Το πρώτο doc camp στην Ελλάδα!

Συνέδριο με τίτλο «Τα Μυστικά της Επιτυχίας» διοργανώνει ο διεθνούς φήμης οργανισμός Documentary Campus (γνωστό τα προηγούμενα χρόνια και ως Discovery Campus). Το camp πραγματοποιείται για πρώτη φορά στην Ελλάδα (συγκεκριμένα στα Χανιά) και συγκεντρώνει σημαντικούς παραγωγούς, σκηνοθέτες και εκπροσώπους μεγάλων τηλεοπτικών καναλιών όπως το ΒΒC, το Channel4, το ARTE, το ΖDF και το δικό μας ΣΚΑΙ.

Το συνέδριο διοργανώνεται σε συνεργασία με την ελληνική εταιρεία παραγωγής ANEMON, την τηλεόραση του ΣΚΑΙ, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, την ΕΡΤ, το Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου και τη Νομαρχία Χανίων.

Δηλώστε συμμετοχή για να παραστείτε στο Open Training Session, συμπληρώνοντας την φόρμα συμμετοχής στο site www.documentary-campus.com. Η καταληκτική ημερομηνία είναι 29 Ιουνίου 2009.

Πίστευε (στη Δεξιά) και μη ερεύνα!

«Bόμβα» στα θεμέλια της έρευνας και της επιστημονικής καινοτομίας στην Eλλάδα βάζει ο σχεδιασμός του υπουργείου Aνάπτυξης για τη «χωροταξική και γνωστική αναδιάταξη του ερευνητικού ιστού της χώρας». Eνώ σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat η χώρα μας κατατάσσεται προτελευταία στην Eυρώπη των 27 ως προς το ποσοστό του AEΠ που διατίθεται για την έρευνα, η κυβέρνηση αποφάσισε να συμπεριλάβει τα κέντρα έρευνας στους 255 φορείς του Δημοσίου -ανάμεσα σε «Oργανισμούς Λαϊκών Aγορών» και ταμεία «Aποζημίωσης Φορτοεκφορτωτών»- που θέλει να... συγχωνεύσει, για να «εξοικονομηθούν» πόροι.

«Στα ήδη υποστελεχωμένα και υποχρηματοδοτημένα ερευνητικά κέντρα της χώρας, η συγχώνευση αυτή θα δώσει τη χαριστική βολή», συμφωνούν οι επιστήμονες, που από τις αρχές Iουνίου προσπαθούν να εξηγήσουν πως ούτε η έρευνα θα ωφεληθεί ούτε κονδύλια θα εξοικονομηθούν, αφού οι ανακοινώσεις του υπουργού Kώστα Xατζηδάκη έγιναν κυριολεκτικά στο πόδι.

Tρία από τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα της χώρας στην Aθήνα πλήττονται: το Eθνικό Iδρυμα Eρευνών (EIE) και το Eθνικό Kέντρο Kοινωνικών Eρευνών (EKKE) διαλύονται, ενώ το Eθνικό Kέντρο Φυσικών Eπιστημών «Δημόκριτος» συρρικνώνεται. Στόχος του υπουργείου είναι -όπως αναφέρεται μεταξύ άλλων- η δημιουργία μονοθεματικών ερευνητικών κέντρων στην Aθήνα, καθώς και η εξοικονόμηση πόρων με τον περιορισμό των Δ. Σ. Δεδομένου όμως ότι η πλειονότητα των ερευνητικών προγραμμάτων χρηματοδοτείται από ευρωπαϊκά κονδύλια, η κυβέρνηση δηλώνει ουσιαστικά ότι με το ζόρι καλύπτει τις μισθολογικές και λειτουργικές δαπάνες των κέντρων αυτών.

Καμία μελέτη
«Mε τον υπολογισμό που κάναμε η... εξοικονόμηση πόρων από τις καταργούμενες θέσεις διευθυντών ινστιτούτων, προέδρων και μελών ΔΣ δεν ξεπερνά τις 10.000 ευρώ τον μήνα για το σύνολο των ερευνητικών κέντρων. Tο YΠAN αποσιωπά το γεγονός ότι τα μέλη των ΔΣ των κέντρων δεν αμείβονται», εξηγεί στο «Eθνος της Kυριακής» ο Θωμάς Mαλούτας, αντιπρόεδρος του EKKE και διευθυντής του Iνστιτούτου Aστικής και Aγροτικής Kοινωνιολογίας. «Eπιπλέον δεν υπάρχει καμία οικονομοτεχνική μελέτη για την εξοικονόμηση πόρων που λέγεται ότι θα προκύψει από τις συνενώσεις ομοειδών ινστιτούτων και αφορά τις υποδομές και τον εξοπλισμό. Eπίσης, πρέπει να συνυπολογιστούν τα μεγάλα έξοδα για τις νέες κτιριακές εγκαταστάσεις για την επανεγκατάσταση των ερευνητικών ινστιτούτων που σήμερα δεν υπάρχουν».

Tο Eθνικό Kέντρο Kοινωνικών Eρευνών ιδρύθηκε το 1959 και από τότε έχουν πραγματοποιηθεί περίπου 500 ερευνητικά προγράμματα. Tα 236 έγιναν μετά το 1995 όταν δημιουργήθηκαν τα τρία ινστιτούτα του κέντρου. Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά που μια συντηρητική κυβέρνηση θέλει να το καταργήσει. «H κοινωνική έρευνα δεν ενδιαφέρει και δεν χρηματοδοτείται από την αγορά. Άρα, είναι πολυτελής και άσκοπη... Άσε που είναι και ενοχλητική, γιατί αποκαλύπτει τι συμβαίνει με την φτώχεια, τις ανισότητες, την βία και εγκληματικότητα, και αξιολογεί - άμεσα ή έμμεσα - τις πολιτικές», επισημαίνει ο Hλίας Kικίλιας, οικονομολόγος και κύριος ερευνητής στο Iνστιτούτο Kοινωνικής Πολιτικής του EKKE.

Δ. Kυριακίδης - Πρόεδρος E.I.E.
"Tα μέτρα διαλύουν το Ιδρυμα"

«Oι επικείμενες αναδιατάξεις είναι άστοχες και ανέφικτες. Kατ’ αρχάς, δεν συζητήθηκαν με τους αντίστοιχους φορείς και δεν υπάρχει εισήγηση-απόφαση από το Eπιστημονικό Συμβούλιο Eρευνας και Tεχνολογίας, το κατεξοχήν αρμόδιο όργανο για τέτοιου είδους αποφάσεις», μας λέει ο πρόεδρος του Eθνικού Iδρύματος Eρευνών, καθηγητής βιοχημείας, Δημήτρης Kυριακίδης.

Mόλις πέρυσι έκλεισε τα 50 του χρόνια το EIE και στην ομιλία του τότε ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε το EIE ως «τον σημαντικότερο ερευνητικό φορέα στη χώρα». Σήμερα το EIE πλήττεται ανεπανόρθωτα. «Tα προτεινόμενα μέτρα στοχεύουν στη διάλυση του EIE, καθώς απομακρύνονται και μεταφέρονται σε άλλα ερευνητικά κέντρα τα τρία Iνστιτούτα Θετικών Eπιστημών και το Eθνικό Kέντρο Tεκμηρίωσης. Θα ανασταλούν 65 ανταγωνιστικά ευρωπαϊκά προγράμματα, ύψους 33 εκατ. €. Mετακινούνται 135 μόνιμοι και 178 μεταπτυχιακοί και μεταδιδακτορικοί ερευνητές, με κόστος μεταφοράς 6. εκατ. ευρώ και απαιτούμενο χώρο μετεγκατάστασης 6.300 τ.μ., ενώ συγχρόνως απαξιώνονται οι υπάρχουσες εγκαταστάσεις, αξίας δεκάδων εκατ. €», τονίζει ο κ. Kυριακίδης.

Κακή αρχή...

