαν καμία νομική υποστήριξη από τις κρατικές υπηρεσίες, για καταγγελίες για «διακριτικές άνωθεν παρεμβάσεις». Είχαν μιλήσει, αλλά ανωνύμως.
Προφανώς το θέμα εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα, 6 χρόνια μετά την αυτοκτονία Σταθέα. Δεν περιορίζεται μόνο στα όσα έκανε ή δεν έκανε η συγκεκριμένη κρατική υπάλληλος, ούτε βέβαια την επιλογή της να προβεί στο απονενοημένο διάβημα. Το θέμα έχει ευρύτερες διαστάσεις, που παραπέμπουν ευθέως στη λειτουργία των κρατικών υπηρεσιών και ως μηχανισμών εξυπηρέτησης συμφερόντων και πελατειακών σχέσεων, αλλά και στην ευχέρεια που υπάρχει για «εξαγορά» της δυνατότητας παρανομίας.
(το ρεπορτάζ δημοσιεύτηκε στο "Εθνος της Κυριακής" στις 27.9.2009)
Ιωάννα Γκελεστάθη. υποψήφια της ΝΔ στο Νομό Φωκίδας.
Ιωάννα Γκελεστάθη, υποψήφια του ΛΑΟΣ στη Β’ Αθήνας.
Είναι πρώτες ξαδέρφες, συνονόματες και με... κοινή οικογενειακή πολιτική παράδοση. Και οι δύο πολιτεύονται για πρώτη φορά, σε αντίπαλα στρατόπεδα όμως.
Η μία, κόρη του τέως Υπουργού Νικόλαου Γκελεστάθη επέλεξε να είναι υποψήφια στην Φωκίδα, τον τόπο καταγωγής της οικογένειας. Η άλλη, κόρη του αδερφού του Γιώργου, κατέρχεται στο στίβο της πολιτικής στο μέρος όπου ζει, στην εκλογική περιφέρεια της β’ Αθήνας.
Αν και θα περίμενε κανείς να αλληλοϋποστηρίζονται και να δίνει η μία στην άλλη συμβουλές και να... κουτσομπολεύουν για την προεκλογική τους εκστρατεία, εκείνες ούτε που... μιλιούνται! «Εμφύλιος» επικρατεί στο Γκελεσταθέϊκο, αφού οι δύο ξαδέρφες δεν θέλουν να ξέρουν καν η μία για την άλλη!
«Θέλησα να ασχοληθώ με την πολιτική γιατί έχω μεγαλώσει σε πολιτική οικογένεια. Ο θείος μου επέλεξε να προωθήσει την κόρη του και –παρόλο που δεν το καταλαβαίνω- δεν υπήρχε χώρος για δύο. Γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα να είμαι υποψήφια του ΛΑΟΣ», δηλώνει στο «Έθνος της Κυριακής» η Ιωάννα Γκελεστάθη του Γεωργίου. «Άλλωστε, με την ξαδέρφη μου έχουμε διαφορά ηλικίας. Εγώ προηγούμαι, αφού είμαι κατά 10 χρόνια μεγαλύτερη», μας λέει.
Η Ιωάννα Γκελεστάθη του Νικολάου από την άλλη, πιο φειδωλή στις δηλώσεις της, αρκέστηκε να πει: «με την συνονόματή μου υποψήφια του ΛΑΟΣ δεν έχουμε καμία σχέση»...
Για την 29χρονη υποψήφια της ΝΔ, η πολιτική σταδιοδρομία ήταν... μονόδρομος, αφού ακολούθησε κατά γράμμα την πορεία του πατέρα της. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά είναι δημότης Δεσφίνας-Φωκίδας. Σπούδασε και αυτή Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ είναι εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με Καρκίνο «Ελπίδα». Μέχρι και σήμερα, εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο του πατέρα της, στην Αθήνα.
«Από μικρό παιδάκι έχω γαλουχηθεί σε οικογένεια με μεγάλη παράδοση προσφοράς στην πολιτική ζωή του τόπου και έχω μάθει να ενδιαφέρομαι για τα κοινά. Μπορεί η οικογένειά μου να έμενε στην Αθήνα και εγώ να γεννήθηκα και να μεγάλωσα εκεί, ωστόσο δεν παύω να θεωρώ τόπο μου την Φωκίδα και τους εδώ φίλους μας πολύ κοντά μου. Τους ξέρω άλλωστε από τότε που ήμουν μικρή και παίρνω πολύ θετικά μηνύματα», μας λέει.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα της υποψήφιας της ΝΔ, ο πατέρας της Νίκος Γκελεστάθης ήταν πολύ αρνητικός με ανάμιξή της στην πολιτική. «Ενώ δεν έχει παράπονο από τον κόσμο και ήταν πολύ σοβαρός στη δουλειά του, ξέρει ότι η ενασχόληση με την πολιτική «αλλοτριώνει» την ιδιωτική ζωή. Και δεν ήθελε τα παιδιά του να το πάθουν αυτό...Από τη στιγμή που το αποφάσισα να είμαι υποψήφια όμως, με στηρίζει όσο μπορεί...», λέει. «Ο πατέρας μου άλλωστε, έχει κάνει λαμπρό πέρασμα από τη Φωκίδα και τη ζωή του τόπου μας. Και αφού αποφάσισε να μην πολιτευθεί ξανά, ήθελα να μου δοθεί η ευκαιρία να συνεχίσω την πολιτική μας παράδοση. Αισθάνθηκα πως δεν είχα το δικαίωμα να αρνηθώ...», εξηγεί.
Η 39χρονη Ιωάννα Γκελεστάθη του Γεωργίου, ιατρού, γεννήθηκε και μεγάλωσε επίσης στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών, όπου και δραστηριοποιείται έως σήμερα στο Διοικητικό Συμβούλιο Αποφοίτων. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στη Σορβόννη και παρακολούθησε κύκλο μαθημάτων ψυχολογίας στο Deere. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο αγοριών, ηλικίας 9 και 11 ετών. Δούλεψε στις δημόσιες σχέσης της οικογενειακής τους επιχείρησης που δραστηριοποιείται στον κλάδο υγείας.
«Η ενασχόλησή μου με το Σύλλογο Αποφοίτων Κολεγίου Αθηνών που αριθμεί 11.000 μέλη με βοήθησε να αντιληφθώ πως το... γονίδιο για την πολιτική υπάρχει μέσα μου έντονο. Δεν το έκανα νωρίτερα, γιατί ήθελα να μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά μου και να είμαι δίπλα τους», μας λέει. «Πάντως, ήμουν ανέκαθεν μέλος της ΝΔ, ο αδερφός μου ήταν επίσης πολύ ενεργός, όπως και όλη μου η οικογένεια. Οι συγκυρίες το έφεραν έτσι ώστε η οικογένειά μου θα ψηφίσει ΛΑΟΣ. Δεν πειράζει όμως! Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ άλλωστε έχουν πολύ μικρές διαφορές», επισημαίνει.
Στη «δύσκολη» περιφέρεια της Β’ Αθήνας, η Ιωάννα έχει αποφασίσει να δώσει το δικό της αγώνα για να κερδίσει μια θέση στη Βουλή. «Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Θα προσπαθήσω για το καλύτερο, βοηθώντας όσο μπορώ τον Γιώργο Καρατζαφέρη», τονίζει.
«Θεωρώ ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει μεγάλα λόγια. Πιστεύω απολύτως τη γραμμή που ακολουθεί ο Πρωθυπουργός: ότι δηλαδή θα αποφασίσουμε δέκα μέτρα, εκ των οποίων τα πέντε μπορεί να είναι δυσάρεστα, αλλά θα αποτελέσουν σταθερά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση», λέει από τη μεριά της η Ιωάννα Γκελεστάθη της ΝΔ. «Προσωπικά, αυτό που θα ήθελα να καταφέρω είναι να πείσω τα νέα παιδιά να ξαναρχίσουν να ενδιαφέρονται για τα κοινά και να συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική ζωή του τόπου".
Γεννήθηκε τον Ιούλιο του ’68 στην Αθήνα, αλλά μέχρι τα εφτά του χρόνια δεν είχε επίσημα όνομα γιατί δεν είχε βαφτιστεί. «Ο λόγος ήταν πως ο πατέρας μου ο Θανάσης περίμενε να πέσει η χούντα, για να επιστρέψει ο σύντροφός του, Ανδρέας Παπανδρέου, από το εξωτερικό, να με βαφτίσει», λέει στο «Έθνος της Κυριακής» ο υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ Μεσσηνίας Λεωνίδας Φιλιππόπουλος. Ύστερα από αυτήν την... αρχή, δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί τελικά με την πολιτική. «Γεννήθηκα τρεις μήνες μετά το Γαλλικό Μάη. Βαφτίστηκα με την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια κύλησαν στο ποτάμι της αλλαγής που έφερε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην πολιτευτώ;»Ο Λεωνίδας Φιλιππόπουλος έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην Πύλο και την Καλαμάτα. Έφυγε για σπουδές, αλλά επέστρεψε το 1998, όπου δουλεύει ως οικονομολόγος. «Αγωνιζόμουν πάντα, από το δικό μου μετερίζι, για το καλό του τόπου μου. Ελπίζω να μπορέσω να το κάνω και «να πιάσει τόπο» από τα έδρανα της Βουλής», μας λέει.
