Εθελοντές σε... απόγνωση

Μαρία Ψαρά- Κώστας Λουκόπουλος
Τους συναντήσαμε στο Ντράφι με τα πύρινα μέτωπα σε εξέλιξη. Με πορτοκαλί στολή εκστρατείας, φορητό εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας, ειδικά γυαλιά και κράνος ο ένας, με κράνος μηχανής, ένα φουλάρι για τον καπνό και δύο μπουκάλια νερό στο σακκίδιο ο άλλος. Ειδικευμένος επιστήμονας στην διαχείριση φυσικών καταστροφών ο περιβαλλοντολόγος κ. Μιλτιάδης Αθανασίου, τεχνολόγος γεωπόνος ο κ. Κώστας Ράλλης.
«Ψυχή» κατέθεσαν οι περίπου 8.000 εθελοντές που έσπευσαν στην Αττική. Τα ανακλαστικά που κληροδότησε στον εθελοντισμό το καταστροφικό καλοκαίρι του 2007, κινητοποίησαν τις συναισθηματικές δυνάμεις οργανωμένων ομάδων αλλά και απλών πολιτών από όλες τις γωνιές της χώρας. Εκατοντάδες πυροσβεστικά, ασθενοφόρα, υδροφόρες, ακόμη και Ι.Χ., από Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Χαλκιδική, Βόλο, Λάρισα και πολλά άλλα μέρη, κατέφθασαν άμεσα στις «διακευκαυμένες» περιοχές της Αττικής.
«Βασικό μας πρόβλημα ήταν και παραμένει η ανυπαρξία ενιαίου φορέα για την προστασία των δασών», εξηγεί στο «Έθνος της Κυριακής» ο κ. Αθανασίου που ασχολείται με την σύνταξη επικαιροποιημένων δασικών χαρτών που θα συμβάλλουν στην κατά το δυνατόν ουσιαστικότερη πρόληψη. «Σχέδια δράσης όπως ο <Ξενοκράτης> είναι εντελώς θεωρητικά και πρακτικά ανεφάρμοστα. Ολόκληρο το ισχύον πλαίσιο χρειάζεται επανεξέταση», τονίζει πριν αναχωρήσει εσπευσμένα για κάποια διπλανή περιοχή. «Ακόμα και ένα δέντρο να καταφέρω να σώσω θα αισθανθώ δικαιωμένος» λέει ο κ. Ράλλης που καβάλησε το μηχανάκι του και έσπευσε να βοηθήσει με μοναδικό εφόδιο το θάρρος και τον ενθουσιασμό του.
Το φρόνημα ομάδων και απλών πολιτών προσέκρουσε στην γνωστή έλλειψη συντονισμού που είχε ιδιαιτέρως βαρύνουσα σημασία αφού οι περισσότεροι δεν είχαν σαφή εικόνα των περιοχών στις οποίες έσπευδαν για να επιχειρήσουν. «Στην αρχή πήγαμε στην Σταμάτα, στην συνέχεια μας έστειλαν στον Άγιο Στέφανο και τελικά καταλήξαμε στην Πεντέλη», λέει ο Δημήτρης Τζιουμαλάκης, ένας από τους εθελοντές του δήμου Ευόσμου Θεσσαλονίκης που συναντήσαμε σε κατάσβεση στο Πικέρμι. «Ήρθαμε από τη Θεσσαλονίκη, μετά από ταξίδι 9,5 ωρών. Είμαστε μια δύναμη 28 ατόμων, μοιρασμένων σε 14 υδροφόρες. Βασική μας συνεισφορά ήταν η μετάγγιση νερού στα πυροσβεστικά οχήματα», συμπληρώνει ο Γιώργος Πρωτανίδης. Δεν έλειψαν, ούτε αυτήν την φορά, τα γνωστά απείρου κάλλους περιστατικά με «επιτήδειους» που έκλεβαν τα πλαστικά μπουκάλια πόσιμου νερού τα οποία προορίζονταν για τους εθελοντές πυροσβέστες. Σε μία τουλάχιστον περίπτωση, οι άνθρωποι της παραπάνω ομάδας καταγγέλουν ότι σημειώθηκε και κλοπή υλικού από υδροφόρα που περιόρισε σημαντικά την επιχειρησιακή ικανότητα του οχήματος. «Σημασία έχει ο στόχος και όχι τα επί μέρους προβλήματα», λέει ο Σωτήρης Παπαμαρκάκης από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης και την Λέσχη Ειδικών Δυνάμεων Μαγνησίας που συναντήσαμε στο Ντράφι Πεντέλης. «Από την στιγμή που οι πυροσβέστες επιχειρούν για να σώσουν ανθρώπους και σπίτια, ακόμα και η διάσωση ενός ταπεινού δέντρου έχει τεράστια σημασία για εμας», τονίζουν οι Γιάννης Καλαποδάς, Νίκος Ζυγούρης και Βασίλης Ηλιόπουλος από την ίδια ομάδα. «Έχουμε βοηθήσει σε πολλές πυρκαγιές. Αυτή η καταστροφή μόνο με τις φωτιές της Ηλείας μπορεί να συγκριθεί», λένε τα μέλη της καλά οργανωμένης Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης Θεσσαλονίκης με τα τζιπ τύπου Χάμερ και τα άριστα εξοπλισμένα ασθενοφόρα που γενναιόδωρα προσέφερε πλειάδα χορηγών.

