Σημείωμα... για να εξηγούμαστε:Προβληματίστηκα πολύ για να γράψω αυτό το ρεπορτάζ. Κυρίως γιατί ιδεολογικά απέχω πολύ από το να υποστηρίξω την απόσυρση ενός βιβλίου. Οποιουδήποτε βιβλίου... Ειδικά ενός σχολικού βιβλίου ιστορίας, που μιλούσε για πρώτη φορά για το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, τα Δεκεμβριανά, τον εμφύλιο...
Ωστόσο, οι ιστορικές ανακρίβειες (τύπου "συνωστισμού") στο βιβλίο της Στ' Δημοτικού των ελληνικών σχολείων, έδωσαν "πάτημα" στους συντηρητικούς κύκλους να το κριτικάρουν σκληρά και τελικά να συμπαρασύρουν μέρος της προοδευτικής κοινωνικής μερίδας. Και τελικά να επικρατήσουν, με την απόφαση απόσυρσης (και όχι διόρθωσης) του βιβλίου.
Θεωρώ ότι αν στην Ελλάδα είναι δύσκολο μία φορά να γράψεις ένα ιστορικό βιβλίο απαλλαγμένο από ανακρίβειες -διχαστικές, αλλά και ιστορικές, στην Κύπρο είναι 1.000 φορές πιο δύσκολο... Οι συνέπειες της κατοχής είναι ακόμη αισθητές, οι αγνοούμενοι παραμένουν 1619 και το σχέδιο Ανάν δεν...φτούρισε.
Οι δηλώσεις ενός Τούρκου ηθοποιού στο χαλαρό σαλονάκι μιας τηλεοπτικής εκπομπής ήταν αρκετές για να ξυπνήσουν ξανά μνήμες και να φέρουν αναστάτωση και στις δύο πλευρές.
Παρόλο που το βιβλίο ιστορίας της Κύπρου θέλει αλλαγή, ποια είναι η συγγραφική ομάδα που θα προσπαθήσει να διατυπώσει τα γεγονότα; Ποιες λέξεις θα φανούν ικανές να περιγράψουν τις πράξεις και τα γεγονότα χωρίς να ανοίξουν πληγές στα ελληνόπαιδα; Πόσο πολύ μπορεί να τα επηρεάσει στη λογική της επαναπροσέγγισης, όταν τα παιδιά στη Λευκωσία βλέπουν νυχθημερόν τις κλειστές πύλες και τα τείχη του διχασμού, μπροστά από το βουνό στο οποίο αναγράφεται η επιγραφή "είναι ευτυχία να είσαι Τούρκος" (η οποία εσχάτως φωτίστηκε για να φαίνεται και το βράδυ!)
Σε αυτό για το οποίο είμαι σίγουρη πάντως είναι ότι η επιλογή της ομάδας Ρεπούση (αν γίνει τελικά η επιλογή) για τη συγγραφή του νέου βιβλίου ιστορίας στην Κύπρο θα ξεκινούσε με αρνητικό πρόσημο.
--------
Ιδού το κείμενο που δημοσιεύτηκε:
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΕ ΝΕΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ
Μετά τον «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης το '22, φαίνεται ότι σειρά μπορεί να πάρει ο... συνωστισμός στην Κερύνεια του 1974.
Αλλαγή των σχολικών βιβλίων ιστορίας σχεδιάζει το υπουργείο Παιδείας της Κύπρου και προς αυτήν την κατεύθυνση συστήνονται αυτές τις μέρες επιτροπές που θα επιμεληθούν τις αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα σπουδών, ενταγμένες στο πλαίσιο επαναπροσέγγισης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Το θέμα της διατύπωσης της ιστορίας της Κύπρου στα σχολικά εγχειρίδια προσήλκυσε αμέσως το ενδιαφέρον της αναπληρώτριας καθηγήτριας στο ΑΠΘ Μαρίας Ρεπούση, γνωστής από το βιβλίο της Στ' Δημοτικού που απεσύρθη τελικά από τα ελληνικά σχολειά.