«Λουκέτο» στις ιστορικές εφημερίδες «Ελεύθερος Τύπος», «Τύπος της Κυριακής», καθώς και του ραδιοφωνικού σταθμού “City” ανακοίνωσε χθες με ανακοίνωσή της η οικογένεια Γιάννας και Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Η είδηση «έσκασε» χθες σαν βόμβα δημοσιογραφικά γραφεία, αφού κανείς δεν ήξερε την απόφαση του ζεύγους Αγγελόπουλου. Περισσότεροι από 500 εργαζόμενοι και συνεργάτες αναμένεται να μείνουν χωρίς δουλειά, 250 από τους οποίους δημοσιογράφοι.
Το τελευταίο φύλλο της ιστορικής εφημερίδας επρόκειτο να κυκλοφορήσει σήμερα, Τρίτη, ωστόσο οι κινητοποιήσεις των δημοσιογράφων ανέστειλαν την έκδοσή του. Από χθες το απόγευμα βρίσκεται σε εξέλιξη απεργία των δημοσιογράφων στα έντυπα και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το κλείσιμο των ιστορικών τίτλων.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση των εκδοτών, «η εξέλιξη αυτή, είναι αποτέλεσμα της οριστικής επιλογής του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου να αποχωρήσουν οριστικά από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης».
Όνειρο ήτανε!
Μόλις πριν από τρία χρόνια ήταν που η οικογένεια Αγγελοπούλου ανακοίνωνε την αγορά της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος». Όπως σημείωνε τότε η εκδοτική ομάδα, «στόχος δεν ήταν μόνο η διάσωση ενός ιστορικού τίτλου. Στόχος ήταν και η συμβολή στην αναζήτηση μιας νέου τύπου και ταυτόχρονα ευρύτερης δημόσιας συζήτησης και μάλιστα σε μια φάση αλλαγών και μετάβασης που χαρακτηρίζει την εποχή μας».
Το εγχείρημα, όπως τονίζεται στην τωρινή ανακοίνωση, δεν ευοδώθηκε. «Το μοντέλο ενημέρωσης που κυριάρχησε στον τόπο μας, η συνεχιζόμενη συσσώρευση ζημιών σε συνδυασμό με τις αρνητικές προοπτικές του κλάδου, μαζί με την πεποίθηση ότι ένα Μέσο Ενημέρωσης δεν νοείται να λειτουργεί με μεγάλες ζημίες και αυτό να συνεχίζεται επί μακρόν, χωρίς να οδηγεί σε παρανοήσεις, συνετέλεσαν στη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας των παραπάνω αποφάσεων», σημειώνουν.
Όπως έγινε γνωστό, οι εργαζόμενοι και οι συνεργάτες των Μέσων θα λάβουν τη νόμιμη αποζημίωσή τους. Προς το παρόν, κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η συνέχεια των κινητοποιήσεων των δημοσιογράφων, αν τελικά θα βρεθεί άνθρωπος που θα ενδιαφερθεί να αγοράσει την ιστορική εφημερίδα, αλλά και αν η οικογένεια Αγγελοπούλου θα κρατήσει τον τίτλο για να επανέλθει αργότερα στις εκδόσεις...

Εθελοντές στα... αζήτητα!

Στα... αζήτητα παραμένουν χιλιάδες εθελοντές στη χώρα μας. Παρά το ότι η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας (Γ.Γ.Π.Π.) διαθέτει μητρώο καταγεγραμμένων εθελοντικών ομάδων και μεμονωμένων εξειδικευμένων εθελοντών από το 2002 ακόμη, η δυναμική των ανθρώπων που επιθυμούν να βοηθήσουν παραμένει ανεκμετάλλευτη όλα αυτά τα χρόνια. Κι ενώ τα εκατοντάδες μέλη των 290 οργανώσεων, όπως και οι 49 ειδικευμένοι που έχουν καταγραφεί στο μητρώο έχουν θέσει εαυτούς στη διάθεση της Πολιτείας για πυρκαγιές και άλλα ακραία φαινόμενα, ουδείς ποτέ τους έχει αναζητήσει προς συνδρομή. Η όποια βοήθεια έχει παρασχεθεί κατά καιρούς, οφείλεται στον... πατριωτισμό των ίδιων των εθελοντών που ενημερώνονται από ΜΜΕ και... φίλους, συντονίζονται μεταξύ τους και σπεύδουν για βοήθεια...
«Η επιεικής έκφραση για την αντιμετώπιση των εθελοντών από την επίσημη Πολιτεία είναι η αδιαφορία. Όχι μόνο ποτέ κανείς δεν μας έχει πάρει τηλέφωνο για να συνδράμουμε με την εμπειρία και τη γνώση μας, αλλά και –τις περισσότερες φορές- αντιμετωπίζουμε δυσκολίες όταν σπεύδουμε να βοηθήσουμε με δική μας πρωτοβουλία», δηλώνει ο περιβαλλοντολόγος Μιλτιάδης Αθανασίου, εθελοντής από το 2000. «Αν και για να εγγραφώ στο μητρώο της Γ.Γ.Π.Π. ως ειδικευμένος εθελοντής κατέθεσα το πλήρες βιογραφικό μου, την εμπειρία μου από την περιβαλλοντική δράση μου και την προηγούμενη δράση μου ως εθελοντής τόσο σε ΜΚΟ όσο και στην Πυροσβεστική, οι αρμόδιοι δεν μου έχουν ζητήσει ποτέ καμία βοήθεια», τονίζει.
Ο Μ. Αθανασίου είναι ένας από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών «Προμηθέας» που ξεκίνησε να λειτουργεί τον Μάρτιο του 2001 στις εγκαταστάσεις της α’ ΕΜΑΚ και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της απαξίωσης του θεσμού των εθελοντικών ομάδων από την Πολιτεία. «Η ομάδα ήταν σωματειακού τύπου και εντάχθηκε στο μητρώο των εθελοντών πολιτικής προστασίας το 2002. Συνολικά 120 μέλη εκπαιδεύτηκαν κατά τα 3 έτη που λειτούργησε η ομάδα και η γνώση που αποκτούσαμε ήταν χρήσιμη για αντιμετώπιση π.χ. της φωτιάς κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Τουλάχιστον 30 από εμάς, καλά εκπαιδευμένοι και με θεωρητική και πρακτική γνώση για τις δασικές πυρκαγιές, επιχειρούσαμε μαζί με την Πυροσβεστική, την ΕΜΑΚ και τις άλλες δυνάμεις που σχετιζόταν με την αντιμετώπιση της καταστροφής», εξηγεί ο κ.Αθανασίου.
Ωστόσο, το 2004, ο «Προμηθέας» αποχώρησε από το ενιαίο σύστημα μητρώου της ΓΓΠΠ. «Η ομάδα μας βασιζόταν στην κρατική βοήθεια. Όλα τα μέλη της ομάδας βάζαμε λεφτά από την τσέπη μας για να συντηρηθεί, ωστόσο η βασική πηγή εξοπλισμού ήταν η ΓΓΠΠ μέσω της Νομαρχίας. Ο «Προμηθέας» αποχώρησε από το μητρώο και σταμάτησε να λειτουργεί επειδή δεν έπαιρνε τον εξοπλισμό που δικαιούταν», λέει ο Βαγγέλης Στογιάννης, έτερος εκ των ιδρυτών του «Προμηθέα» και εθελοντής δασοπυρόσβεσης εδώ και περισσότερα από 10 χρόνια.
Τον βρήκαμε στον Υμηττό, στη βάρδια του ως εθελοντής στην ομάδα δασοπυρόσβεσης της Καισαριανής, μαζί με τον επικεφαλής της ομάδας Θανάση Εξαρχόπουλο. Όπως μας διαβεβαίωσαν και οι δύο, η απαξίωση του εθελοντισμού «καταγράφεται» σε κάθε έκφανση της σχέσης των εθελοντών με το κράτος. «Το ξέρετε ότι οι εθελοντές δεν είναι ασφαλισμένοι, αν πάθουν κάτι την ώρα που επιχειρούν; Και πως παράτυπα οδηγούμε δημόσια οχήματα, γιατί απαγορεύεται; Μία κοινή υπουργική απόφαση χρειάζεται για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και τόσα χρόνια δεν έχουν αξιωθεί να την υπογράψουν. Σημειώνω επίσης πως άνθρωποι έχουν χάσει τη δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα, επειδή θέλησαν να σπεύσουν για να σβήσουν μία πυρκαγιά», τονίζουν.
Το πρόβλημα με τους εθελοντές, λένε αυτοί που ξέρουν, είναι θέμα αξιολόγησης και ομογενοποίησής τους. «Είναι ελκυστικό για τους πολιτικούς να μιλούν για χιλιάδες εθελοντές και να διεκδικούν χρήματα από την Ευρώπη, αλλά πρέπει επιτέλους να μετρήσουμε πόσοι πραγματικά είναι οι εθελοντές και να τους αξιολογήσουμε ανάλογα με τα είδη καταστροφών που εμπλέκεται ο καθένας, το βαθμό εκπαίδευσής τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε ομάδας. Αλλά αυτό θα συμβεί μόνο αν υπάρξει μια εθνική πολιτική για το θέμα», τονίζει ο Μίλτος Αθανασίου. «Αυτός που πραγματικά θέλει, προσφέρει. Αυτό συμβαίνει και τώρα. Όμως, είναι δυνατόν οι εθελοντές που κατά καιρούς σώζουν τα δάση μας να πληρώνουν διόδια; Είναι δυνατόν να μην έχουν καμία στήριξη; Υπάρχουν άνθρωποι σε υπηρεσίες ή και σε ομάδες σε ψηλές ή χαμηλές θέσεις που πραγματικά διψάνε για συνεργασία. Είναι κρίμα να τους καταργεί η έλλειψη θεσμικού πλαισίου».

Πάνε και οι δασοκομάντος!

Χαρακτηριστική περίπτωση απαξίωσης του δυναμικού κεφαλαίου της χώρας στο οποίο η ίδια έχει επενδύσει με χρήμα και χρόνο είναι η περίπτωση των αερομεταφερόμενων δασοκομάντος, θεσμού που λειτούργησε το διάστημα 1993-1998. Στο διάστημα των πέντε ετών, το Σώμα που συνολικά εκπαίδευσε και απασχόλησε 500 άνδρες πραγματοποιήσαμε 1000 αποστολές προστασίας του δασικού μας πλούτου και μέτρησε 10 νεκρούς (από πτώση ελικοπτέρου) και 30 τραυματίες.
«Το 1993 η γενική γραμματεία δασών απευθύνθηκε στη λέσχη καταδρομέων και ζήτησε εθελοντές εφέδρους καταδρομείς για να πλαισιώσουν το νέο Σώμα των αερομεταφερομένων δασοκομάντος», διηγείται ο τότε διοικητής των δασοκομάντος Αλέξανδρος Κόντος.