Λυγούρα Αλεξάνδρα
Είναι η νεότερη στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, αλλά δείχνει αποφασισμένη να... μείνει. Η Αλέκα Λυγούρα γεννήθηκε το 1984 στην Καστοριά και είναι απόφοιτος κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. «Όταν πήγα για σπουδές στο Ρέθυμνο δεν ήξερα ότι υπήρχαν παρατάξεις στις σχολές! Ήμουν πάντα πολιτικοποιημένη, όπως άλλωστε και οι γονείς μου, αλλά ποτέ κομματικοποιημένη. Γνώρισα την ΠΑΣΠ «από μέσα» και διαπίστωσα ότι ήταν «καθαρή» παράταξη, που έπαιρνε αποφάσεις αποκλειστικά από φοιτητές για τους φοιτητές», μας λέει. Η Αλέκα ήταν υπεύθυνη ΠΑΣΠ του τμήματος κοινωνικών σπουδών για δύο χρόνια και μετά γενική γραμματέας της ΠΑΣΠ Ρεθύμνου.
«Ήμουν συνδικαλίστρια από γεννοφάσκια μου. Μου άρεσε πάντα να διεκδικώ δικαιώματα, προσπαθώντας να προστατεύσω αυτούς που θίγονται. Από τις επικείμενες εκλογές, επιδίωξή μου είναι να μπορώ ως νέος άνθρωπος να αποτελέσω τη φωνή για την εκπροσώπηση νέων ανθρώπων και να τους κάνω να ξανα-ασχοληθούν με πολιτική», τονίζει η υποψήφια ΠΑΣΟΚ στη Καστοριά.
Βαγιάκος Ακης
Εισήλθε εις... γάμου κοινωνία μόλις χθες και στις 4 Οκτωβρίου ετοιμάζεται να μπει και στη Βουλή. Ο λόγος για τον Άκη (Ηρακλή-Ιωάννη) Βαγιάκο, υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ στη Βοιωτία, που παντρεύτηκε χθες στην εκλεκτή της καρδιάς του.
«Είχαμε κανονίσει το γάμο από το Πάσχα, πριν ακόμη μάθουμε για εκλογές και... υποψηφιότητες. Όταν ανακοινώθηκαν τα ψηφοδέλτια τα προσκλητήρια είχαν μοιραστεί και ήταν αδύνατο να αναβάλουμε το γάμο», δηλώνει ο Άκης Βαγιάκος. «Στη χαρά μου κάλεσα όλον τον κόσμο, ανεξαρτήτως παρατάξεων. Όσοι μπόρεσαν, ήρθαν και περάσαμε καλά. Θέλω να τονίσω όμως ότι τίποτα δεν θα ήταν εφικτό αν η νύφη δεν συμπαραστεκόταν στην προσπάθειά μου», εξηγεί.
Ο Ακης Βαγιάκος γεννήθηκε το 1973 στη Λιβαδειά και εργάζεται ως οικονομολόγος στο ΥΠΕΧΩΔΕ. «Ο νομός μας έχει ανάγκη την Πράσινη Ανάπτυξη γιατί μαστίζεται από έντονα περιβαλλοντικά προβλήματα. Με το σχέδιο του Γιώργου Παπανδρέου εξασφαλίζεται καλύτερο περιβάλλον, ποιότητα ζωής και αύξηση θέσεων εργασίας», μας λέει.
Τριανταφυλλόπουλος Ανδρέας
Είναι υπέρ της θεωρίας των ολοκληρωμένων κύκλων. Ο υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στην Αχαΐα Ανδρέας Τριανταφυλλόπουλος ολοκλήρωσε τον κύκλο του στην επιστήμη, αφού έγινε διδάκτορας χημικός μηχανικός, ειδικευμένος στο θέμα των στερεών αποβλήτων. Συνέχισε με τη δραστηριοποίησή του στην τοπική αυτοδιοίκηση όπου μέχρι σήμερα είναι Αντινομάρχης Αχαΐας, αρμόδιος για θέματα περιβάλλοντος. Και τώρα, στις 4 Οκτωβρίου, κατεβαίνει ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. «Είμαι στην παράταξη από μαθητής. Θεωρώ ότι η υποψηφιότητά μου είναι μια φυσιολογική συνέχεια μιας πορείας. Δεν ξύπνησα μια μέρα και είπα πως θέλω να είμαι υποψήφιος...», μας λέει. «Η πολιτική άποψη πρέπει να τεκμηριώνεται και επιστημονικά. Ταυτόχρονα όμως, έχουμε ανάγκη από όλες τις κοινωνικές τάξεις. Η σοφή κουβέντα του απλού ανθρώπου μπορεί να είναι πολύ σημαντική από μια δική μου διάλεξη. Είμαι στο ΠΑΣΟΚ γιατί είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα όπου όλοι χωράμε».
Λινού Αθηνά
Όλη της τη ζωή ασχολείται με τη δημόσια υγεία, την ιατρική και το κοινωνικό σύνολο. Ωστόσο είναι η πρώτη φορά που η γιατρός- επιδημιολόγος- Αθηνά Λινού αποφασίζει να πολιτευτεί. «Όταν μου έγινε πρόταση από το ΠΑΣΟΚ χρειάστηκα μόλις μισή ώρα για να αποφασίσω θετικά!», μας λέει η υποψήφια στη δύσκολη περιφέρεια της Β’ Αθηνών. Ήταν η χρονική περίοδος που και το πέμπτο παιδί της οικογένειας έφευγε για σπουδές. «Έχω 5 παιδιά, αλλά φέτος στο σπίτι θα είμαστε μόνοι εγώ και ο σύζυγός μου Δημήτρης, αφού τα παιδιά μας θα λείπουν για σπουδές. Οπότε θα έχω το χρόνο να αφιερωθώ στην πολιτική. Μπορώ να πω πως η υποψηφιότητά μου έχει «δέσει» πολύ την οικογένειά μας», τονίζει η κ. Λινού. «Σε μια εποχή που η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει προβλήματα οικονομικά και κοινωνικά, αλλά και προβλήματα υγείας, εκείνοι που θα «πληρώσουν» είναι οι μειονότητες, οι οικονομικά πιο αδύναμοι. Χρειάζεται κάποιος να αναλάβει ευθύνες. Είμαι πεπεισμένη πως ο Γιώργος Παπανδρέου είναι μια καθαρή προσωπικότητα με ανοιχτούς ορίζοντες που μπορεί να «περάσει» νέα πράγματα στην πρόληψη, το περιβάλλον και την παιδεία», σημειώνει.
Σε αυτό το γνωστό αρχαίο ρητό βασίζεται η σύγχρονη θεωρία του «Νόμου της Έλξης». Πρόκειται για την εφαρμογή στην καθημερινή ζωή του βασικού νόμου της φυσικής, σύμφωνα με τον οποίο το όμοιο έλκει το όμοιο. Σύμφωνα με το Νόμο της Έλξης (www.nomoselxis.gr), καθένας από εμάς εκπέμπει μαγνητικά φορτισμένα κύματα, τα οποία μας καθιστούν στην κυριολεξία κινούμενουςμαγνήτες.
«Με αυτό τον τρόπο διαρκώς «τραβάμε» προς το μέρος μας οτιδήποτε συμβαίνει να έχει την ίδια με εμάς δόνηση. Δηλαδή αν εκπέμπουμε θετικά κύματα, θα λάβουμε θετική... αντίδραση», εξηγεί στο «Έθνος της Κυριακής» η Δήμητρα Μπούρα, συντονίστρια της Ομάδας της Ανθρωπότητας Ελλάδας και υπεύθυνη για τον Τομέα Εκπαίδευσης για την Ομάδα της Ανθρωπότητας Παγκοσμίως (Humanity’s Team World Wide Education & Inner Work Coordinator). «Ότι κι αν θέλει κανείς, -ένα αυτοκίνητο, μία καλή δουλειά κλπ.-, μπορεί να το αποκτήσει, αρκεί να ξέρει πως να τοφέρειςκοντά του,μέσω του συναισθήματος».
Ο Νόμος της Έλξης άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός τα τελευταία δύο χρόνια μέσα από την ταινία και το βιβλίο το Μυστικό (The Secret). Ωστόσο, από τη δεκαετία του 1930 ακόμη, η επιστήμη της Φυσικής έχει αποδείξει επιστημονικά πως οι σκέψεις μας και τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν είναι μία μορφήενέργειας. Επειδή η ενέργεια είναι δόνηση, όταν σκεφτόμαστε και έχουμε ένα συναίσθημα για κάτι, είναι να εκπέμπουμε δονήσεις. «Οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναιδονήσεις,ηλεκτρομαγνητικά κύματα,και ότι διαφορετικές σκέψεις και συναισθήματα είναι διαφορετικές δονήσεις, που διαφέρουν μεταξύ τους ακριβώς όπως οι νότες που βγαίνουν από ένα μουσικό όργανο», λέει η κ. Μπούρα. «Όσο πιο έντονα επιθυμούμε κάτι, τόσο πιο έντονα το σκεφτόμαστε και φυσικά τόσο πιο έντονο είναι το συναίσθημα που συνοδεύει τις σκέψεις μας».
«Μέχρι σήμερα, πιστεύαμε ότι η ζωή μας καθορίζεται από την τύχη και από εξωτερικούς παράγοντες και όχι από εμάς τους ίδιους. Έχουμε μάθει να είμαστε επιφυλακτικοί , καχύποπτοι και προσεκτικοί με το κάθε τι. Νομίζουμε ότι πρέπεινα ανησυχούμε για τα πάντα. Όλα αυτά είναισυμπεριφορές που πηγάζουν από τον φόβο και συνοδεύονται πάντοτε από αρνητικά συναισθήματα, δηλαδή χαμηλές δονήσεις, δηλαδή έλξη αρνητικών πραγμάτων. Δημιουργούμε με το συναίσθημα και όχι με τη σκέψη», τονίζει η κ. Μπούρα.