Τη στιγμή που οι δηλώσεις του Τούρκου ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτς για το ότι ο ίδιος εκτέλεσε 10 αιχμαλώτους το 1974 εξακολουθούν να συγκλονίζουν και να προσδίδουν νέα δεδομένα στην πρόσφατη κυπριακή τραγωδία, η κ. Ρεπούση και συνάδελφοί της ιστορικοί, όπως η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Πελοποννήσου Χριστίνα Κουλούρη, θεωρούν ότι ήρθε η ώρα να ξαναγραφεί και η Ιστορία της Κύπρου.
Τον Απρίλιο μάλιστα πρόκειται να πραγματοποιηθεί 7ήμερο συνέδριο στη Λευκωσία με θέμα τον «διαπολιτιστικό διάλογο και τη διδασκαλία της ιστορίας μέσα από την οπτική του άλλου». Το συνέδριο διοργανώνει η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ιστορικών-Εκπαιδευτικών, μέλη της οποίας είναι οι δύο Ελληνίδες καθηγήτριες, με τη συμμετοχή-συνδιοργάνωση 8 εκπαιδευτικών οργανισμών από την ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή πλευρά.
Σε «προκαταρκτική» του συνεδρίου αυτού εκδήλωση που έγινε μόλις προχθές στην Αθήνα, η κ. Μαρία Ρεπούση τόνισε ότι η Μεγαλόνησος είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς «οι δημόσιες χρήσεις της ιστορίας συμπεριλαμβάνουν διχαστικές αφηγήσεις και διαμορφώνουν διχοτομικές κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές».
Αξίζει να σημειωθεί ότι αντίστοιχη κίνηση αλλαγής των σχολικών βιβλίων πραγματοποιήθηκε στην τουρκοκυπριακή κοινότητα το 2004, με διατυπωμένο τότε στόχο τα βιβλία «να πατούν σε επιστημονική βάση χωρίς σωβινισμούς, με την ιδέα του σεβασμού και αποδοχής της διαφοράς των δύο κοινοτήτων».
Στην προχθεσινή μάλιστα εκδήλωση στην Αθήνα ήταν προσκεκλημένοι οι ιστορικοί-εκπαιδευτικοί Γκ. Ουλουντάγκ και Κ. Οζέν, επιμελητές του τουρκοκυπριακού βιβλίου ιστορίας της περιόδου από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και το 1974, στο οποίο δεν αναφέρεται η λέξη «εισβολή», αλλά η «επέμβαση» της Τουρκίας στην Κύπρο, όπως είπαν τουλάχιστον οι δύο Τουρκοκύπριοι.
«Για πρώτη φορά γράφηκε σε ιστορικό βιβλίο του τουρκοκυπριακού σχολείου ότι και οι Ελληνοκύπριοι υπέφεραν, ότι χρειάστηκε να αφήσουν τα σπίτια τους και να εκδιωχθούν βίαια, ενώ συχνές είναι οι αναφορές της κοινής πολιτισμικής και κοινωνικής ιστορίας της Κύπρου», τόνισαν οι συγγραφείς. Μέχρι τότε τα βιβλία περιέγραφαν τις ηρωικές πράξεις των Τουρκοκυπρίων το 1974 και τις σφαγές σε βάρος τους που είχαν προηγηθεί από το 1963. «Τα σημερινά βιβλία δεν αναφέρουν ότι οι Ελληνες έσφαζαν Τουρκοκύπριους, αλλά ότι κάποιοι, μερικοί Ελληνες σκότωναν Τουρκοκυπρίους» επεσήμαναν οι συγγραφείς για να... τονίσουν τις διαφορές των βιβλίων.
Η συγγραφική ομάδα που θα γράψει το βιβλίο ιστορίας για τους Ελληνοκυπρίους, τη στιγμή που οι ίδιοι υφίστανται ακόμα τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής είναι ακόμη άγνωστη, όπως και οι λέξεις που θα επιλεγούν.
«Οι τάφοι των προγόνων μου είναι ιεροί, αλλά οι ζωές των παιδιών μας είναι πιο ιερές», είπε στην εκδήλωση ο Παύλος Παύλου, φιλόλογος-εκπαιδευτικός και ιδρυτικό μέλος της «Πλατφόρμας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων Εκπαιδευτικών».