«Σκοπός μας ήταν να παραλάβουμε πολίτες και να τους παραδώσουμε ένστολους και ετοιμοπόλεμους, τόσο από φυσική κατάσταση και από θεωρητικές και τεχνικές γνώσεις», λέει ο Άγγελος Γιουβρέκας, που επιτέλεσε εκπαιδευτής των δασοκομάντο και συμμετείχε και ο ίδιος σε επιχειρήσεις. «Η διοίκηση των δασοκομάντος δούλευε εθελοντικά, αλλά οι 500 ήταν εποχιακοί υπάλληλοι της γ.γρ. δασών. Μιλάμε για ανθρώπους που μπορούσαν να δράσουν άμεσα στην πηγή της φωτιάς και να την αντιμετωπίσουν κατά τις κρίσιμες πρώτες ώρες της έκρηξής της», εξηγεί.
Μέχρι το 1998, λειτουργούσε επίσης το Εθνικό Συντονιστικό Διυπουργικό όργανο, με τη συμμετοχή όλων των υπουργείων και των κρατικών υπηρεσιών που εμπλέκονταν στην πυρκαγιά. «Το ρολόι της δασοπροστασίας σταμάτησε το 1998 με τη διάλυση της γ.γρ. δασών και την ανάθεση εν μία νυκτί της δασοπυρόσβεσης στην Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, η οποία γνώριζε πολύ καλά τις αστικές πυρκαγιές, αλλά όχι τις δασικές», τονίζει ο κ.Κόντος. «Στη θέση του Εθνικού Συντονιστικού Διυπουργικού Οργάνου, έβαλαν την Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, χωρίς διοικητικές εξουσίες και νομοθετικές ρυθμίσεις και χωρίς ευθύνη. Η αντιπαλότητα μεταξύ των υπουργείων και η έλλειψη συντονισμού θα καίει δάση και Έλληνες, θα καίει την Ελλάδα. Από το 1998 και μετά, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε, κανείς δεν θέλησε να εκμεταλλευτεί τη γνώση και την εμπειρία των αερομεταφερόμενων δασοκομάντος», λέει.
Όσο για τους 500 άρτια εκπαιδευμένους άνδρες, ορισμένοι παρέμειναν ως εποχιακοί στην πυροσβεστική. Οι υπόλοιποι σκόρπισαν.
«Κάποιοι από εμάς συνεχίζουμε ακόμη και σήμερα την προσπάθεια για τη βοήθεια της χώρας μας όποτε και όπου το έχει ανάγκη. Αλλά με δική μας πρωτοβουλία. Ποτέ κανείς δεν μας έχει ζητήσει καμία συνδρομή», λέει με παράπονο ο Άγγελος Γιουβρέκας. «Είναι κρίμα πάντως που όλη αυτή η τεχνογνωσία και η δυναμική πήγαν χαμένα. Η πυροσβεστική προτιμά πολλές φορές να προσλαμβάνει 20χρονα παιδιά, ανειδίκευτους εργάτες, παρά τους εκπαιδευμένους πρώην δασοκομάντος...

Ένας, δύο, πολλοί "Αγιοι Παντελεήμονες"

Ένα πρόχειρα τοποθετημένο συρματόπλεγμα στη θέση της εισόδου που έσπασε στα επεισόδια της περασμένης Τρίτης. Δεκάδες εξαγριωμένοι κάτοικοι που κάνουν βάρδιες έξω από την κλειστή παιδική χαρά: ανεξαρτήτως ηλικίας, από πιτσιρικάδες emo μέχρι μαυροφορεμένες γιαγιάδες. Τηλεοπτικές κάμερες που καταγράφουν τις δηλώσεις των θαμώνων της πλατείας. Ύστερα από τέσσερα 24ωρα, το κλίμα στον Άγιο Παντελεήμονα παραμένει τεταμένο μετά τη... σύρραξη αναρχοαυτόνομων και ακροδεξιών.
Κλειστή παρέμενε η παιδική χαρά επί τουλάχιστον δύο εβδομάδες, όταν οι γείτονες πήραν την πρωτοβουλία να απομακρύνουν τους μετανάστες που την είχαν μετατρέψει σε τόπο κατοικίας. Σφράγισαν και περιφρουρούσαν τις εισόδους απαγορεύοντας την είσοδο σε όλους, Έλληνες ή αλλοδαπούς. Η «ανάφλεξη» προκλήθηκε όταν, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ένας γονιός με το παιδί του διεκδίκησε το δικαίωμά του να μπει στην παιδική χαρά. Κάποιοι παρόντες ισχυρίζονται ότι ήταν αναγνωρίσιμο μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και ότι το παιδί δεν ήταν δικό του.
Τα επεισόδια ξεκίνησαν. Σύντομα εμφανίστηκε στην πλατεία ομάδα κουκουλοφόρων που παραβίασε την είσοδο κάνοντας χρήση ηλεκτρικού πριονιού. Τα αίματα άναψαν. Κάποια στιγμή, κατέφθασε διμοιρία των ΜΑΤ «συνοδευόμενη» από μέλη της «Χρυσής Αυγής», όπως καταγγέλλουν στο «Έθνος της Κυριακής» αυτόπτες μάρτυρες. Η σχεδόν ταυτόχρονη εμφάνιση ανδρών των ΜΑΤ και μελών της ακροδεξιάς οργάνωσης εγείρει πλήθος ερωτημάτων, δεδομένου μάλιστα ότι το αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα βρίσκεται στην επόμενη γωνία! Οι κάτοικοι έχουν εδώ και καιρό ζητήσει επανειλημμένως τη συνδρομή της Αστυνομίας για την επίλυση της «κρίσης», η οποία ωστόσο αδυνατεί να επέμβει αφού «δεν λαμβάνει σχετικές εντολές», όπως λένε οι ίδιοι οι αστυνομικοί στους κατοίκους.
«Θα χυθεί αίμα. Θα ξεκαθαρίσουμε μόνοι μας την κατάσταση εάν δεν βρεθεί λύση. Θέλουμε η γειτονιά μας να γίνει όπως ήταν», δηλώνει ο Γιώργος Βάθης, ψηφοφόρος της Αριστεράς που στις πρόσφατες ευρωεκλογές «μετακόμισε» στην... πολυκατοικία του ΛΑΟΣ. «Δεν περίμενα ποτέ στη ζωή μου ότι θα έκανα κάτι τέτοιο, αλλά το αποφάσισα γιατί είναι το μόνο που έχει ξεκάθαρη άποψη για το θέμα των λαθρομεταναστών».
«Έγινα φίλος της Χρυσής Αυγής όταν συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για την προστασία των δικαιωμάτων μου ως πολίτη», συμπληρώνει ο κ. Γεώργιος Λαμπίρης. Στην ευρύτερη κινητοποίηση που δεν έχει βέβαια κομματικό χαρακτήρα συμμετέχουν άνθρωποι από όλες τις πολιτικές παρατάξεις. «Κάποιους βολεύει να μας αποκαλούν όλους συλλήβδην ακροδεξιούς», διαμαρτύρεται η κ. Λουκία. Αλληλέγγυοι στον αγώνα των κατοίκων είναι ακόμα και «παλαιότεροι» μετανάστες από τις τέως ανατολικές χώρες.

ΤΟ "ΠΕΙΡΑΜΑ" ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ

Πολλοί φοβούνται πως η περίπτωση του Αγίου Παντελεήμονα λειτουργεί ως το πρώτο μεγάλο θεσμικό «πείραμα» για τη συνολική αντιμετώπιση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης. Εκτός λειτουργίας παιδική χαρά, λένε, προοιωνίζεται κλειστά σύνορα δηλαδή άρδην ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης με αυστηρότερη μεταναστευτική πολιτική και πλήρη απάλειψη της ανθρωπιστικής διάστασης. Σε παρόμοιες συνθήκες, όπως δείχνει για άλλη μια φορά η ευρύτερη ευρωπαϊκή πρακτική, εύκολα εκκολάπτεται το «αβγό του φιδιού». Άλλωστε, οι νέες γενιές της Ελλάδας που διαθέτουν ασθενή ιστορική μνήμη για ότι ακολούθησε τον εμφύλιο και τη χούντα, εύκολα πείθονται από τα ελκυστικά επιχειρήματα των ακροδεξιών προσεγγίσεων.
Ήδη, το παράδειγμα του Αγίου Παντελεήμονα "ζηλεύουν" οι κάτοικοι της Πάτρας, όπου πληροφορίες τους θέλουν να οργανώνονται για να κλείσουν οι ίδιοι τον παράνομο καταυλισμό των μεταναστών στο λιμάνι...

Στην πράξη...