Για να βοηθηθούν όσοι θελήσουν και να αρχίσουν να σκέφτονται... θετικά, η «Ομάδα της Ανθρωπότητας» διοργανώνουν σεμινάρια, με σκοπό να διδάξουν σε κάθε έναν από εμάς πώς μπορεί να εκμεταλλευτεί τη δυνατότητα αυτή προς όφελός του. Στο Σεμινάριο διδάσκεται ο τρόπος για να έλκει ο συμμετέχων αυτό που επιθυμεί σε κάθε τομέα της ζωής του μέσα από 4 απλά βήματα, με παραδείγματα και βιωματικές ασκήσεις. «Τα 4 απλά βήματα είναι τα εξής: ορίζουμε αυτό που δεν θέλουμε, ορίζουμε αυτό που τελικά θέλουμε, βρίσκουμε το συναίσθημα αυτού που θέλουμε και συνδεόμαστε με αυτό. Το τέταρτο βήμα πια αφορά στο ότι αφήνουνε το χρόνο να συμβεί αυτό που θέλουμε. Μπορεί να ακούγονται απλοϊκά, αλλά δεν είναι. Τα βήματα απαιτούν περαιτέρω επεξήγηση και αυτό κάνουμε στο σεμινάριο».
«Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι καταρχάς να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς είμαστε η πηγή και η αιτία κάθε πράγματος που υπάρχει στην ζωή μας. Και μετά, να αρχίσουμε να λειτουργούμε συνειδητάμε βάση αυτά που γνωρίζουμε. Να πάψουμε απλά να αντιδρούμε μηχανικά στα πράγματα, ζώντας την ζωή μας στον αυτόματο πιλότο. Αντί γι αυτό να ελέγχουμε συνειδητά τις σκέψεις και το συναίσθημά μας. Να έχουμε επίγνωση τωνδονήσεων που εκπέμπουμε κάθε φορά και να μπορούμε να παρέμβουμε και να αλλάξουμε την δόνησή μας, άρα και τον τρόπο πουέλκουμε».
Ο Νόμος της Έλξης μας λέει ότι «το όμοιο έλκει το όμοιο».Ίδια δόνηση έλκει ίδια δόνηση.«Τα θετικά συναισθήματα εκπέμπουν υψηλές δονήσεις και τα αρνητικά χαμηλές δονήσεις, κάτι που σοφά εκφράζεται και γλωσσικά με τις φράσεις «είμαι ανεβασμένος» ή αγγλιστί «είμαι high» ή αντίθετα «είμαι πεσμένος, είμαι down», τονίζει η συντονίστρια. Σύμφωνα με το Νόμο της Έλξης, όταν κανείς νοιώθει ανεβασμένος, γεμάτος χαρά και ευγνωμοσύνη, τα συναισθήματά του στέλνουν δονήσεις υψηλής συχνότητας που θα μαγνητίσουν και θα του φέρουν πίσω μόνο ‘καλά πράγματα’, δηλαδή οτιδήποτε είναι στην ίδια υψηλή συχνότητα δόνησης που ταιριάζει με αυτήν που εκπέμπει. Εάν από την άλλη νοιώθουμε φόβο, αγωνία, ενοχή ή ακόμα ελαφριά ανησυχία, αυτά τα συναισθήματα εκπέμπουν δονήσεις χαμηλής συχνότητας και θα έλξουν μόνο «κακά πράγματα», δηλαδή οτιδήποτε έχει την ίδια χαμηλή συχνότητα και θα μας κάνει να νοιώσουμε το ίδιο χάλια , να έχουμε δηλαδή την ίδια δόνηση με αυτή που εκπέμψαμε.
Επικοινωνιακός «πυρετός» επικρατεί στα κομματικά επιτελεία ενόψει των προεκλογικών συγκεντρώσεων και των εμφανίσεων των πολιτικών αρχηγών. Επικοινωνιολόγοι, image makers, σκηνοθέτες, ακόμη και ενδυματολόγοι έχουν... «επιστρατευτεί» για τη βέλτιστη εικόνα των υποψηφίων.
για το ΠΑΣΟΚ Από την Αλεξανδρούπολη την περασμένη Τρίτη, όπου ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε την εκκίνηση της προεκλογικής του εκστρατείας, το ΠΑΣΟΚ "πρόβαρε" και τον νέο τύπο των συγκεντρώσεων που θα ακολουθήσει σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο. Και την ίδια περίπου εικόνα επανέλαβε και στην δεύτερη ανοικτή προεκλογική συγκέντρωση που ακολούθησε το βράδυ της Πέμπτης στην Κοζάνη. Και δεν είναι μόνο η επικράτηση μιας οικολογικής ευαισθησίας για "καθαρές" συγκεντρώσεις και να μην υπάρξει "χαρτοπόλεμος" και ηχορύπανση, θέματα που ο ίδιος ο Γ .Παπανδρέου σήκωσε μιλώντας στην συγκέντρωση της Κοζάνης, ζητώντας από τον πρόεδρο της Ν.Δ. κυρίως αλλά και τα άλλα κόμματα, να πάρουν θέση και να απαντήσουν στην τριπλή πρόκληση "καθαρό περιβάλλον, καθαρά λεφτά, καθαρές κουβέντες" Είναι φανερό ότι σ’ αυτές τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ ρίχνει το βάρος του στην τηλεόραση, αλλά και δημιουργώντας μια νέα "κουλτούρα" για τις προεκλογικές δραστηριότητες, βάζοντας φρένο στις αλόγιστες δαπάνες αλλά και δραστηριότητες των υποψηφίων, ζητώντας ουσιαστικό έλεγχο των εξόδων των κομμάτων για τις προεκλογικές δαπάνες τους αλλά και έναν νέο τύπο τηλεοπτικών συζητήσεων στα ντιμπέιτ κλπ. Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ κάνει πράξη με την μορφή των προεκλογικών του συγκεντρώσεων και της εν γένει προεκλογικής του εκστρατείας, την νέα κουλτούρα του την οποία ο Γ.Παπανδρέου χαρακτήρισε και ως ένα δείγμα γραφής για το πώς θα κυβερνήσει. Το επιτελείο του ΠΑΣΟΚ επιδιώκει με αυτόν τον νέο τύπο συγκεντρώσεων να δώσει την αίσθηση της "ζεστής πλατείας" και τον κόσμο πρωταγωνιστή δίπλα στον Γ.Παπανδρέου. Κι αυτή η εικόνα και ατμόσφαιρα να μεταφερθεί μέσω της τηλεόρασης και στο πανελλήνιο. Η εξέδρα του Γιώργου Παπανδρέου χαμήλωσε και ήρθε στο ύψος του κόσμου ενώ ο ίδιος σε στυλ Ομπάμα μπαίνει σχεδόν ανάμεσα τους. Σε μια καθαρή πλατεία από πανώ , χωρίς τεχνάσματα και σκηνοθετικές αλχηεμίες , πρωταγωνιστούν καθαρά τα πρόσωπα του κόσμου που κρατά μόνο πάνινες σημαίες, του ΠΑΣΟΚ και ελληνικές. Η τηλεοπτική κάλυψη είναι ένα συνεχές ζουμ στα πρόσωπα-τα πλέον εκφραστικά όλων των ηλικιών- και τις εκδηλώσεις του πλήθους, που ανοίγουν διάλογο με τον δικό τους τρόπο με τον Γ.Παπανδρέου. Καπνογόνα και κάποιες "χουλιγκάνικες" ενέργειες νεολαίων και ρετρό συνθήματα, μάλλον δεν ενδείκνυνται, σ’ αυτό το κόνσεπτ της επικοινωνίας και των συγκεντρώσεων του ΠΑΣΟΚ. Χ.ΤΕΛΙΔΗΣ
για τη ΝΔ Για τον Κώστα Καραμανλή, οι κατευθυντήριες γραμμές συνοψίζονται στη φράση «απόφαση ευθύνης». Οι επικοινωνιολόγοι συμβουλεύουν τον αρχηγό της ΝΔ κατά την προεκλογική περίοδο να προτάξει την αποφασιστικότητά του και τον ηγετικό του ρόλο. Όλη του η προεκλογική καμπάνια περιστρέφεται άλλωστε γύρω από τον ίδιο, που είχε δώσει «πόντους» παλαιότερα στο κόμμα. Το «στοίχημα» της προεκλογικής περιόδου για τον πρωθυπουργό είναι η ανατροπή –όσο το δυνατόν- της φθαρμένης, κουρασμένης εικόνας που είχε τον τελευταίο καιρό. Οι... «εντολές» των ειδικών που έχει γύρω του είναι να φανεί ισχυρός, ειλικρινής, σοβαρός και αληθινός, αλλά ταυτόχρονα να προσπαθήσει να πείσει για την άνεση και την ευχέρειά του. Ακόμη και στην εμφάνιση, με τις διαφορετικού χρώματος γραβάτες που... λύνονται κατά περίσταση, χαλαρότητα στις εμφανίσεις του και ένα πιο «καθημερινό» προφίλ, ο Κ. Καραμανλής θέλει να δημιουργήσει την εικόνα του ενός καθημερινού ανθρώπου που έχει την δύναμη και την ευθιξία να αναλάβει τις ευθύνες. Οι αμερικανικού τύπου συμβουλές που λαμβάνει άλλωστε ο Καραμανλής τον ωθούν στο να μιλήσει «πιο προσωπικά» -για τα παιδιά του που πήγε στο σχολείο για παράδειγμα- αλλά και να ταυτιστεί με τους νεολαίους της ΟΝΝΕΔ λύνοντας τη γραβάτα του για να γίνει «ένας από αυτούς». Για το debate, οι προσδοκίες των επιτελών της ΝΔ δεν είναι υψηλές. Θέλουν τον Καραμανλή να έχει τη βέλτιστη δυνατή εικόνα –δεν έχουν άλλωστε και τίποτα να χάσουν... Η συμβουλή για την τηλεμαχία είναι να βγει δυναμικά, αυτό που λαϊκά λέμε «να πάρει τον αέρα» της συζήτησης και να διεκδικήσει το προφίλ του ισχυρού της μονομαχίας. Και στη ΝΔ, όπως και στο ΠΑΣΟΚ, η σκηνοθετική παρέμβαση των προεκλογικών συγκεντρώσεων εστιάζει στα νέα πρόσωπα με φρέσκα χαρακτηριστικά και ντύσιμο, που θα προσδώσουν στην παράταξη το... σύγχρονο της εποχής. Ζουμάρισμα σε νεανικά χαρακτηριστικά και έντονες κινήσεις από την πλευρά του ομιλητή, είναι τα στοιχεία που –κατά τους image makers θα δώσουν την εικόνα ενός κόμματος που ανανεώνεται ενόψει εκλογών... Δ.ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ
Debates που άφησαν εποχή
Τα... ξίφη των πολιτικών αρχηγών βγήκαν φέτος πριν από το debate. Οι συζητήσεις για την τηλεμαχία οδήγησαν σε διαξιφισμούς μεταξύ των κομμάτων για τον τύπο και το χαρακτήρα που θα λάβουν τελικά οι συνεντεύξεις των αρχηγών. Αύριο, η Διακομματική Επιτροπή θα οριστικοποιήσει τους κανόνες με τους οποίους θα διεξαχθεί το debate των εθνικών εκλογών του 2009. Αυστηροί μονόλογοι σε μορφή ερωταπαντήσεων ή –για άλλους- ουσιαστική ανάπτυξη των πολιτικών προγραμμάτων και ιδεών, τα debates στην Ελλάδα έχουν ανέκαθεν προκαλέσει την κριτική των πολιτών, των κομματικών στελεχών και των Μέσων για την αποτελεσματικότητά τους. Με «κορυφαία» δήλωση αυτή της γ.γρ. του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα που υποβάθμισε το debate ως «αντικείμενο εκπομπών κους κους», οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί, αν και δηλώνουν πως δεν τους καλύπτει, ουδείς έκανε οτιδήποτε για να το καταστήσει πραγματική αντιπαράθεση ιδεών και επιχειρημάτων. Παρόλ’ αυτά, κάποια από αυτά «σημάδεψαν» την προεκλογική περίοδο κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν και πραγματικά συνέβαλαν στη διαμόρφωση του τελικού εκλογικού αποτελέσματος.