Αλλαγή των σχολικών βιβλίων ιστορίας σχεδιάζει το υπουργείο Παιδείας της Κύπρου και προς αυτήν την κατεύθυνση συστήνονται αυτές τις μέρες επιτροπές που θα επιμεληθούν τις αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα σπουδών, ενταγμένες στο πλαίσιο επαναπροσέγγισης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Το θέμα της διατύπωσης της ιστορίας της Κύπρου στα σχολικά εγχειρίδια προσήλκυσε αμέσως το ενδιαφέρον της αναπληρώτριας καθηγήτριας στο ΑΠΘ Μαρίας Ρεπούση, γνωστής από το βιβλίο της Στ' Δημοτικού που απεσύρθη τελικά από τα ελληνικά σχολειά.
Τη στιγμή που οι δηλώσεις του Τούρκου ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτς για το ότι ο ίδιος εκτέλεσε 10 αιχμαλώτους το 1974 εξακολουθούν να συγκλονίζουν και να προσδίδουν νέα δεδομένα στην πρόσφατη κυπριακή τραγωδία, η κ. Ρεπούση και συνάδελφοί της ιστορικοί, όπως η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Πελοποννήσου Χριστίνα Κουλούρη, θεωρούν ότι ήρθε η ώρα να ξαναγραφεί και η Ιστορία της Κύπρου.
Τον Απρίλιο μάλιστα πρόκειται να πραγματοποιηθεί 7ήμερο συνέδριο στη Λευκωσία με θέμα τον «διαπολιτιστικό διάλογο και τη διδασκαλία της ιστορίας μέσα από την οπτική του άλλου». Το συνέδριο διοργανώνει η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ιστορικών-Εκπαιδευτικών, μέλη της οποίας είναι οι δύο Ελληνίδες καθηγήτριες, με τη συμμετοχή-συνδιοργάνωση 8 εκπαιδευτικών οργανισμών από την ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή πλευρά.
Σε «προκαταρκτική» του συνεδρίου αυτού εκδήλωση που έγινε μόλις προχθές στην Αθήνα, η κ. Μαρία Ρεπούση τόνισε ότι η Μεγαλόνησος είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς «οι δημόσιες χρήσεις της ιστορίας συμπεριλαμβάνουν διχαστικές αφηγήσεις και διαμορφώνουν διχοτομικές κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές».
Αξίζει να σημειωθεί ότι αντίστοιχη κίνηση αλλαγής των σχολικών βιβλίων πραγματοποιήθηκε στην τουρκοκυπριακή κοινότητα το 2004, με διατυπωμένο τότε στόχο τα βιβλία «να πατούν σε επιστημονική βάση χωρίς σωβινισμούς, με την ιδέα του σεβασμού και αποδοχής της διαφοράς των δύο κοινοτήτων».
Στην προχθεσινή μάλιστα εκδήλωση στην Αθήνα ήταν προσκεκλημένοι οι ιστορικοί-εκπαιδευτικοί Γκ. Ουλουντάγκ και Κ. Οζέν, επιμελητές του τουρκοκυπριακού βιβλίου ιστορίας της περιόδου από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και το 1974, στο οποίο δεν αναφέρεται η λέξη «εισβολή», αλλά η «επέμβαση» της Τουρκίας στην Κύπρο, όπως είπαν τουλάχιστον οι δύο Τουρκοκύπριοι.
«Για πρώτη φορά γράφηκε σε ιστορικό βιβλίο του τουρκοκυπριακού σχολείου ότι και οι Ελληνοκύπριοι υπέφεραν, ότι χρειάστηκε να αφήσουν τα σπίτια τους και να εκδιωχθούν βίαια, ενώ συχνές είναι οι αναφορές της κοινής πολιτισμικής και κοινωνικής ιστορίας της Κύπρου», τόνισαν οι συγγραφείς. Μέχρι τότε τα βιβλία περιέγραφαν τις ηρωικές πράξεις των Τουρκοκυπρίων το 1974 και τις σφαγές σε βάρος τους που είχαν προηγηθεί από το 1963. «Τα σημερινά βιβλία δεν αναφέρουν ότι οι Ελληνες έσφαζαν Τουρκοκύπριους, αλλά ότι κάποιοι, μερικοί Ελληνες σκότωναν Τουρκοκυπρίους» επεσήμαναν οι συγγραφείς για να... τονίσουν τις διαφορές των βιβλίων.