Για τους κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα, το πρόβλημα των μεταναστών είναι βέβαια κάτι περισσότερο από μια θεωρητική ανταλλαγή απόψεων στα τηλεοπτικά παράθυρα. Ο Δήμαρχος Αθηναίων δεν έχει πατήσει ποτέ το πόδι του στην πλατεία, διαμαρτύρονται, για να διαπιστώσει ο ίδιος την κατάσταση. Ούτε οι 3.500 υπογραφές που μαζεύτηκαν τον περασμένο Νοέμβριο, συνέτεινε στο να... ιδρώσει το αυτί της κεντρικής εξουσίας.
«Φοβόμασταν να βγάλουμε τα εγγόνια μας βόλτα το βράδυ» λέει η κ. Μαρία. «Οι δύο κόρες μου ενηλικιώνονται σε λίγο. Δυσκολεύονταν να διασχίσουν την πλατεία», συμπληρώνει η κ. Δέσποινα Μελιανού. «Πήραμε με δάνειο το σπίτι μας και συνεχίζουμε να το ξεπληρώνουμε. Ακόμα και στην περίπτωση που αποφασίσουμε να φύγουμε, το σπίτι δεν πρόκειται μα πιάσει την αξία που καλούμαστε να αποπληρώσουμε».
«Έχουμε επανειλημμένα βοηθήσει στο παρελθόν, προσφέροντας τροφή και ρουχισμό. Φτάσαμε όμως στα φυσικά μας όρια», λέει ο 70χρονος κ. Μιχάλης, γέννημα- θρέμμα της περιοχής. «Δεν είμαστε ρατσιστές. Είμαι παντρεμένος με Ουκρανή και στην γειτονιά έχουν γίνει πολλοί μικτοί γάμοι. Δεν έχουμε πρόβλημα με τους ανθρώπους που ζουν ήσυχα. Μας ενοχλούν αυτοί που κοιμούνται στα παγκάκια και κάνουν τις ανάγκες τους στον περίβολο της εκκλησίας».
Άλλοι κάτοικοι σπεύδουν να τονίσουν ότι έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που τελέστηκε μυστήριο στην άλλοτε δημοφιλή εκκλησία της οδού Αχαρνών. Ορισμένοι έφτασαν στο σημείο να στηλιτεύσουν το ίδιο το συσσίτιο της ενορίας προς τους λιμοκτονούντες λαθρομετανάστες.
Προς το παρόν, οι εκδιωχθέντες έχουν μεταφερθεί στην, ήδη κατάμεστη από μετανάστες, πλατεία Αττικής. Οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε συνδυασμό με την αδυναμία της συντεταγμένης ελληνικής Πολιτείας να δώσει ουσιώδεις λύσεις παραμένουν. «Ούτε εμείς θέλουμε να μένουμε στα παγκάκια και να μένουμε νηστικοί», λέει ο Χασίντ, ένας από τους Αφγανούς που συνωστίζονται στην πλατεία. «Οι περισσότεροι θέλουν να γυρίσουν πίσω», προσθέτει ο πακιστανός Αχμέντ.

Προσάναμμα τα δάση της Αττικής

Ξερόχορτα που ξεπερνούν το ένα μέτρο δίπλα σε πεύκα, δασικοί δρόμοι κατεστραμμένοι, αδιάβατοι από τα πυροσβεστικά οχήματα και καλώδια της ΔΕΗ που μπλέκονται με κλαδιά δέντρων στα περιαστικά δάση.
Ανοχύρωτη παραμένει η Αττική στα λιγοστά εναπομείναντα δάση της. Δύο χρόνια μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές σε Πάρνηθα και Υμηττό και η δασοπροστασία επαφίεται στον... πατριωτισμό των Συλλόγων Προστασίας και Ανάπτυξης Πεντελικού και Υμηττού. Από τον περασμένο Μάρτιο, οι εθελοντές-επιτηρητές των δασών μας είχαν επισημάνει τους κινδύνους φέτος για τα εναπομείναντα δάση της Αττικής και την ανάγκη πρόληψης και άμεσου καθαρισμού τους. Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης όμως έδωσε τα σχετικά κονδύλια μόλις λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, με αποτέλεσμα η εικόνα που παρουσιάζουν σήμερα -μέσα Ιουνίου με υψηλές θερμοκρασίες και δυνατούς ανέμους- τα περιαστικά δάση να παραπέμπει σε «πυριτιδαποθήκη».
Σύμφωνα με τους ειδικούς, το φετινό καλοκαίρι προβλέπεται ιδιαίτερα επικίνδυνο. Οι αυξημένες βροχοπτώσεις που έχουν ως αποτέλεσμα την έντονη βλάστηση, οι κλιματικές αλλαγές που φέρνουν ολοένα και μεγαλύτερες θερμοκρασίες, καθώς και οι «αρρώστιες» που έπληξαν πολλά δέντρα της περιοχής δημιουργούν ένα τέλειο... προσάναμμα στα δάση.
«Η διαχείριση των αστικών και περιαστικών δασών βασίζεται περισσότερο στην καταστολή παρά στην πρόληψη και αυτό είναι καταστροφικό. Προκειμένου να μην καούμε για άλλη μία χρονιά, η τοπική αυτοδιοίκηση ανέλαβε να καλύψει τα κενά και την αδιαφορία της Πολιτείας, για να μη φτάσουμε απλώς να τρέχουμε πίσω από τη φωτιά», δηλώνει στο «Έθνος της Κυριακής» ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Δήμων και Κοινοτήτων για την Προστασία και Ανάπλασης Πεντελικού (ΣΠΑΠ) και Δήμαρχος Πεντέλης Δημήτρης Στεργίου-Καψάλης.
«Ήδη έχουμε καθαρίσει κοντά 6.000 στρέμματα, αλλά ο Υμηττός στο σύνολό του αφορά 57.000 στρέμματα», εξηγεί ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Προστασίας και Ανάπτυξης Υμηττού (ΣΠΑΥ) Νίκος Χαρδαλιάς. «Παρά το γεγονός ότι φέτος για αυξήθηκε το ποσό που λάβαμε για τον Υμηττό, υπάρχουν ζητήματα που εκκρεμούν και δυσκολεύουν το έργο μας: είναι δυνατόν όλος ο Υμηττός να μην έχει ξεχωριστό δασαρχείο και το κοντινότερο να είναι στην Πεντέλη;», αναρωτιέται.
Η ευθύνη για τον καθαρισμό δασών και δασικών δρόμων ανήκει στις δασικές υπηρεσίες. Αποδυναμωμένες και υποστελεχωμένες, αδυνατούν να παράσχουν την απαραίτητη φροντίδα και διαχείριση στους δασικούς πληθυσμούς της περιοχής τους. Επιπλέον, κι ενώ οι δήμοι προέτρεπαν τους δημότες να βοηθήσουν στον καθαρισμό, τα δασαρχεία δεν έδιναν ούτε καν την σχετική άδεια για την αποψίλωση, επειδή φοβούνται ότι όσοι έχουν καταπατήσει δασικές εκτάσεις θα χρησιμοποιήσουν την άδεια αυτή στα δικαστήρια για να διεκδικήσουν την έκταση που έχουν καταπατήσει!
Ο Πρόεδρος του ΣΠΑΠ Δημήτρης Στεργίου-Καψάλης είχε από νωρίς προειδοποιήσει τον αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών Χρήστο Μαρκογιαννάκη για τις δυσκολίες της φετινής αντιπυρικής περιόδου. Σε επιστολή που είχε στείλει τον Μάρτιο του 2009, επεσήμανε τα λάθη και τις παραλήψεις στους τομείς της πρόληψης, τα τεράστια συμφέροντα των σφετεριστών της Πεντελικής γης και κατέθετε τις δικές του προτάσεις πυροπροστασίας και πυρασφάλειας.
«Κυρίαρχο δόγμα και γι’ αυτήν την αντιπυρική περίοδο παραμένει η σταθερή μας θέση ότι η πρόληψη σώζει και η καταστολή έρχεται πάντα με την καταστροφή. Απαιτείται να γίνει αλλαγή της μέχρι τώρα φιλοσοφίας σχεδίασης αντιπυρικής προστασίας, η οποία πρέπει να γίνει με βάση την πρόληψη. Η πρόληψη δεν είναι αφηρημένη δράση, αλλά πολύ συγκεκριμένη και αναλύεται σε συγκεκριμένες ενέργειες. ΜΟΝΟΝ έτσι, αν σχεδιαστεί και υλοποιηθεί, θα αποδώσει. Δεν θέλουμε να σβήνουμε φωτιές. Θέλουμε να τις προλαβαίνουμε», τονίζει ο Πρόεδρος του ΣΠΑΠ προς τον αρμόδιο υπουργό.
Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Δήμων και των εθελοντών, ακόμη και σήμερα, εξαιτίας της έλλειψης διαχείρισης, τα ξερόχορτα σε Υμηττό και Πεντέλη έχουν σκεπάσει- σε πολλές περιπτώσεις- ακόμη και τα μπάζα που ρίχνουν οι επιτήδειοι. «Όσο και αν προσπαθούμε, όσο κι αν βάζουμε και την ψυχή μας στην πυροπροστασία, είναι αδύνατον να καθαρίσουμε το δάσος από τα ξεραμένα δέντρα. Αυτή τη στιγμή, ένα τέτοιο δέντρο να ανάψει, θα λαμπαδιάσει το βουνό. Τα εναπομείναντα δέντρα τα έχουν ανάγκη όλοι οι Αθηναίοι», τονίζει ο κ.Στεργίου-Καψάλης. «Ούτε τα καλώδια υψηλής τάσης δεν πλύθηκαν, όπως θα έπρεπε. Επιπλέον, οι περισσότεροι δασικοί δρόμοι είναι αδιάβατοι εξαιτίας καταστροφών, αλλά και μπαζών. Όλα αυτά μπορούν να αποβούν μοιραία για την κατάσταση του δάσους».
«Πληγή» στην διαχείριση του αστικού και περιαστικού πρασίνου και της αντιμετώπισης των πυρκαγιών αναδεικνύεται για ακόμη μία φορά ο κατακερματισμός της ευθύνης για τα δάση. «Άλλος είναι υπεύθυνος για την αποψίλωση και τους δασικούς δρόμους, άλλος για την επιτήρηση, άλλος για την αναδάσωση, άλλος για την καταστολή. Μόνο ένας ενιαίος φορέας θα μπορούσε να είναι αποτελεσματικός για τη σωστή πρόληψη, καταστολή και αποκατάσταση των καμένων δασών», τονίζει ο Πρόεδρος του ΣΠΑΠ.
«Επιδίωξή μας είναι ο Υμηττός να γίνει εθνικό πάρκο και να απομακρύνουμε τις οχλούσες επιχειρήσεις σε βάθος 6ετίας, τα καταργηθεί η β’ ζώνη προστασίας υπέρ της α’ ζώνης, να ιδρυθεί Δασαρχείο στον Υμηττό και να δημιουργηθεί ένας ενιαίος φορέας διαχείρισης με τη βοήθεια της τοπικής αυτοδιοίκησης», λέει ο Πρόεδρος του ΣΠΑΥ, Νίκος Χαρδαλιάς. «Μόνο έτσι θα προστατεύσουμε το δάσος για τις επόμενες γενιές...».