- Η πρώτη προσπάθεια για διεξαγωγή debate στην Ελλάδα έγινε το 1989 και προσέκρουσε στην άρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Τότε επιλέχθηκε ένας άλλος τρόπος τηλεοπτικής «ανάκρισης» των αρχηγών: τρεις δημοσιογράφοι ρώτησαν τους τρεις αρχηγούς χωριστά σε ισάριθμες τηλεοπτικές βραδιές. Ένα χρόνο αργότερα, το 1990 και αφού έχει προηγηθεί η οικουμενική κυβέρνηση που έχει... φέρει τους αρχηγούς πιο κοντά, το Πάντειο Πανεπιστήμιο οργάνωσε συζήτηση κορυφής για τα Βαλκάνια, στην οποία συμμετείχαν οι Ανδρέας Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και Χαρίλαος Φλωράκης. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες από το περιορισμένο κοινό του αμφιθεάτρου, η συζήτηση κύλησε σε ακαδημαϊκό κλίμα, χωρίς εντάσεις και έντονες αντιπαραθέσεις. Παρόλο που οι... «μπηχτές» δεν έλειψαν. «Πώς θα αντιμετωπίσει ο κ. Παπανδρέου το λαό της Ρουμανίας, όταν έχει χαρακτηρίσει τον Τσαουσέσκου «παγκόσμια προσωπικότητα, ταυτισμένη με τον αγώνα για την αυτοδιάθεση των λαών», είπε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Από τη μεριά του, ο Ανδρέας Παπανδρέου ξεκίνησε την απάντησή του προσφωνώντας τον Κ. Μητσοτάκη «αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης», λάθος που διόρθωσε με χιούμορ, και έκλεισε την ομιλία του με τη φράση: «Ο λαός στις 8 Απρίλη θα κάνει την επιλογή του, κύριε Μητσοτάκη, πολύ διαφορετικά από εκείνη που αναμένετε». Ο Χαρίλαος Φλωράκης πάλι αρκέστηκε στο να μιλήσει επί 25 λεπτά με όρους διεθνών σχέσεων για το διαμελισμό των Βαλκανίων, για να δηλώσει όπως εκείνος ήξερε καλύτερα τελικά πως «Στο κόψιμο του μπακλαβά γινήκαν όλα».
- Το πρώτο τηλεοπτικό debate στην Ελλάδα με τη μορφή που το ξέρουμε σήμερα έγινε πριν από τις εκλογές του 1996. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι ο Κώστας Σημίτης και ο Μιλτιάδης Εβερτ, οι οποίοι απαντούν σε ερωτήσεις τριών δημοσιογράφων. Πρόκειται ουσιαστικά για τηλεμαχία με τη συμμετοχή των αρχηγών των δύο μόνο μεγάλων κομμάτων. «Κύριε σκηνοθέτα, τις κάμερες ψηλά», είχε «προστάξει» ο Μιλτιάδης Έβερτ. Οι ριζικά διαφορετικές όψεις των δυο πολιτικών αρχηγών, το γεγονός ότι –ακόμη και- σκηνοθετικά ήταν εντελώς αταίριαστοι μεταξύ τους και με διαφορετικές εντελώς προσωπικότητες έκανε το debate να... αποκτήσει τελικά το ενδιαφέρον του. Η πιο «δύσκολη» ερώτηση για τον Κώστα Σημίτη ήταν αυτή που αφορούσε στα Ίμια. «Θα αντιμετωπίζατε με τον ίδιο τρόπο μία ανάλογη κρίση;», ρωτήθηκε ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος υπεραμύνθηκε των επιλογών του. Ο δε Μιλτιάδης Έβερτ προβληματίστηκε στην ερώτηση για τις επικρίσεις που δεχόταν στον τρόπο με τον οποίο χειριζόταν την ελληνική γλώσσα. «Αισθάνεστε ότι σας λείπει κάποια παιδεία;» ρωτήθηκε ο τότε αρχηγός της ΝΔ, για να απαντήσει αμυντικά. «Νικητής» του debate χαρακτηρίστηκε ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος κατάφερε να διατηρήσει το τεχνοκρατικό του προφίλ, ήταν πιο στιβαρός από τον αντίπαλό του και –κυρίως- φρόντισε στην αποφώνησή του απαντήσει στην ερώτηση για το τι όραμα θα μπορούσε να εμπνεύσει σε έναν απεγνωσμένο 16χρονο. Η απάντησή του ικανοποίησε το παραδοσιακό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ με μια ιστορημένη τοποθέτηση που διήγειρε τα αντιδεξιά ανακλαστικά του κοινού του: «Θα έπαιρνα αυτό το νεαρό και θα κουβέντιαζα μαζί του. Θα του διηγιόμουν πως ήταν η Ελλάδα το 1940, το 1950, όπως την έζησα εγώ στα νιάτα μου. Ότι τότε υπήρχαν παιδιά ξυπόλυτα, παιδιά που πεινούσαν, ότι πιθανότατα θα πήγαινε σε ένα σχολείο που θα του κούρευαν τα μαλλιά και θα τον υποχρέωναν να φοράει ένα καπέλο. Ότι αν είχε ένα μυαλό πιο ανοιχτό θα είχε μια στάμπα, που θα τον εμπόδιζε να σταδιοδρομήσει. Ότι δεν θα έβρισκε δουλειά αν δεν είχε πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων ή γνωριμίες με κάποιον βουλευτή».
- Και από τότε, το debate καθιερώνεται. Τον Μάρτιο του 2000, οι δύο μόνο πολιτικοί αρχηγοί, αυτή τη φορά ο Κώστας Σημίτης και ο Κώστας Καραμανλής βρίσκονται αντιμέτωποι με τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Η πρόταση για διεύρυνση του πάνελ και με τους αρχηγούς των μικρότερων κομμάτων εγκρίθηκε, αλλά το φαινόμενο των μονολόγων σε μορφή ερωταπαντήσεων συνεχίστηκε. Αυτή τη φορά, τα... ζόρικα ήταν για τον Κώστα Καραμανλή. Σαν... «πρωτάκι» απέναντι στον καθηγητή Σημίτη, έπρεπε να παρουσιάσει ένα έγκυρο και υπεύθυνο αντίβαρο. Σύμφωνα με τις κριτικές που ακολούθησαν, ο Καραμανλής ανταποκρίθηκε μεν, θυσιάζοντας όμως στο βωμό της σοβαρότητας κάθε φρέσκο στοιχείο που θα μπορούσε να φέρει ως... «νέος». Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι ο Καραμανλής είχε επικρατήσει οριακά στην τηλεοπιτκή αναμέτρηση, υπεροχή που δεν τροποποίησε όμως υπέρ της Νέας Δημοκρατία το εκλογικό αποτέλεσμα. Στο debate του Φεβρουαρίου του 2004, έλαβαν μέρος αρκετοί αρχηγοί: Γιώργος Παπανδρέου, Κώστας Καραμανλής, Αλέκα Παπαρήγα, Νίκος Κωνσταντόπουλος και Δημήτρης Τσοβόλας. Η τηλεμαχία σημείωσε ρεκόρ τηλεθέασης αλλά και... ρεκόρ πλήξης. Ο Τύπος θεώρησε ότι συγκριτικά ο Κώστας Καραμανλής είχε το πλεονέκτημα, καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου διάβαζε την τελευταία του τοποθέτηση μέσα από ένα σημείωμα που κρατούσε μπροστά του. Στις άτυχες στιγμές του debate «μετρήθηκε» και το αδέξιο μακιγιάζ που έκαναν οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ στην κυρία Παπαρήγα, το οποίο όμως διορθώθηκε στο β΄ μέρος. Ο εύχαρις Δημ. Τσοβόλας κέρδισε κάποιους πόντους, ενώ χωρίς ιδιαίτερο νεύρο κρίθηκε ο αρχηγός του ΣΥΝ. - Το πολυπληθέστερο πάνελ ήρθε τον Σεπτέμβρη του 2007. Έξι αρχηγοί πολιτικών κομμάτων (Καραμανλής, Παπανδρέου, Παπαρήγα, Αλαβάνος, Καρατζαφέρης και Παπαθεμελής) λαμβάνουν μέρος, για να μιλήσουν αποκλειστικά στους δημοσιογράφους για συγκεκριμένες θεματικές ενότητες. Ο Καραμανλής αυτή τη φορά ήταν πιο «έτοιμος», πιο «διαβασμένος», αν και με «δασκαλεμένες» χειρονομίες και μορφασμούς. Ο Γιώργος Παπανδρέου κατάφερε γρήγορα να ξεπεράσει τη νευρικότητα που του προκαλούσε το χρονόμετρο και εμφανίστηκε σαφώς καλύτερος από την προηγούμενη του φορά. «Νικητής» του debate αναδείχθηκε ο Αλέκος Αλαβάνος που έδωσε τις πιο σταράτες, ευθείες και έξυπνες απαντήσεις. Με χιούμορ και ελαφρά ειρωνεία, ο Αλαβάνος κατάφερε να δώσει ένα ευχάριστο τόνο σε μια πληκτική συζήτηση...