Λίγο πιο πέρα, στον οικισμό Διώνη Πικερμίου, οι κάτοικοι είχαν βγει από νωρίς στο δρόμο. Με φτυάρια, κλαδιά και κουβάδες, προσπαθούσαν να ολοκληρώσουν το έργο της πυροσβεστικής, προλαβαίνοντας τυχόν αναζωπυρώσεις. «Οι πυροσβέστες μας εξήγησαν τον ρόλο που πρέπει να έχουν πολίτες και κάτοικοι στην δασοπυρόσβεση. Μετά τις ρίψεις των εναερίων μέσων και την άμεση επέμβαση των επίγειων δυνάμεων που είναι υποχρεωμένες να σπεύσουν στα υπόλοιπα μέτωπα, σε εμάς τους απλούς πολίτες αναλογεί η ευθύνη της <κάλυψης> των μετόπισθεν», εξηγεί ο Θεόδωρος Αλεξόπουλος.

Στις «επάλξεις» βρέθηκαν πολίτες όλων των ηλικιών που υπερέβησαν εαυτούς στον άνισο αγώνα κατά της φωτιάς. «Είμαι συνταξιούχος και καρδιοπαθής αλλά όταν είδα το <καντηλάκι> που πήγαινε να φουντώσει, βγήκα να βοηθήσω», λέει ο κ. Γιάννης Ζάννος. Με την σοφία και την απόσταση που επιτρέπει καμιά φορά η ηλικία αναρωτιέται... «Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει κάποια δύναμη επιτήρησης των περιοχών που έχουν επιχειρήσει οι πυροσβέστες. Τόσο στρατό έβγαλαν στους δρόμους, που είναι όλοι αυτοί οι φαντάροι; Πότε επιτέλους θα αποκτήσουμε μια στοιχειώδη οργάνωση σε αυτή τη χώρα;». Σε απόσταση λίγων μέτρων, ο τραπεζικός υπάλληλος Ματθαίος Πολυδώρου έχει... αναλάβει υπηρεσία με τον κουβά ανα χείρας.

Αργά το απόγευμα, την ώρα της συζήτησης με τους εθελοντές δασοπυρόσβεσης στο Νέο Βουτζά, μετρήσαμε 10 πυροσβεστικά αεροσκάφη που επιχειρούσαν στην ευρύτερη περιοχή μέχρι την Νέα Μάκρη. «Έχουμε καεί πολλές φορές από το 1995 και μετά. Είναι να τρομάζεις όταν δεν ξέρεις πώς θα ξημερώσεις. Αναγκαζόμαστε να κάνουμε βάρδιες και περιπολίες για τον έγκαιρο εντοπισμό νέων εστιών», λένε οι κάτοικοι Γιώργος Παπαχρόνης, Γιάννης Μπότουλας και Νικόλαος Αναστασόπουλος. «Ας αφήσουμε επιτέλους στην άκρη τις δήθεν οικολογικές ευαισθησίες. Να δημιουργήσουμε αντιπυρικές ζώνες και να καταστρώσουμε ένα μακρόπνοο σχέδιο προστασίας, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του μεσογειακού δάσους», τονίζουν οι Κώστας Σκάμπι, Βασίλης Δρακάκης και Γιάννης Παρασκευόπουλος, χειριστές της υδροφόρας του δήμου.