Απορρίφθηκε η αίτησή του για άσυλο!

Διέφυγε από την Τουρκία για να σώσει τη ζωή του, αλλά μετά την απόρριψη της αίτησης ασύλου του κινδυνεύει αν βρεθεί ξανά στην κόλαση των τουρκικών φυλακών.
0 54χρονος Αρσλάν Ταϋφούν Οζκιόκ δραστηριοποιήθηκε στις αριστερές πολιτικές οργανώσεις της Τουρκίας στη δεκαετία του ’70, και το 1981 συνελήφθη με κατηγορίες για ανατρεπτική ιδεολογία και συμμετοχή σε ένοπλη δράση. Καταδικάστηκε από στρατοδικείο της χούντας στην θανατική ποινή και έμεινε στις τουρκικές φυλακές μέχρι το 1990, οπότε και επέδρασε. Κατά την διάρκεια της κράτησης του, πρωτοστάτησε στις κινητοποιήσεις των πολιτικών κρατούμενων μέσα στις φυλακές και συμμετείχε σε πολλές απεργίες πείνας ενάντια στις συνθήκες κράτησης. Όσο ήταν κρατούμενος, εξέδωσε και τρία βιβλία για τις πολιτικές δίκες και για την κατάσταση στις τουρκικές φυλακές.
Αυτό δεν του το συγχώρεσε ποτέ η τουρκική κυβέρνηση, που έβλεπε στο πρόσωπό του έναν αντικαθεστωτικό, έναν εχθρό της. Το 2008, ο Οζκιόκ ήρθε στην Ελλάδα, αλλά ο κλοιός έσφιγγε γύρω του και αναγκάστηκε να καταφύγει την Κύπρο για να ζητήσει πολιτικό άσυλο εκεί. Στην Κύπρο συνελήφθη και δικάστηκε για την παράνομη είσοδο σε 8 μήνες φυλάκιση και εγκλείσθηκε στις φυλακές της Λευκωσίας μέχρι τον Μάρτιο του 2009, οπότε και επέστρεψε στην Ελλάδα. Από την άφιξη του στο αεροδρόμιο της Αθήνας , ο Οζκιόκ τέθηκε υπό κράτηση, παρά το γεγονός ότι υπέβαλε ξανά αίτημα για άσυλο, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους κινδυνεύει στην Τουρκία. Οι εισαγγελικές αρχές όμως κίνησαν εναντίον του την διαδικασία έκδοσης. Στον Κορυδαλλό κρατείται 26 Μαρτίου 2009.
«Παρά το γεγονός ότι ο Άρειος Πάγος έχει γνωμοδοτήσει πως αιτών άσυλο δεν μπορεί να εκδοθεί, η Ελλάδα γνωστοποίησε αμέσως τη σύλληψή του στην Τουρκία. Έκτοτε, η Τουρκία εξέδωσε 3 εντάλματα σύλληψης σε βάρος του, που εμπεριέχουν και μεταγενέστερες διώξεις με την κατηγορία της συμμετοχής του στην ηγεσία της οργάνωσης DHKP-G, η οποία όμως με ανακοινώσεις της όχι μόνο δεν τον αναγνωρίζει ως μέλος της, αλλά τον καταγγέλλει ως... «διαβρωμένο από την αστική νοοτροπία», δηλώνει στο «Έθνος της Κυριακής» η συνήγορος του Οζκιόζ Ιωάννα Κούρτοβικ.
«Η Διεθνής Αμνηστία είναι κατά της επαναπροώθησης του Οζκιόζ αφού είναι πολιτικός πρόσφυγας και χρειάζεται προστασία», λέει η Κατερίνα Καλογερά από τη Διεθνή Αμνηστία.

Ενα σχολείο για τη Γάζα!

Ένα σχολείο για τη μαρτυρική Γάζα έχουν βάλει στόχο οι Έλληνες εκπαιδευτικοί. Περισσότερα από 25 πρωτοβάθμια σωματεία δασκάλων και εκπαιδευτικών έχουν ήδη μαζέψει 40.000 ευρώ και... σαλπάρουν για την Γάζα, προκειμένου να ξεκινήσουν την αποκατάσταση του βομβαρδισμένου σχολείου στην πόλη Πετκανόν. Εφόσον καταφέρει να φτάσει, η 9μελής επιτροπή των εκπαιδευτικών θα επιδώσει μέρος του ποσού ως αρχή για το χτίσιμο του σχολείου.
«Τα προοδευτικά κομμάτια της εκπαίδευσης πάντοτε ενδιαφέρονται και ασχολούνται με τις εμπόλεμες περιοχές του κόσμου: παλιότερα είχαμε βοηθήσει να χτιστεί ένα νηπιαγωγείο στη Τζενίν, είχαμε προσπαθήσει κάτι ανάλογο και στο Βελιγράδι, μετά τη δεύτερη Ιντιφάντα είχαμε καταφέρει να στείλουμε ρούχα», λέει ο Γιώργος Γαλάνης, μέλος της επιτροπής που θα πάει στη Γάζα. «Αυτή τη φορά, για να «πιάσουν τόπο» τα χρήματα, αποφασίσαμε να χτίσουμε το βομβαρδισμένο σχολείο, όπως οι γιατροί στέλνουν φάρμακα ή φτιάχνουν τα νοσοκομεία».
Σκοπός των εκπαιδευτικών είναι να πάνε στη Γάζα σπάζοντας το εμπάργκο των κυβερνήσεων στη μικρή αυτή λωρίδα γης, αλλά και να δοθεί μέχρι και το τελευταίο ευρώ για το σχολείο. «Ακόμη και τα εισιτήρια τα βάζουμε από την τσέπη μας. Το δε ποσό, θα δοθεί τμηματικά σε επιτροπή από τη Γάζα που θα συσταθεί ειδικά για το λόγο αυτό και εμείς θα ελέγχουμε την εξέλιξη των εργασιών», μας λέει ο δάσκαλος Στέλιος Φωκιανός, που κι εκείνος αναχωρεί την Πέμπτη για τη Γάζα.
Από το τέλος του σφυροκοπήματος της Γάζας από τον ισραηλινό στρατό, οι εκπαιδευτικοί συλλέγουν χρήματα. «Ένας συνάδελφος που συμμετείχε στην οργάνωση του ταξιδιού πέθανε πριν από ένα μήνα. Οι γονείς και τα αδέρφια του ζήτησαν αντί στεφάνου να δοθούν τα χρήματα στην αποστολή. Το ίδιο και όταν έφυγε από τη ζωή ένας παλιός διευθυντής σχολείου του Πειραιά... Οι συνάδελφοι βοηθούν και... μετά θάνατον, αλλά και στις χαρές τους: μια συνάδελφος που θα βαφτίσει το παιδί της, ζήτησε αντί για δώρα τα χρήματα να κατατεθούν στο λογαριασμό για τη Γάζα...», λένε οι εκπαιδευτικοί.
Χρήματα θα εξακολουθούν να μαζεύονται και την ερχόμενη εκπαιδευτική χρονιά, μέχρι το όνειρο να γίνει πραγματικότητα: ένα σύγχρονο και γερό σχολείο για τη Γάζα...

enasxoleiogiatigaza.blogspot.com

Διαμαρτυρηθείτε γιατί... χανόμαστε!