Debates που έγραψαν ιστορία στο εξωτερικό
Το πολιτικό debate έχει τις ρίζες του –πού αλλού;- στην Αμερική. Ήταν ο τρόπος που είχε «εφεύρει» το αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο προκειμένου να βοηθηθούν οι ψηφοφόροι στην απόφασή τους πριν από την εκλογική διαδικασία. Ένας τρόπος να «γνωρίσουν» τους υποψηφίους και να τους κρίνουν ή, επί της ουσίας, ένα θέαμα τηλεοπτικό για το προϊόν που λέγεται «εκλογές». Από το 1960, όταν μεταδόθηκε ζωντανά στις τηλεοράσεις των ΗΠΑ το πρώτο πολιτικό debate μεταξύ των τότε υποψηφίων προέδρων Τζον Κένεντι και Ρίτσαρντ Νίξον, ο... «ιός» της ζωντανής αντιπαράθεσης μεταδόθηκε και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και του πλανήτη. Κάποια από αυτά, «έγραψαν» ιστορία: - 1960, Προεδρικές Εκλογές στις ΗΠΑ Από τη μία, ο νέος και λαμπερός υποψήφιος των Δημοκρατικών, Τζον Κένεντι με το γοητευτικό βλέμμα και το όμορφο πρόσωπο. Από την άλλη, ο «άχρωμος» Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος Ρίτσαρντ Νίξον, με κακό μακιγιάζ και γκρίζο συντηρητικό κοστούμι. Η μάχη ήταν άνιση. Ο Τζον Φ. Κένεντι κέρδισε τις εντυπώσεις και την ιστορική νίκη... Χαρακτηριστικό ήταν ότι όσοι παρακολούθησαν την συζήτηση από τηλεοράσεως επέλεξαν Κένεντι, αλλά όσοι την άκουσαν από το ραδιόφωνο, θεώρησαν ότι ο Νίξον ήταν πιο εύστοχος. Ήταν η επιβεβαίωση ότι η εικόνα μετράει... - Μάιος 2007, Προεδρικές Εκλογές στη Γαλλία Τηλεοπτική «μονομαχία» μεταξύ της υποψήφιας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Σεγκολέν Ρουαγιάλ και του υποψηφίου της Δεξιάς Νικολά Σαρκοζί. Η συζήτηση που διεξήχθη σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, με έντονους διαξιφισμούς και... χειρονομίες, ανέδειξε νικητή τον Νικολά Σαρκοζί. Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών - Νοέμβριος 2008, Προεδρικές Εκλογές στις ΗΠΑ: Το debate των πρόσφατων προεδρικών στην Αμερική συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον των αμερικανών, αλλά και παγκοσμίως. Οι ερωτήσεις που γινόταν για πρώτη φορά απ' ευθείας από τους πολίτες ήταν η αφορμή, αλλά η αιτία ήταν άλλη: το πρόσωπο του Μπαράκ Ομπάμα που κατάφερε να εμπνεύσει ξανά τον αμερικανικό λαό. Οι θεματικές τηλεμαχίες διεξήχθησαν σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, ενώ δεν έλειψαν και οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί: ο Τζον ΜακΚέιν επιτέθηκε με σφοδρότητα στον Ομπάμα αναφερόμενος στη σχέση του με έναν πρώην "εξτρεμιστή" της άκρας αριστεράς. Ο Ομπάμα αντεπιτέθηκε λέγοντας ότι μερικές φορές δυσκολεύεται να διακρίνει τις διαφορές των δύο πολιτικών του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, του Τζορτζ Μπους και του Τζον ΜακΚέιν.
Την συναντήσαμε στο εκκλησάκι της Παναγίας στο Μαύρο Βουνό του Γραμματικού. Κρατούσε αγκαλιά μια φωτογραφία του νεκρού συζύγου της και θρηνούσε, τέσσερα χρόνια μετά, τον χαμό του, τον θάνατο 121 νέων ανθρώπων στην αεροπορική τραγωδία της “Helios” τον Αύγουστο του 2005. Σήμερα, η Νίκη Μιχαηλίδου χρειάζεται να κάνει ένα ακόμη κουράγιο: μετέφερε τα οστά του συζύγου της Κυριάκου στην Κύπρο, για να τα κηδέψει στην ιδιαίτερή του πατρίδα, τη Λάρνακα. «Ήταν η επιθυμία του», δηλώνει προσπαθώντας την ίδια στιγμή να εξηγήσει τη δυσκολία της κατάστασης, τον πόνο μιας πληγής που ακόμη αιμορραγεί. «Και -δείτε πώς τα φέρνει η τύχη!- η «επιστροφή» του άντρα μου στην Κύπρο συμπίπτει με την έναρξη της εκδίκασης της υπόθεσης στο δικαστήριο. Στις 17 Σεπτεμβρίου, επιτέλους θα ξεκινήσει η διαδικασία απόδοσης δικαιοσύνης για τους 121 νεκρούς», μας λέει. Η ζωή της Νίκης Μιχαηλίδου άλλαξε ριζικά στις 14 Αυγούστου του 2005, όταν συνειδητοποίησε ότι ο 55χρονος σύζυγός της Κυριάκος βρισκόταν ανάμεσα στα θύματα του αεροπορικού δυστυχήματος. «Το πτώμα του Κυριάκου ήταν αναγνωρίσιμο, ήταν ολόκληρο. Χρειάστηκε να περάσουμε από την ταλαιπωρία της αναγνώρισης, της νεκροψίας, για να καταφέρουμε τελικά να τον θάψουμε 4 μέρες αργότερα στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Τρία χρόνια μετά, τα οστά του έπρεπε να εκταφούν», μας λέει η κ. Μιχαηλίδου. Με μεγάλες δυσκολίες, συναισθηματικές, αλλά και πρακτικές, κατάφερε να το αντιμετωπίσει. «Πήρα παράταση γιατί δεν ήμουν καθόλου έτοιμη συναισθηματικά να τον αποχωριστώ. Αλλά φέτος δεν έπαιρνε άλλη παράταση. Χρειάστηκε να κάνω όλη τη διαδικασία μόνη μου, για να καταφέρω να οργανώσω την ταφή του μαζί με τα αγαπημένα του πρόσωπα στη Λάρνακα», μας λέει. Αν και οι περισσότεροι συγγενείς των θυμάτων έχουν συμφωνήσει με την εταιρία τις αποζημιώσεις για το αστικό μέρος της υπόθεσης, η κ. Μιχαηλίδου δεν δέχθηκε να συμβιβαστεί. Είναι η μοναδική εν Ελλάδι συγγενής που δεν θέλησε να λάβει χρήματα για το χαμό του συζύγου της. «Οι υπεύθυνοι της εταιρίας, ασφαλιστές και δικηγόροι «εκτίμησαν» τους ανθρώπους μας οικονομικά, ανάλογα με την ηλικία τους, αν ήταν έγγαμοι, αν είχαν παιδιά, αν δούλευαν και τι άλλο άφησαν πίσω τους. Εγώ ένιωσα ότι με προσέβαλλαν. Μου είπαν, μη μιλάς και μη μας πας στα δικαστήρια. Τι θα πει αυτό; Άλλο το αστικό κομμάτι, δηλαδή οι αποζημιώσεις, άλλο το ποινικό κομμάτι. Δεν θέλω επ’ ουδενί να κλείσει η υπόθεση. Θέλω να πληρώσουν οι υπαίτιοι του θανάτου των 121 ανθρώπους κάτω των 60 ετών», τονίζει. «Έτσι κι αλλιώς, η εταιρία μας αντιμετώπισε με πλήρη αδιαφορία, τόσο η ίδια, όσο και οι δικηγόροι και οι ασφαλιστές της. Για το λόγο αυτό, έκανα τραγικό αγώνα και θέλω να φτάσω στα δικαστήρια. Η υπόθεσή μου θα εκδικαστεί τον Σεπτέμβριο του 2010», εξηγεί. Απογοητευμένη δηλώνει η Νίκη Μιχαηλίδου από την αντιμετώπιση και της πολιτικής εξουσίας σε Κύπρο και Ελλάδα. «Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Όταν σκοτώθηκε ο άνδρας μου ήμουν με δυο παιδιά που σπούδαζαν, με μηδέν εισόδημα, χωρίς καμία βοήθεια. Μόνη μου κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου, να επιζήσω. Με βοήθησαν βέβαια προσωπικά κάποιοι άνθρωποι, όπως ο πρώην πρέσβης Γ. Γεωργής. Αλλά ήταν προσωπικό και όχι πολιτικό ενδιαφέρον», σημειώνει. «Στην Ελλάδα, θέλουν τους υπαίτιους να δικαστούν για πλημμέλημα. Αλλά φωνάζω πως το δυστύχημα της “Helios” ήταν κακούργημα ποινικό. Δεν είναι διάρρηξη, είναι 121 θάνατοι. Όσοι έφταιξαν πρέπει να πληρώσουν», ξαναλέει. Μία ακόμη σύμπτωση είναι καθοριστική για την Νίκη Μιχαηλίδου. «Η 14η Αυγούστου είναι για ‘μένα μια τραγική μέρα. Το 1974 έχασα τους δύο μου αδερφούς, που είναι σήμερα αγνοούμενοι από την Κυθραία, το 2005 έχασα τον άνδρα μου από την πτώση της «Helios», μας λέει. «Η διαδικασία με τα οστά είναι τραγική, πολύ σκληρή... Και σκέφτομαι –και φοβάμαι- ότι από στιγμή σε στιγμή, η 92χρονη μητέρα μου μπορεί να κληθεί να κηδέψει τα δυο της παιδιά που έχασε το 1974. Ειλικρινά, δεν θα ήθελα να την περάσει κανένας δικός μου άνθρωπος...», τονίζει.