Η συγγραφική ομάδα που θα γράψει το βιβλίο ιστορίας για τους Ελληνοκυπρίους, τη στιγμή που οι ίδιοι υφίστανται ακόμα τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής είναι ακόμη άγνωστη, όπως και οι λέξεις που θα επιλεγούν.
«Οι τάφοι των προγόνων μου είναι ιεροί, αλλά οι ζωές των παιδιών μας είναι πιο ιερές», είπε στην εκδήλωση ο Παύλος Παύλου, φιλόλογος-εκπαιδευτικός και ιδρυτικό μέλος της «Πλατφόρμας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων Εκπαιδευτικών».
ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ:
«Είμαστε αγανακτισμένοι με την ομολογία του Ολγκάτς»
«Με ρωτάς αν θα μπορούσε να είναι ο αδελφός μου ένας από τους 10 που δολοφόνησε ο Αττίλα Ολγκάτς. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο Δημήτρης θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αυτός που έφτυσε τον Αττίλα στο πρόσωπο...».
Τα λόγια ανήκουν στον Νίκο Θεοδοσίου, πρόεδρο της «Επιτροπής Συγγενών Αγνοουμένων και Αδήλωτων Αιχμαλώτων», με έδρα τη Λευκωσία. Ο αδελφός του, μόλις 19 ετών, χάθηκε στην κυπριακή τραγωδία. Εκτοτε κανείς δεν ενημέρωσε την οικογένεια για την τύχη του.
Οι προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου ηθοποιού τάραξαν τους συγγενείς των αγνοουμένων, που 35 χρόνια τώρα ζουν καθημερινά τον πόνο της απώλειας των δικών τους. «Οταν τον είδα να μιλάει κάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση της εκτέλεσης ένιωσα σαν να είχε πυροβολήσει κι εμάς στο μέτωπο...», δηλώνει .
«Είμαστε αγανακτισμένοι και συγκλονισμένοι με την ομολογία του Αττίλα Ολγκάτς», λέει ο Κώστας Ανεμάς, πρόεδρος της «Πανελλήνιας Επιτροπής Συγγενών Αδήλωτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων Κυπριακής Τραγωδίας», που έχασε τον αδελφό του. «Το σημαντικότερο για εμάς είναι ότι βρισκόταν σε διατεταγμένη υπηρεσία και υπάκουε εντολές του τουρκικού στρατού. Αρα ο στρατός και το κράτος της Τουρκίας γνωρίζουν τι απέγιναν τουλάχιστον αυτοί οι 10 άνθρωποι. Είναι ώρα επιτέλους να δώσει τα στοιχεία και εξηγήσεις».
Η Μαρία Καλμπουρτζή έχασε τον πατέρα της, διοικητή στην 181 Μοίρα Πυροβολικού στην Κύπρο. «Χάσαμε τα ίχνη του εν καιρώ εκεχειρίας. Η ελληνική πολιτεία έχει λάμψει διά της απουσίας και της αδράνειάς της», λέει. Η κ. Καλμπουρτζή έχει προσφύγει ατομικά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της Τουρκίας. «Η πεθερά μου είναι 90 ετών, ζει στην Καρδίτσα. Ακόμη πιστεύει ότι ο γιος της μπορεί να ζει. Η Τουρκία πρέπει να δώσει όλα τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της», λέει ο Δ. Κόγιας, που έχασε τον κουνιάδο του Δημήτρη Αθανασόπουλο.
Μάρτυρας της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και των θηριωδιών είναι ο ίδιος ο Μάριος Κουλούμας από την Κύπρο. Σήμερα είναι 45 ετών, όσο ήταν τότε και ο πατέρας του που αγνοείται. «Είδα να βιάζουν γυναίκες, να έχουν βάναυση μεταχείριση στους αιχμαλώτους. Στο πρόσωπο του νεαρού ήρωα που ανέφερε ο Ολγκάτς είδαμε τους δικούς μας αγνοουμένους».