Πεδίο δόξης λαμπρό είναι οι ευρωεκλογές για τα μικρά κόμματα. Από το 1981, όταν διεξήχθησαν για πρώτη φορά ευρωεκλογές στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, οι εκλογές για την Ευρωβουλή «επιτρέπουν» την ψήφο διαμαρτυρίας και αποδοκιμασίας των μεγάλων κομμάτων. Η... απόσταση των Βρυξελλών, καθώς και η αίσθηση ότι οι αποφάσεις της Ευρωβουλής δεν έχουν άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή, «απελευθερώνουν» τους ψηφοφόρους και ενισχύουν τα μικρά και πιο εναλλακτικά πολιτικά σχήματα. Πολύ περισσότερο, όταν το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία έχει υποστεί μεγάλη φθορά στο εσωτερικό, η ψήφος στις ευρωεκλογές αποτελεί ένα τρόπο... αντίδρασης.
Πέρα όμως από την ψήφο διαμαρτυρίας, σημαντικός παράγοντας για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι η χρονική στιγμή διεξαγωγής τους. Στη διδακτορική έρευνα που πραγματοποίησε η Ευτυχία Τεπέρογλου με θέμα «Οι Ευρωεκλογές στην Ελλάδα», αποδεικνύεται πως η ψήφος εξαρτάται και από το πόσο διάστημα έχει μεσολαβήσει από τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές.
«Ευρωεκλογές που διεξάγονται στην ύστερη περίοδο του εκλογικού κύκλου διακρίνονται από μια έντονη «προεκλογική διάσταση». Λειτουργούν ως «δείκτες» της κομματικής δύναμης και του συσχετισμού δυνάμεων. Χρησιμοποιώντας την ορολογία των θεωριών των «ενδιάμεσων απωλειών», αυτές οι «εκλογές δεύτερης τάξης», μπορούν να χαρακτηριστούν ως «εκλογές-βαρόμετρα» με έντονα στοιχεία δημοψηφίσματος, πάντοτε βέβαια υπό το πρίσμα της χρονικής στιγμής διεξαγωγής τους», δηλώνει στο «Έθνος της Κυριακής» η Δρ. Ευτυχία Τεπέρογλου. «Από τις μελέτες έχει προκύψει πως στην ύστερη περίοδο ευνοούνται κυρίως κόμματα διαμαρτυρίας, καθώς επίσης και κόμματα της άκρας δεξιάς και αριστεράς».
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση υπήρξαν οι ευρωεκλογές του 1999, στο τέλος της πρώτης τετραετίας Σημίτη, οπότε τα δύο κόμματα εξουσίας είχαν μαζί απώλειες 17,61% σε σχέση με τα ποσοστά που συγκέντρωσαν στις βουλευτικές εκλογές ένα χρόνο αργότερα, το 2000.
Με κριτήριο τη χρονική στιγμή διεξαγωγής των ευρωεκλογών και την εκλογική συμπεριφορά, καταγράφονται και αναλύονται αντίστοιχες «κατηγορίες ευρωεκλογών». Υπάρχουν οι ευρωεκλογές που διεξάγονται την ίδια μέρα με βουλευτικές εκλογές. Σε αυτήν την περίπτωση, η σπουδαιότητά τους υποβαθμίζεται. Υπάρχουν οι ευρωεκλογές που διεξάγονται αμέσως ή λίγο μετά από τις βουλευτικές, οι οποίες στερούνται σχετικών διακριτικών γνωρισμάτων. «Αυτές οι εκλογές είναι για το εκλογικό σώμα και κυρίως για τα κόμματα και τους πολιτικούς σχεδόν άνευ ενδιαφέροντος, εφόσον είναι σαφής ο συσχετισμός δυνάμεων από τις πρόσφατες βουλευτικές», τονίζει η επιστήμων.
Σύμφωνα με την διατριβή της δρ. Τεπέρογλου, το χαμηλότερο επίπεδο δικομματισμού στην Ελλάδα εντοπίζεται στη δεκαετία του '90, ενώ τα δύο υψηλότερα ποσοστά (1984 και 2004) τεκμηριώνονται από το εκάστοτε πολιτικό πλαίσιο διεξαγωγής τους: οι ευρωεκλογές του 1984 αποτέλεσαν μια «εφ' όλης της ύλης» αναμέτρηση, με έντονη πόλωση και οξύτητα, ενώ στο υψηλό ποσοστό του 2004 θα πρέπει να συνυπολογιστούν η επίδραση της «περιόδου χάριτος» για το κόμμα της Ν.Δ., η αλλαγή της διακυβέρνησης με την αντίστοιχη «μετεκλογική ευφορία», καθώς και τα υψηλά ποσοστά της αποχής στην ευρωκάλπη (προσήλθαν περίπου 1.300.000 λιγότεροι ψηφοφόροι σε σύγκριση με τις βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου του 2004).
«Ως προς τα μικρότερα κόμματα, το κύριο συμπέρασμα είναι ότι σε όλες τις ευρωεκλογές καταγράφεται μια τάση ενίσχυσής τους, αν και δεν διακρίνονται μεγάλες αποκλίσεις από τις βουλευτικές εκλογές και ως ένα βαθμό διατηρούνται οι πλειοψηφικές επιδράσεις του εκλογικού συστήματος», σημειώνει η κ.Τεπέρογλου. «Η παρουσία του ΔΗΚΚΙ στις ευρωεκλογές του 1999 αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα μικρού ωφελημένου κόμματος στην ελληνική περίπτωση, εφόσον η αναμέτρηση του 1999 ήταν και μια «ενδιάμεση εκλογή δεύτερης τάξης».
Από τη μελέτη προκύπτει η καταγραφή τόσο ψήφου συμπάθειας προς το ευρωψηφοδέλτιο του ΔΗΚΚΙ όσο και διαμαρτυρίας (κυρίως προς το κόμμα του ΠΑΣΟΚ). Η άνοδος των ποσοστών της ΠΟΛ.ΑΝ. και του ΛΑΟΣ εντάσσονται ακριβώς στο πλαίσιο της θεωρίας των «δευτερευουσών» εκλογών και ερμηνεύεται με άξονα τόσο το εκλογικό πρότυπο της ψήφου συμπάθειας όσο και διαμαρτυρίας (προς το κόμμα της Ν.Δ. και στις δύο περιπτώσεις, αλλά και προς την Ε.Ε. -για την περίπτωση του ΛΑΟΣ). Τέλος, σε όλες τις ευρωεκλογές -και κυρίως στις αναμετρήσεις της δεκαετίας του '90- μικρά κόμματα του ανεπίσημου κομματικού ανταγωνισμού πριμοδοτήθηκαν στην ευρωπαϊκή κάλπη.
Τα ποσοστά συμμετοχής στην Ελλάδα κυμαίνονται σε όλες τις ευρωεκλογές σε σαφέστατα υψηλότερα από τα αντίστοιχα του ευρωπαϊκού μέσου όρου επίπεδα. Πάντως, σε όλες τις αναμετρήσεις καταγράφονται υψηλότερα ποσοστά αποχής σε σύγκριση με τα αντίστοιχα των βουλευτικών εκλογών.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη των Ελλήνων απέναντι στην Ε.Ε. Ενώ αρχικά η άποψη των συμπατριωτών μας ήταν πολύ θετική –και μάλιστα περισσότερο από τους άλλους ευρωπαίους- για το όφελος από τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, προς το τέλος του 2004 διαπιστώνεται σημαντική πτώση των ποσοστών των θετικών στάσεων.«Αυτή η πτωτική πορεία συνεχίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια του 2005. Τον Μάιο/ Ιούνιο 2005 το ποσοστό των Ελλήνων που αποτίμησαν ως θετική τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ έφτασε στο 56%, ενώ το αντίστοιχο ως προς το διαγραφόμενο όφελος στο 69%. Προς το τέλος του 2005, τα εν λόγω ποσοστά μειώνονται ακόμα περισσότερο, αγγίζοντας αντίστοιχα το 54% και 67% των θετικών στάσεων», εξηγεί η Δρ. Ε. Τεπέρογλου.
Η εικόνα συνεχούς μείωσης των θετικών στάσεων έρχεται, σύμφωνα με την ειδικό, σε συνάφεια με το ευρύτερο πλαίσιο του τέλος μιας παρατεταμένης «περιόδου χάριτος», η οποία εκδηλώθηκε με την κυβερνητική αλλαγή του Μαρτίου 2004, καθώς και με τη διέλευση της «προ και μετά ολυμπιακής αισιοδοξίας».