Στην περιοχή που αποτελεί και τον πυρήνα για τις φωλιές της θαλάσσιας χελώνας, από το Καλόνερο μέχρι και την περιοχή της Ελαίας, παρατηρούνται κάθε χρόνο όλο και πιο συχνά, σημάδια άναρχης ανάπτυξης και έργων χωρίς την απαραίτητη αδειοδότηση και σχετική μελέτη. Συγκεκριμένα στις 22 Αυγούστου ολοκληρώθηκε η δημιουργία ενός ασφαλτοστρωμένου δρόμου που συνδέει την παραλία στον Αγιαννάκη με τον κεντρικό δρόμο. Επίσης ένα νεόχτιστο σπίτι, δίπλα στο νέο αυτό δρόμο και πάνω στη ζώνη των αμμόλοφων, είναι οι αιτίες που προκάλεσαν το θάνατο σε αρκετά νεογέννητα χελωνάκια που βγήκαν από την φωλιά τους τη νύχτα της 22ου του Αυγούστου με προορισμό την θάλασσα. Τα χελωνάκια αυτά (εμείς μετρήσαμε 10 απο αυτά) αποπροσανατολίστηκαν από τα φώτα του δρόμου και της νεόκτιστης κατοικίας και αντί να πάνε προς τη θάλασσα κατευθύνθηκαν στο δρόμο όπου και πέθαναν κολλημένα πάνω στην πίσσα ή καταπατημένα από τον οδοστρωτήρα. Το γεγονός αυτό είναι ανησυχητικό δεδομένου ότι η περιοχή αυτή ανήκει και στο Δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Νatura 2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που υποδηλώνει τη μεγάλη σπουδαιότητα του φυσικού περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας που συναντάμε εκεί.
- Δεκέμβριος 2007: αποπέμπεται ο υπουργός απασχόλησης Βασίλης Μαγγίνας, επειδή την ώρα που προωθούσε αλλαγές στο ασφαλιστικό, απασχολούσε ανασφάλιστους μετανάστες στο εξοχικό του στο Κορωπί. Το σκάνδαλο έγινε μεγαλύτερο όταν αποκαλύφθηκε πως το εξοχικό του χτίστηκε με άδεια αναψυκτηρίου (σε ζώνη προστασίας του Υμηττού). - Δεκέμβριος 2007: η απόπειρα αυτοκτονίας του άλλοτε γενικού γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού Χρήστου Ζαχόπουλου ταράζει τη ΝΔ. Η υπόθεση Ζαχόπουλου, στενού συνεργάτη του Πρωθυπουργού, προκάλεσε στοιβάδα εξελίξεων που αφορούσαν παράνομα «ροζ» dvd, εκβιασμούς και... συμβασιούχους του Υπουργείου. - Ιανουάριος 2008: στην εξέλιξή της, η υπόθεση Ζαχόπουλου οδηγεί σε ανεξαρτητοποίηση τον βουλευτή της ΝΔ Κων. Κουκοδήμο, οδηγώντας τη ΝΔ στην οριακή πλειοψηφία των 151 βουλευτών. - Απρίλιος 2008: ξεκινούν οι παρεμβάσεις του Πέτρου Τατούλη, όταν από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του κατηγορεί τον Καραμανλή ότι «κουκουλώνει» τα γαλάζια σκάνδαλα. Ήταν η αρχή ενός μεγάλου αντάρτικου που οδήγησε στη διαγραφή του βουλευτή Αρκαδίας, αλλά το Νοέμβριο του 2008. - Αύγουστος 2008: το νέο σκάνδαλο που συγκλονίζει τη ΝΔ έχει ονοματεπώνυμο: Αριστοτέλης Παυλίδης. Αφορά στην εκβιαστική μίζα που σύμφωνα με τον γαλάζιο εφοπλιστή Μανούση είχε ζητήσει εκβιαστικά ο τότε υπουργός Αιγαίου. Αρχικά, ο Πρωθυπουργός παρείχε κάλυψη στον πρώην υπουργό, αλλά οχτώ μήνες μετά, όταν ο φάκελος έφτασε στη Βουλή με ενεργοποίηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, το πρόβλημα ανέκυψε ξανά. Στις παραινέσεις των συναδέλφων του της ΝΔ να παραιτηθεί, ο Α.Παυλίδης κούνησε επιδεικτικά αρνητικά το δάκτυλό του από το βήμα της Βουλής. - Σεπτέμβριος 2008: Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα κλονίστηκε από τις αποκαλύψεις για τις «ύποπτες» διασυνδέσεις της Μονής και του ηγουμένου της Εφραίμ με... «χρυσόβουλα» και πολιτικούς... Στο φως βγαίνουν στοιχεία για τις διεκδικήσεις της Μονής στη λίμνη Βιστωνίδα, την ανταλλαγή της λίμνης με ακίνητα-φιλέτα με τη μεσολάβηση πολιτικών και άλλων παραγόντων του Δημοσίου και άλλες αγοραπωλησίες τύπου real estate. Οι αποκαλύψεις είχαν ως αποτέλεσμα τη φθορά της κυβέρνησης, την απομάκρυνση του μέχρι τότε κραταιού άνδρα της ΝΔ Θόδωρου Ρουσόπουλου, αλλά και την περιθωριοποίηση των λεγόμενων «Βατοπεδινών» υπουργών. - Δεκέμβριος 2008: Η Αθήνα φλέγεται μετά τη δολοφονία του 16χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια. Η κυβέρνηση αδυνατεί να περιορίσει τα επεισόδια που ξεσπούν σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το άσχημο κλίμα σε βάρος της κυβέρνησης δεν μπόρεσε να αντιστραφεί ούτε με τον ανασχηματισμό που ακολούθησε, ο οποίος έφερε και την καρατόμηση έτερου «κραταιού» Υπουργού Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη. - Ιούνιος 2009: Η υπόθεση Siemens βρίσκεται στο πικ της. Κι ενώ όλα «δείχνουν» ΠΑΣΟΚ, οι δύο βασικοί «εκπρόσωποι» της υπόθεσης, ο Μιχάλης Χριστοφοράκος και ο Χρήστος Καραβέλας καταφέρνουν να αποδράσουν. Η βαριά ήττα των ευρωεκλογών επικυρώνει μια μη αναστρέψιμη για την κυβέρνηση κατάσταση. - Αύγουστος 2009: περισσότερα από 180.000 στρέμματα πρασίνου της ΒΑ Αττικής καίγονται από πυρκαγιά που ξεκίνησε στο Γραμματικό. Επαναλαμβάνοντας τα λάθη του 2007, το Υπουργείο Εσωτερικών (γ.γρ.Πολιτικής Προστασίας, Πυροσβεστική, Δήμοι και κοινότητες) αδυνατούν να συντονιστούν και να περιορίσουν εγκαίρως την πυρκαγιά. - Σεπτέμβριος 2009: ανήμερα της αναγγελίας των εκλογών, δύο μεγάλες εκρήξεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη απασχολούν το αστυνομικό δελτίο, αλλά και τα διεθνή ΜΜΕ που κάνουν λόγο ξανά για επανεμφάνιση των τρομοκρατικών ομάδων...
Σε αντίστροφη μέτρηση για τη διεξαγωγή των εθνικών εκλογών έχει μπει η Ελλάδα από την περασμένη Τετάρτη. Μετά το επίσημο διάγγελμα του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή για την προκήρυξη των εκλογών, οι διαδικασίες για την 13η εκλογική αναμέτρηση της Μεταπολίτευσης έχουν αρχίσει και ήδη τα επιτελεία οργανώνονται πυρετωδώς για τις πρόωρες εκλογές που έρχονται σε λιγότερο από ένα μήνα.