Τα λόγια ανήκουν στον Νίκο Θεοδοσίου, πρόεδρο της «Επιτροπής Συγγενών Αγνοουμένων και Αδήλωτων Αιχμαλώτων», με έδρα τη Λευκωσία. Ο αδελφός του, μόλις 19 ετών, χάθηκε στην κυπριακή τραγωδία. Εκτοτε κανείς δεν ενημέρωσε την οικογένεια για την τύχη του.
Οι προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου ηθοποιού τάραξαν τους συγγενείς των αγνοουμένων, που 35 χρόνια τώρα ζουν καθημερινά τον πόνο της απώλειας των δικών τους. «Οταν τον είδα να μιλάει κάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση της εκτέλεσης ένιωσα σαν να είχε πυροβολήσει κι εμάς στο μέτωπο...», δηλώνει .
«Είμαστε αγανακτισμένοι και συγκλονισμένοι με την ομολογία του Αττίλα Ολγκάτς», λέει ο Κώστας Ανεμάς, πρόεδρος της «Πανελλήνιας Επιτροπής Συγγενών Αδήλωτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων Κυπριακής Τραγωδίας», που έχασε τον αδελφό του. «Το σημαντικότερο για εμάς είναι ότι βρισκόταν σε διατεταγμένη υπηρεσία και υπάκουε εντολές του τουρκικού στρατού. Αρα ο στρατός και το κράτος της Τουρκίας γνωρίζουν τι απέγιναν τουλάχιστον αυτοί οι 10 άνθρωποι. Είναι ώρα επιτέλους να δώσει τα στοιχεία και εξηγήσεις».
Η Μαρία Καλμπουρτζή έχασε τον πατέρα της, διοικητή στην 181 Μοίρα Πυροβολικού στην Κύπρο. «Χάσαμε τα ίχνη του εν καιρώ εκεχειρίας. Η ελληνική πολιτεία έχει λάμψει διά της απουσίας και της αδράνειάς της», λέει. Η κ. Καλμπουρτζή έχει προσφύγει ατομικά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της Τουρκίας. «Η πεθερά μου είναι 90 ετών, ζει στην Καρδίτσα. Ακόμη πιστεύει ότι ο γιος της μπορεί να ζει. Η Τουρκία πρέπει να δώσει όλα τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της», λέει ο Δ. Κόγιας, που έχασε τον κουνιάδο του Δημήτρη Αθανασόπουλο.
Μάρτυρας της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και των θηριωδιών είναι ο ίδιος ο Μάριος Κουλούμας από την Κύπρο. Σήμερα είναι 45 ετών, όσο ήταν τότε και ο πατέρας του που αγνοείται. «Είδα να βιάζουν γυναίκες, να έχουν βάναυση μεταχείριση στους αιχμαλώτους. Στο πρόσωπο του νεαρού ήρωα που ανέφερε ο Ολγκάτς είδαμε τους δικούς μας αγνοουμένους».
ΔΙΠΛΟ ΔΡΑΜΑ
Εστειλαν λάθος οστά θυμάτων στους συγγενείς
του Γιώργου Αποστολίδη
του Γιώργου Αποστολίδη
Από τους συγγενείς των θυμάτων της Κύπρου, 44 οικογένειες έζησαν ένα διπλό δράμα, καθώς πολλά χρόνια μετά διαπιστώθηκε ότι τους είχαν στείλει λάθος οστά...
Την περίοδο 1979-81 ορισμένα λείψανα που βρέθηκαν σε ομαδικούς τάφους στα κοιμητήρια Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Λακατάμιας δόθηκαν σε οικογένειες στην Ελλάδα, καθώς υπήρχε η εκτίμηση ότι ανήκαν σε Ελλαδίτες.
Οι συγγενείς των θυμάτων έθαψαν τα λείψανα των χαμένων παιδιών τους, όμως αργότερα διαπιστώθηκε ότι σε πολλές περιπτώσεις τα οστά είχαν δοθεί σε λάθος οικογένειες... ή ότι στα λείψανα περιλαμβάνονταν οστά από 4-5 διαφορετικά άτομα.
Μετά την επιστημονική διαπίστωση ζητήθηκαν η εκταφή και η επιστροφή των λειψάνων στην Κύπρο. Ακόμα όμως αυτή η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί, καθώς υπολείπονται η εκταφή και η μεταφορά λειψάνων που κατέχουν ακόμα έντεκα οικογένειες Ελλαδιτών πεσόντων.