Στο διάστημα που παρατηρείται η πτώση των φιλοευρωπαϊκών στάσεων, οι Έλληνες συγκεντρώνουν στα Ευρωβαρόμετρα τα υψηλότερα ποσοστά αβεβαιότητας και απαισιοδοξίας όσον αφορά στην οικονοµική κατάσταση της χώρας τους και στην εργασιακή απασχόληση. «Η ανεργία και η ακρίβεια ορίζονται ως τα δύο σημαντικότερα προβλήματα, με μεγάλη διαφορά από όλα τα υπόλοιπα και με πρωτόγνωρα ποσοστά αναφοράς. Αυτό που έχει σημασία να τονιστεί είναι ότι αυτά τα δύο προβλήματα συνδυάζονται με την ΕΕ. Από τις απαντήσεις των ερωτώμενων στα Ευρωβαρόμετρα φαίνεται ότι η ΕΕ διαδραµατίζει ένα αρνητικό ρόλο τόσο στην άνοδο των τιµών και του πληθωρισµού, όσο και στην καταπολέµηση της ανεργίας» τονίζει η Ε.Τεπέρογλου.

«Στις μέρες μας η εργαλειακή και ωφελιμιστική στάση των Ελλήνων απέναντι στην συμμετοχή της χώρας μας στην ΕΕ, η οποία ήταν εμφανής από το τέλος της δεκαετίας του '80 και συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 90 και μέχρι το 2004, έχει πλέον υποχωρήσει», σύμφωνα με την Ε.Τεπέρογλου. «Στο τελευταίο Ευρωβαρόμετρο (φθινόπωρο 2008) οι δείκτες της θετικής αξιολόγησης της συμμετοχής μας στην ΕΕ των 27 κρατών μελών κυμαίνονται σε χαμηλότερα επίπεδα -για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 80- από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο».

6 Ιουνίου σήμερα και από το πρωί (στις 8) έχει ξεκινήσει η ψηφοφορία για τις ευρωεκλογές των Κυπρίων προσωρινά -υποτίθεται- στην Ελλάδα.

Επειδή όπως φαίνεται, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, οι εν Αθήναις Κύπριοι πλησιάζουν τις 3.000, ενώ σε όλην την Ελλάδα δήλωσαν 6.800 για να ψηφίσουν από εδώ στις ευρωεκλογές...

Πάγιο αίτημα της κυπριακής παροικίας, σήμερα ο ενθουσιασμός περίσσευε... Δεν έλειψαν τα παράπονα για το σημείο του σχολείου που φιλοξένησαν τα εκλογικά κέντρα, αλλά όλα φαίνεται πως βαίνουν καλώς...

Όσο για τα αποτελέσματα... ες αύριον τα σπουδαία...

Πες το με ένα πενάκι!

σκίτσο του Ζερβού

σκίτσο του Μητρόπουλου


σκίτσο του Μαραγκού

κείμενο της Μαρίνας Ζιώζιου
Η γη «εύθραυστη σαν αυγό» με ένα σφουγγάρι πάνω της για να απορροφήσει τους κραδασμούς, ένα μεταλλαγμένο κοτόπουλο με όνομα μάρκας αυτοκινήτων, ένας πολίτης του κόσμου που εγκαταλείπει τον πλανήτη με…ελαφρά πηδηματάκια!
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος οι σκιτσογράφοι της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων «μιλούν» με το πενάκι τους για τους κινδύνους που διατρέχει ο σύγχρονος άνθρωπος. Μέσα από το Λεύκωμα «Περιβάλλον SOS», οι Έλληνες γελοιογράφοι επιδιώκουν με το δεικτικό τους χιούμορ να τονίσουν την ανάγκη ευαισθητοποίησης όλων μας για την προστασία του περιβάλλοντος, υπενθυμίζοντας και τις ευθύνες του καθένα από’ μας.
Οι 35 σκιτσογράφοι εργάζονται σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά και καθημερινά καλούνται να ερμηνεύσουν με το δικό τους χιουμοριστικό και σκωπτικό τρόπο την επικαιρότητα. Τα τελευταία χρόνια, θέματα που σχετίζονται με την ατμοσφαιρική ρύπανση, τη μόλυνση του νερού, αλλά και τη διαχείριση των απορριμμάτων γίνονται όλο και πιο συχνά αντικείμενο «σχολιασμού» των γελοιογράφων.

Όταν σπέρνεις ανέμους, θα θερίσεις θύελλες

Aναξιοποίητα μένουν τα παχυλά ευρωπαϊκά «πακέτα» για τη δημιουργία υποδομών για πρόσφυγες και μετανάστες στη χώρα μας. Περισσότερα από 500.000 ευρώ έχουν διατεθεί για κέντρο υποδοχής προσφύγων και μεταναστών στην Πάτρα που δεν έχει χτιστεί ακόμη και επιπλέον 400.000 ευρώ για ξενώνα στη Λέσβο, έργο που επίσης εκκρεμεί.
Eπιπλέον, παρόλο που η χώρα μας ήταν ανάμεσα στα κράτη-μέλη που επωφελήθηκαν της πρόσθετης στήριξης ύψους 10 εκατ. ευρώ στο πλαίσιο των έκτακτων μέτρων του Eυρωπαϊκού Tαμείου Προσφύγων το 2008, για την κάλυψη των αναγκών των προσφύγων, δεν έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες συγχρηματοδότησης για την αντιμετώπιση του ζητήματος.
Σε πρόσφατη ερώτηση του ευρωβουλευτή Δημήτρη Παπαδημούλη, με αφορμή την πυρκαγιά που είχε εκδηλωθεί σε καταυλισμό Aφγανών μεταναστών και προσφύγων στην Πάτρα, ο αρμόδιος Eπίτροπος κ. Mπαρό είχε απαντήσει πως «τα ετήσια προγράμματα του Eυρωπαϊκού Tαμείου Προσφύγων (ETΠ) 2007 και 2008 για την Eλλάδα προβλέπουν τη χορήγηση χρηματοδοτικής στήριξης υπέρ των κέντρων υποδοχής και των εγκαταστάσεων στέγασης για τους αιτούντες άσυλο.
Για το 2008, η Eπιτροπή έθεσε στη διάθεση της Eλλάδας πρόσθετη συνεισφορά ύψους 505.530 ευρώ, προκειμένου να αυξήσει τη συνολική ικανότητα στέγασης των αιτούντων άσυλο στον καταυλισμό της Πάτρας. Ωστόσο, το ποσό και η μορφή της χρηματοδότησης εξαρτώνται από τα εθνικά ετήσια προγράμματα των κρατών- μελών, δεδομένου ότι η επιλογή των σχεδίων βάσει του ETΠ είναι στην αποκλειστική τους ευθύνη», σημειώνει ο κ. Mπαρό.
Eλλείψει πολιτικής βούλησης και χρημάτων, το πρόβλημα στέγασης και σίτισης μεταναστών και προφύγων παραμένει στον αέρα. Kαι να σκεφτεί κανείς ότι η Eλλάδα έχει υιοθετήσει την οδηγία της EE περί «ελάχιστων απαιτήσεων», η οποία θεσπίζει το ελάχιστο επίπεδο δικαιωμάτων και παροχών που πρέπει να χορηγούνται στους υπηκόους τρίτων χωρών, οι οποίοι χαίρουν διεθνούς προστασίας (καθεστώς πρόσφυγα ή επικουρικής προστασίας).
ΔιασυρμόςΩπως παραδέχεται η Kομισιόν, η Eλλάδα δεν έχει παράσχει συγκεκριμένα στοιχεία που να δείχνουν ότι υπάρχουν στον καταυλισμό της Πάτρας και αλλού υπήκοοι τρίτων χωρών στους οποίους οι ελληνικές Aρχές να έχουν χορηγήσει καθεστώς προστασίας.
Xαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα μας είναι η άρνηση της Nορβηγίας, της Δανίας, της Σουηδίας και της Oλλανδίας να εφαρμόσουν τη διεθνή νομοθεσία για την επαναπροώθηση μεταναστών. Πρόκειται για τις περιπτώσεις των μεταναστών που έρχονται στην Eλλάδα, δίνουν τα αποτυπώματά τους και μετά μεταβαίνουν σε άλλες χώρες της Eυρώπης.
Mε τη βοήθεια της βάσης δεδομένων, όταν οι μετανάστες εντοπίζεται ότι πέρασαν αρχικά από την Eλλάδα, οι χώρες αυτές εκθέτοντάς μας διεθνώς δεν «μας στέλνουν πίσω» τους ξένους, δηλώνοντας δημοσίως ότι «δεν υπάρχει καμία εγγύηση για τον σεβασμό των δικαιωμάτων τους».
700.000 MOYΣOYΛMANOI ΣTHN ATTIKH