Σύντομη προεκλογική περίοδος με παρατεταμένη εκλογολογία, έντονο προεκλογικό κλίμα που περιορίζεται σε βασικά μόνο διακυβεύματα και πρόωρες κάλπες που αποφασίζουν τον νικητή μιας ισχνής πλειοψηφίας. Εκλογές κάθε... δυο χρόνια «γράφει» τα τελευταία χρόνια η πολιτική ατζέντα της Ελλάδας. Η δυσπιστία απέναντι στα δύο μεγάλα κόμματα, τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, έχει κάνει ακόμη δυσκολότερη τη δημιουργία ισχυρών κυβερνήσεων πλειοψηφίας, ενώ την ίδια στιγμή, κινήσεις τακτικής υπαγορεύουν την πρόωρη εκλογική αναμέτρηση ώστε «οι απώλειες να είναι μικρότερες». Για την παρούσα κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, η σύντομη ημερομηνία λήξεως είχε υπογραφεί, λένε, από πέρσι τον Σεπτέμβριο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ). Ήταν τότε που οι «αμαρτωλές» μεταβιβάσεις της δημόσιας περιουσίας στη Μονή Βατοπεδίου είχαν ήδη αρχίσει να προκαλούν... κατακρήμνιση της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις. Η αποπομπή των εμπλεκομένων στο σκάνδαλο «κραταιών» ανδρών της κυβέρνησης, του Θόδωρου Ρουσόπουλου και του Γιώργου Βουλγαράκη, δεν φάνηκε να απέδωσε καρπούς στα «πληγωμένα» ποσοστά της κυβέρνησης και έτσι η εκλογολογία δεν άργησε να αρχίσει. Αποτέλεσμα της καθοδικής πορείας που ακολούθησε ήταν η πρόσφατη αναγγελία των εκλογών από τον Πρωθυπουργό. Οι πολιτικοί αναλυτές «βλέπουν» στην προκήρυξή τους την προσπάθεια της ΝΔ να «σώσει ο,τι σώζεται πριν συρθεί από το ΠΑΣΟΚ σε εκλογές τον Μάρτιο του 2010 με μεγαλύτερη τότε διαφορά». Σε αντίθεση με την Κύπρο, όπου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναδεικνύεται απευθείας από το λαό, ο Πρόεδρος στην Ελλάδα εκλέγεται κάθε 5 χρόνια από τα μέλη της Βουλής. Για την εκλογή του απαιτείται ενισχυμένη πλειοψηφία, δηλαδή τουλάχιστον 200 έδρες ή αλλιώς την ψήφο 200 βουλευτών (ή, στην τελική ψηφοφορία, 180 βουλευτών). Σε αντίθετη περίπτωση, η χώρα οδηγείται σε εκλογές. Από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ ως αξιωματική αντιπολίτευση είχε επανειλημμένως δηλώσει πως τον Μάρτιο –οπότε και λήγει η θητεία του Προέδρου Κάρολου Παπούλια- δεν θα ψήφιζε την ανανέωση της θητείας του, οι εκλογές θα ήταν αναπόφευκτες... «Ο Πρωθυπουργός μπορούσε να στήσει «διπλές κάλπες» τον Ιούνιο μαζί με τις ευρωεκλογές. Η άλλη επιλογή ήταν να προκηρύξει εκλογές τώρα. Στην πραγματικότητα, ενδιάμεση περίοδος δεν υπήρχε ως επιλογή», δηλώνει στον «Φιλελεύθερο» ο πολιτικός αναλυτής και στέλεχος της εταιρίας επικοινωνίας Stratego Άκης Γεωργακέλλος. «Προφανώς ο Πρωθυπουργός έκρινε πως το αποτέλεσμα τώρα θα είναι σίγουρα καλύτερο από ο,τι θα ήταν τον Μάρτιο και αποφάσισε εκλογές. Όλες δε οι παρεμβάσεις των στελεχών του κόμματος που δημοσιοποιήθηκαν τον τελευταίο καιρό και υποστήριζαν ότι οι εκλογές τώρα θα είναι «αυτοκτονία», ήταν τόσο έντονες που...ίσως ενίσχυσαν την απόφαση αυτή του Καραμανλή που δεν μπορούσε να δείξει ότι υποχωρεί στις αντιδράσεις μερίδας του κόμματός του», τονίζει. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός αποφάσισε την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες τον Ιούνιο. Εκείνη την περίοδο άρχισε τις πρώτες συζητήσεις με έναν πολύ μικρό αριθμό υπουργών και στελεχών της ΝΔ. Στον στενό «κύκλο» μετείχαν οι υπουργοί Γ. Σουφλιάς, Ντ. Μπακογιάννη, Γ. Παπαθανασίου και Β. Μεϊμαράκης, καθώς και ο γραμματέας της ΝΔ Λ. Ζαγορίτης. Οι εισηγήσεις και τότε ήταν και πάλι ποικίλες. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ήταν υπέρ της άποψης ενός ευρύ ανασχηματισμού πριν από τη ΔΕΘ, αλλά και της απόπειρας εξάντλησης των χρονικών περιθωρίων. Οι κ. Σουφλιάς, Μπακογιάννη και Παπαθανασίου συζητούσαν πιο ουσιαστικά το ενδεχόμενο εκλογών. Αλλά η στρατηγική απόφαση για τις εκλογές λήφθηκε μέσα στον Αύγουστο. Χαρακτηριστικό ήταν ότι κανείς από τα -πρωτοκλασάτα και μη- στελέχη του κόμματος δεν πήγαν διακοπές φέτος. Ακόμη και τον 15Αύγουστο έμειναν... στις επάλξεις, προσπαθώντας να οργανώσουν το... «καλάθι» των παροχών που θα βελτίωνε το εκλογικό αποτέλεσμα. Η καταστροφική πυρκαγιά στη ΒΑ Αττική ήταν το μόνο γεγονός σε αυτήν την πορεία προς τις κάλπες που κλόνισε, πρόσκαιρα όπως αποδείχτηκε, τον Κ. Καραμανλή. Την επομένη της... κατάσβεσης ξεκίνησε ο προγραμματισμός, ο οποίος περιελάμβανε και μέτρα όπως η απόσυρση των αυτοκινήτων, η καταβολή του ΦΠΑ σε δόσεις, η προκήρυξη για 20.000 θέσεις εργασίας μέσω του ΟΑΕΔ και η αναστολή πλειστηριασμών για χρέη έως 200.000 ευρώ. Η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη αρχίσει... Προς το παρόν, όπως όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν, το ΠΑΣΟΚ διατηρεί προβάδισμα από τη Νέα Δημοκρατία (οι τελευταίες δημοσκοπήσεις πριν από την αναγγελία έκαναν λόγο για διαφορά 6 και 6,2%). Σύμφωνα με το ισχύον εκλογικό σύστημα, το πρώτο κόμμα ενισχύεται με 40 έδρες. «Φαβορί αυτή τη στιγμή είναι το ΠΑΣΟΚ. Από εκεί και πέρα, το ζητούμενο είναι αν το πρώτο κόμμα θα έχει αυτοδυναμία ή όχι. Αλλά αυτό εξαρτάται από το ποσοστό που θα λάβουν τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα. Όσο μεγαλύτερο θα είναι το ποσοστό των συνδυασμών που θα μείνουν εκτός βουλής, τόσο χαμηλότερο θα είναι το ποσοστό που θα χρειάζεται για την αυτοδυναμία», τονίζει ο Άκης Γεωργακέλλος. «Δηλαδή, αν στη Βουλή μπουν έξι κόμματα, δηλαδή ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ και Οικολόγοι Πράσινοι, το πρώτο κόμμα θα χρειαστεί υψηλό ποσοστό για να έχει αυτοδυναμία, ίσως και πάνω από 41,5%. Αν πάλι η Βουλή θα έχει 4 κόμματα, θα χρειαστεί χαμηλότερο ποσοστό, κοντά στο 39%», εξηγεί ο αναλυτής. Αν όμως δεν υπάρξει η αυτοδυναμία, τότε η εκτίμηση των ειδικών είναι ότι θα ξαναγίνουν οι εκλογές. Μόνο που σε αυτές, τις δεύτερες εκλογές, θα ισχύσει το αλλαγμένο εκλογικό σύστημα που «χαρίζει» στο πρώτο κόμμα 10 έδρες παραπάνω, δηλαδή 50 στο σύνολο. «Ίσως, δηλαδή, το πρώτο κόμμα να μην το συμφέρει να πάρει με την πρώτη εκλογή αυτοδυναμία 151 βουλευτών! Αν πάρει μόνο 150 βουλευτές, τότε θα το συμφέρει να πάμε σε εκλογές ξανά, γιατί με τα ίδια ποσοστά θα έχει δέκα έδρες παραπάνω, δηλαδή εύκολη δυνατή κυβέρνηση», λέει ο Άκης Γεωργακέλλος. Προς το παρόν πάντως, οι Έλληνες ψηφοφόροι νιώθουν σα να βιώνουν déjà vu: και το 2007 προηγήθηκαν πυρκαγιές, ακολούθησαν παροχές και τελικά οι εκλογές κατά τις οποίες επικράτησε και πάλι η ΝΔ. «Θεωρώ λογικό η αποχή να είναι μεγαλύτερη από τις προηγούμενες εθνικές εκλογές, αλλά μικρότερη από τις ευρωεκλογές», επισημαίνει ο ειδικός.
Οι 12 απο τις 13 φορές... πρόωρες
Οι 12 από τις 13 εκλογικές αναμετρήσεις της μεταπολίτευσης (1974-2009) έχουν προκηρυχθεί με πρόωρη διάλυση της Βουλής!
«Οι λόγοι που προβάλλονται κάθε φορά είναι διαφορετικοί, αλλά όλοι βασίζονται στο άρθρο 41 του ελληνικού Συντάγματος, το οποίο επιτρέπει τη διάλυση της Βουλής με πρωτοβουλία της κυβερνητικής πλειοψηφίας εφόσον επικαλεστεί εθνικούς λόγους», εξηγεί στον «Φ» ο δημοσιογράφος- ερευνητής Τάκης Κατσιμάρδος. Με αυτόν τον τρόπο, μια δυνατότητα που δίνει το Σύνταγμα και παρέμεινε σε όλες τις αναθεωρήσεις του από το 1975 μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα έχει γίνει... κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Το εθνικό θέμα το οποίο έχουν επικαλεστεί οι περισσότερες κυβερνήσεις ήταν το Κυπριακό. «Χρήση» του Κυπριακού για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών είχε γίνει το 1977, το 1981 και το 1993.