Zωή στη σκοτεινή πλευρά της πόλης
Περισσότεροι από 700.000 μουσουλμάνοι υπολογίζεται ότι διαμένουν μόνιμα στην Aθήνα και τα προάστιά της. Aπό τα στενά της Oμόνοιας, του Mεταξουργείου και της Kυψέλης, μέχρι την Πλατεία Aττικής και τον Bοτανικό, μεγάλες ομάδες μεταναστών συγκεντρώνονται στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Στο τρίγωνο Γερανίου-Mενάνδρου-Σοφοκλέους, κατοικίες μπερδεύονται με καταστήματα και στέκια μουσουλμάνων. Συνήθως, οι ομάδες χωρίζονται κατά φυλή και καταγωγή.
Στη Σοφοκλέους μέχρι την Πλατεία Aυδή και την πασίγνωστη πια Γερανίου αποκαλύπτεται μια άλλη Aθήνα, υποβαθμισμένη και ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένη από το μουσουλμανικό στοιχείο της πόλης (Aφρικανοί, Πακιστανοί, Iρακινοί και Iρανοί).
Στους Αμπελόκηπους. Σημεία διαμονής και κυκλοφορίας αποτελούν επίσης οι Aμπελόκηποι, όπως και η -γνωστή πια και από τα επεισόδια μεταξύ κατοίκων και μεταναστών- Πλατεία Aγίου Παντελεήμονα. H ανθρωπογεωγραφία των μουσουλμάνων συναρτάται και από το επάγγελμα που ασκούν. Σε Πειραιά, Kερατσίνι και Nίκαια οι μετανάστες απασχολούνται στα ναυπηγεία και τις δουλειές γύρω από το λιμάνι, ενώ σε περιοχές όπως ο Aγιος Eλευθέριος και ο Aγιος Nικόλαος (Πατήσια) εμπορεύονται ρούχα, τσάντες και παπούτσια, καθώς και τρόφιμα. Στο δε υπόλοιπο Aττικής (Kορωπί, Mαραθώνα κ.α.) ο κύριος τομέας δραστηριότητάς τους είναι τα χωράφια και η οικοδομή.
Παρ’ όλα αυτά, η πίστη χιλιάδων μουσουλμάνων παραμένει «άστεγη». Παρά τις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις των εμπλεκόμενων φορέων, η Aθήνα παραμένει εν έτει 2009 η μοναδική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που δεν διαθέτει επίσημο μουσουλμανικό τέμενος. O μεγάλος αριθμός των μουσουλμάνων που υπολογίζεται ότι διαμένουν σε Aθήνα και Πειραιά αναγκάζονται να «στεγάσουν» την προσευχή της Παρασκευής σε υπόγειες αποθήκες και άθλια διαμερίσματα στο κέντρο. Περισσότεροι από 100 χώροι λατρείας λειτουργούν στην Aττική, οι οποίοι νοικιάζονται ως γραφεία που μετατρέπονται σε... τζαμιά.

Θα σε δω στο facebook!

των Γεωργιάννας Καλαϊτζόγλου- Μαρίας Ψαρά

Αν το Ιντερνετ ήταν δείκτης του ενδιαφέροντος της νεολαίας για τις ευρωεκλογές, τότε το προεκλογικό κλίμα θα ήταν πολωμένο και ενθουσιώδες! Χιλιάδες νέοι χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, προκειμένου να εκφράσουν τις πολιτικές απόψεις τους και να διατυπώσουν τη δυσαρέσκειά τους για το υπάρχον πολιτικό σύστημα.
Στο Ιντερνετ, άλλωστε, βρίσκουν το «βήμα» να χλευάσουν, να κοροϊδέψουν και να στηλιτεύσουν τα κακώς κείμενα των πολιτικών.
Από την άλλη, μία εβδομάδα πριν από τις ευρωεκλογές, το προεκλογικό... ψηστήρι στο Διαδίκτυο καλά κρατεί! Κάθε κόμμα που... σέβεται τον εαυτό του διαθέτει ομάδα στο Facebook. Το πολυπληθέστερο γκρουπ μέχρι σήμερα είναι αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ξεπερνά τα 1.050 μέλη, ενώ ακολουθεί η ΝΔ με πάνω από 950 μέλη και το ΠΑΣΟΚ με 480. Ταυτόχρονα, οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ συσπειρώνονται σε ομάδες συζητήσεων με διαφορετικά ονόματα, όπως το επίσημο φόρουμ του κόμματος, το οποίο διαθέτει 3.220 μέλη. Χώρο έκφρασης στο Ιντερνετ έχουν και τα μικρότερα κόμματα, όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι και το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών.
Ολοι πλην ΚΚΕΤο μοναδικό κόμμα που... «μαυρίζει» το Facebook φαίνεται να είναι το ΚΚΕ, το οποίο, πέρα από κάποιες ανακοινώσεις για τις ευρωεκλογές, δεν διαθέτει γκρουπ υποστήριξης.
Κόμματα και υποψήφιοι όλων των συνδυασμών έχουν καταφύγει στο Facebook προς άγραν ψήφων από τις νεότερες γενιές. Εν όψει των ευρωεκλογών της ερχόμενης Κυριακής, τόσο οι ίδιοι οι υποψήφιοι όσο και οι οπαδοί τους έχουν οργανώσει σελίδες ενημέρωσης, ομάδες υποστήριξης και ηλεκτρονικές συζητήσεις, ελπίζοντας πως θα αλιεύσουν ψηφοφόρους από τη δεξαμενή των αποφασισμένων και -κυρίως- των αναποφάσιστων. Σε ένα -κατά τα άλλα- αδιάφορο πολιτικό σκηνικό, το προεκλογικό κλίμα στο Ιντερνετ παίρνει φωτιά! Τα μηνύματα υποστήριξης δίνουν και παίρνουν, οι δημόσιες δηλώσεις και τοποθετήσεις των μελών αυξάνονται μέρα με τη μέρα και οι... υποσχέσεις για μια Ευρώπη κοντά στους νέους πολλαπλασιάζονται.
Την ίδια στιγμή πολλά είναι τα γκρουπ που εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους προς τις εκλογές και την αποστροφή των χρηστών στους πολιτικούς και την πολιτική...
Μάχη έχει ξεσπάσει στο Facebook ανάμεσα στους υποστηρικτές της συμμετοχής στις ευρωεκλογές, από τη μία, και της αποχής από την άλλη.
Τα πολυάριθμα γκρουπ δίνουν μάχη... στήθος με στήθος: περισσότεροι από 250 χρήστες υποστηρίζουν αποχή στις διάφορες ομάδες συζήτησης, ενώ περίπου τόσοι είναι και οι υποστηρικτές της συμμετοχής στα σχετικά φόρουμ.
Πέρα από τους πολιτικούς σχηματισμούς, θερμή υποδοχή στον ιστοχώρο απολαμβάνουν και οι εκπρόσωποί τους.
Η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Κώστας Σκανδαλίδης και η Εύα Καϊλή είναι από τους πιο... φανατικούς της τεχνολογίας, αφού έχουν απευθείας επαφή με τα μέλη τους και απαντούν οι ίδιοι στα μηνύματα που ανταλλάσσουν.
Καλή σχέση με το Ιντερνετ έχει επίσης η Ελενα Ράπτη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και ο Θανάσης Πλεύρης, του οποίου οι υποστηρικτές ξεπερνούν τους 288. Από την προεκλογική μπλογκόσφαιρα δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι δημοσκοπήσεις.
Ειδικά φόρουμ που έχουν δημιουργηθεί, ελέω ευρωεκλογών, καλούν τους επισκέπτες τους να δηλώσουν την πρόθεση ψήφου τους, λίγες μέρες πριν από την κάλπη. Προβάδισμα 7,8% δίνουν στο ΠΑΣΟΚ τα ιντερνετικά γκάλοπ στην ιστοσελίδα www.thegreekz.com/forum/showthread.php?t=447227.

Τρίτο κόμμα αναδεικνύεται η αποχή και στο Ιντερνετ...
«Ούτε μία ψήφος στα λαμόγια»«Αρνούμαι να τους το χαρίσω... οι καρχαρίες μάς στέλνουν για μπάνια και για ψάρεμα... προτιμώ να χάσω ένα μπάνιο για να τους κάνω να χάσουν τον ύπνο τους!», σχολιάζει ο Γιώργος Κ., εμφανώς αγανακτισμένος από την υπάρχουσα κατάσταση, την οποία θέλει να αλλάξει.
«Ούτε μία ψήφος στα λαμόγια», υποστηρίζει στον αντίποδα η Ολγα Κ. από το γκρουπ «Αποχή από τις ευρωεκλογές», ενώ στην ομάδα «Στις ευρωεκλογές δεν θα ψηφίσω κανέναν, γιατί όλοι είναι για...» αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ούτε 3 εκατομμύρια ψήφους δεν παίρνει το πρώτο κόμμα και μας κάνουν ό,τι θέλουν. Εκτός από αποχή μάλλον θέλουν και το... ξύλο τους, για να βάλουν μυαλό».
Ο «ΚΑΤΜΑΝ»
Πολλοί από τους χρήστες του Διαδικτύου συμμετέχουν ως φίλοι στις ομάδες για να... χλευάσουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υποψηφιότητα του γνωστού «παρατράγουδου» Κάτμαν (κατά κόσμον Νίκος Κατέλης) στο ψηφοδέλτιο των Οικολόγων του Δ. Βεργή. Στην ομάδα με όνομα «Δίνω μήνυμα στους πολιτικούς, ψηφίζω Κάτμαν» οι δημιουργοί του θέλησαν να ενισχύσουν την υποψηφιότητα ενός ανθρώπου που ουδεμία σχέση έχει με την πολιτική, για να «κάνουν πλάκα στους πολιτικούς, όπως μας κάνουν τόσα χρόνια και αυτοί», αναφέρουν χαρακτηριστικά.