-Το 1977, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ζητώντας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ.Τσάτσο τη διενέργεια πρόωρων εκλογών είχε δηλώσει πως «Τα προβλήματα είναι κυρίως η τύχη του κυπριακού ελληνισμού. Και η επικίνδυνη διένεξη με την Τουρκία».
-Το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου στην επιστολή που έστειλε στον Πρόεδρο Σαρτζετάκη για τις πρόωρες εκλογές έγραφε πως «το Κυπριακό, που αποτελεί εξαιρετικής σημασίας εθνικό θέμα, παρουσίασε πρόσφατα εμπλοκή, η οποία το οδήγησε σε κρίσιμο σημείο».
-Το 1993, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ζητούσε από τον Πρόεδρο Καραμανλή εκλογές δηλώνοντας πως «Η Κυβέρνηση ζητά την ανανέωση της λαϊκής εντολής για να μπορέσει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα μεγάλα εθνικά μας θέματα».
Και πιο πρόσφατα, το ζήτημα για το μέλλον της Κύπρου προέκυπτε συχνά στην προεκλογική πολιτική ατζέντα. Όπως για παράδειγμα κατά τις εκλογές του Μάρτη του 2004, ενόψει μάλιστα του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν.
«Το κυπριακό πρόβλημα βρίσκεται πάντα στο backgroundτων εθνικών θεμάτων που επικαλούνται οι κυβερνήσεις για τη διάλυση της Βουλής. Το ίδιο ισχύει και στην πρόσφατη προκήρυξη των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου», τονίζει ο Τ.Κατσιμάρδος.
Λίγα λόγια για το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας - Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, όπως αυτό ορίζεται από το νέο Σύνταγμα είναι η προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία.
- Στην κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας βρίσκονται ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί. Για τη δημιουργία κυβέρνησης απαιτείται η πλειοψηφία της Βουλής, η οποία εξαρτάται και από το εκλογικό σύστημα.
- Η Βουλή αποτελείται από 300 βουλευτές, που εκλέγονται κάθε 4 χρόνια. Η εκλογή τους γίνεται με άμεσες, καθολικές, μυστικές και υποχρεωτικές εκλογές, στις οποίες μετέχουν πολίτες με νόμιμο δικαίωμα ψήφου.
- Από τους 300 Βουλευτές οι 288 εκλέγονται σε εκλογικές περιφέρειες. Οι υπόλοιποι 12 εκλέγονται από λίστα για όλη την επικράτεια και ονομάζονται βουλευτές επικρατείας.
- Σε αντίθεση με την Κύπρο, όπου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναδεικνύεται απευθείας από το λαό, ο Έλληνας Πρόεδρος εκλέγεται κάθε 5 χρόνια από τα μέλη της Βουλής με ονομαστική (δηλαδή φανερή) ψηφοφορία σε ειδική συνεδρίαση, ένα τουλάχιστον μήνα πριν λήξει η θητεία του απερχόμενου προέδρου.
Η εκλογή του απαιτεί ενισχυμένη πλειοψηφία και πραγματοποιείται σε τρεις φάσεις: Στην πρώτη ψηφοφορία απαιτείται πλειοψηφία των δύο τρίτων του συνολικού αριθμού των βουλευτών. Αν δεν συγκεντρωθεί η πλειοψηφία αυτή, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται ύστερα από πέντε ημέρες και απαιτείται η ίδια πλειοψηφία. Εάν και πάλι δεν συγκεντρωθεί η απαιτουμένη πλειοψηφία, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται ύστερα από 5 ημέρες και εκλέγεται Πρόεδρος Δημοκρατίας εκείνος που συγκεντρώνει την πλειοψηφία των τριών πέμπτων του συνολικού αριθμού των βουλευτών.
Εάν αποβεί άκαρπη και η τρίτη ψηφοφορία, τότε η Βουλή διαλύεται μέσα σε δέκα μέρες και προκηρύσσονται εκλογές για την ανάδειξη νέας Βουλής.
- Σύμφωνα με το ισχύον εκλογικό σύστημα (Ν.3231/2004) για να καταφέρει να «μπει» ένας συνδυασμός ή ένας μεμονωμένος υποψήφιος στη Βουλή, πρέπει να έχει συγκεντρώσει πανελλαδικά τουλάχιστον 3% των εγκύρων ψήφων.
Το συγκεκριμένο σύστημα χωρίζει τις τριακόσιες βουλευτικές έδρες σε δύο ομάδες, δηλαδή 260, οι οποίες κατανέμονται απολύτως αναλογικά σε όσους συνδυασμούς ξεπεράσουν το 3%. Οι 40 χαρίζονται στον πρώτο συνδυασμό. Με αυτόν τον τρόπο αρκεί στον πρώτο συνδυασμό το 42,5% των ψήφων για να έχει αυτοδυναμία 151 εδρών στη Βουλή. Όσες δε περισσότερες είναι οι ψήφοι των συνδυασμών που δεν ξεπερνούν το 3%, τόσο χαμηλώνει το ποσοστό που απαιτείται για αυτοδύναμη πλειοψηφία.
Ωστόσο, οι εκλογές της 4ης Σεπτεμβρίου είναι οι τελευταίες κατά τις οποίες θα ισχύει το συγκεκριμένο σύστημα.
Το νέο εκλογικό σύστημα που θα εφαρμοστεί στην ακριβώς επόμενη από την παρούσα εκλογική αναμέτρηση (σύμφωνα με το νόμο, το εκλογικό σύστημα εφαρμόζεται από τις μεθεπόμενες εκλογές μετά την ψήφισή του), θα ενισχύει ακόμη περισσότερο το πρώτο κόμμα, αφού θα τού προσδίδει μπόνους 50 εδρών (αντί για 40 που είναι σήμερα). Με αποτέλεσμα, η πλειοψηφία να είναι ευκολότερη.
Εκλογικές αναμετρήσεις στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης: - 17 Νοεμβρίου 1974: νίκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στις πρώτες εκλογές μετά την πτώση της χούντας.
- 20 Νοεμβρίου 1977: νίκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά σημειώνεται η υψηλή άνοδος του ΠΑΣΟΚ.
- 18 Οκτωβρίου 1981: το ΠΑΣΟΚ, υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου και σύνθημα «Αλλαγή», αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας.
- 2 Ιουνίου 1985: Ο Ανδρέας Παπανδρέου κερδίζει και πάλι τις εκλογές.
- 18 Ιουνίου 1989: Κανένα κόμμα δεν εξασφαλίζει την πλειοψηφία εδρών στη Βουλή. Σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ ΝΔ και Συνασπισμού -που συγκεντρώνει τα κόμματα της Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο για την «υπόθεση Κοσκωτά». Στις 12 Οκτωβρίου αναλαμβάνει καθήκοντα η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Γρίβα και οδηγεί τη χώρα σε νέες εκλογές.
- 5 Νοεμβρίου 1989: Νικητής των εκλογών αναδεικνύεται ξανά η ΝΔ, χωρίς όμως να εξασφαλίζει και πάλι την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί -Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου και Χαρίλαος Φλωράκης- αποφασίζουν τη σύσταση οικουμενικής κυβέρνησης υπό τον ακαδημαϊκό, καθηγητή Ξενοφώντας Ζολώτα. Η κυβέρνηση αυτή θα παραμείνει στην εξουσία έως τον Απρίλιο του 1990.
- 8 Απριλίου 1990: Η Νέα Δημοκρατία λαμβάνει το 46,89% των ψήφων και 150 έδρες στη Βουλή. Με τη στήριξη του ενός βουλευτή της ΔΗΑΝΑ προς τη ΝΔ, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σχηματίζει κυβέρνηση, που παραμένει στην εξουσία έως τις 10 Οκτωβρίου 1993.
- 10 Οκτωβρίου 1993: Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές. Ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμένει στην πρωθυπουργία έως 15 Ιανουαρίου 1995, οπότε αναγκάζεται να αποχωρήσει λόγω της βεβαρημένης κατάστασης της υγείας του. Καθήκοντα πρωθυπουργού αναλαμβάνει, στις 21 Ιανουαρίου, ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος θα διεκδικήσει νωπή λαϊκή εντολή.
- 22 Σεπτεμβρίου 1996: Το ΠΑΣΟΚ, υπό τον Κώστα Σημίτη, εξασφαλίζει άνετη πλειοψηφία.
- 9 Απριλίου 2000: Ο Κώστας Σημίτης επανεκλέγεται στην πρωθυπουργία, έπειτα από μία εκλογική αναμέτρηση-«θρίλερ».
- 7 Μαρτίου 2004: Έπειτα από 11 χρόνια, η ΝΔ με αρχηγό τον Κώστα Καραμανλή επιστρέφει στην εξουσία. Εξασφαλίζει άνετη πλειοψηφία 165 εδρών. Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει 117 έδρες, υπό το νέο του πρόεδρο Γιώργο Παπανδρέου, που είχε εκλεγεί μόλις δύο μήνες προηγουμένως.
- 16 Σεπτεμβρίου 2007: Λίγες μέρες πριν από τις καταστροφικές και φονικές πυρκαγιές στην Ηλεία, ο Κ.Καραμανλής είχε αναγγείλει εκλογές. Παρά την καταστροφή, το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η ισχνή –αλλά- νίκη της ΝΔ με 152 έδρες στη Βουλή.