Το 1979 οι εκταφές έγιναν «άτακτα», κανείς δεν γνώριζε το πρόβλημα, ούτε υπήρχαν τα τεχνικά μέσα αναγνώρισης. Από τις 45 αρχικές οικογένειες μόνο σε μια είχαν δοθεί πραγματικά λείψανα.
Η επιστημονική ταυτοποίηση άρχισε το 1999 από την Κυπριακή Δημοκρατία και ήδη έχει δημιουργηθεί τράπεζα γενετικού υλικού με 15.000 δείγματα DNA από συγγενείς πρώτου βαθμού.
Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, από τους 1.619 αγνοούμενους οι 74 ήταν Ελληνες: 68 του Στρατού Ξηράς, ένας του Π.Ν. και 5 πολίτες.
96 Ελληνες είναι νεκροί (οι 88 του Στρατού Ξηράς, 4 του Πολεμικού Ναυτικού και 4 της Πολεμικής Αεροπορίας).
23 Ελλήνων στρατιωτικών έχουν ταυτοποιηθεί τα λείψανα με τη μέθοδο DNA.
184 λείψανα, μεταξύ των οποίων 37 πεσόντων Ελλαδιτών έχουν ήδη ταυτοποιηθεί από τις εκταφές σε ελεύθερες περιοχές, όπως σημειώνει ο κ. Ξενοφών Καλλής, Προϊστάμενος Υπηρεσίας Αγνοουμένων.
Παράλληλα, από το 2005 άρχισε ένα δεύτερο πρόγραμμα εκταφών σε όλη την Κύπρο από τη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων που λειτουργεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Στο πλαίσιο του προγράμματος ταυτοποιήθηκαν μέχρι τώρα τα λείψανα 78 Ελληνοκύπριων και 32 Τουρκοκύπριων αγνοουμένων.
1.493 υποθέσεις κατέθεσε στη ΔΕΑ η ελληνοκυπριακή πλευρά . Μετά τις ταυτοποιήσεις παραμένει αδιευκρίνιστη η τύχη 1.387 ανθρώπων. Σε 126 υποθέσεις (από τους 1.619) που δεν ήταν στον κατάλογο της ΔΕΑ ταυτοποιήθηκαν 23 περιπτώσεις και παραμένει άγνωστη η τύχη 103 υποθέσεων.
Πέραν αυτών υπάρχουν και 542 υποθέσεις πεσόντων που ετάφησαν από τους Τούρκους στα Κατεχόμενα σε γνωστά ή άγνωστα σημεία ταφής.
ΟΙ ΔΕΚΑ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ
Την περίοδο 1979-81 ορισμένα λείψανα που βρέθηκαν σε ομαδικούς τάφους στα κοιμητήρια Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Λακατάμιας δόθηκαν σε οικογένειες στην Ελλάδα, καθώς υπήρχε η εκτίμηση ότι ανήκαν σε Ελλαδίτες.
Οι συγγενείς των θυμάτων έθαψαν τα λείψανα των χαμένων παιδιών τους, όμως αργότερα διαπιστώθηκε ότι σε πολλές περιπτώσεις τα οστά είχαν δοθεί σε λάθος οικογένειες... ή ότι στα λείψανα περιλαμβάνονταν οστά από 4-5 διαφορετικά άτομα.
Μετά την επιστημονική διαπίστωση ζητήθηκαν η εκταφή και η επιστροφή των λειψάνων στην Κύπρο. Ακόμα όμως αυτή η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί, καθώς υπολείπονται η εκταφή και η μεταφορά λειψάνων που κατέχουν ακόμα έντεκα οικογένειες Ελλαδιτών πεσόντων.
Το 1979 οι εκταφές έγιναν «άτακτα», κανείς δεν γνώριζε το πρόβλημα, ούτε υπήρχαν τα τεχνικά μέσα αναγνώρισης. Από τις 45 αρχικές οικογένειες μόνο σε μια είχαν δοθεί πραγματικά λείψανα.
Η επιστημονική ταυτοποίηση άρχισε το 1999 από την Κυπριακή Δημοκρατία και ήδη έχει δημιουργηθεί τράπεζα γενετικού υλικού με 15.000 δείγματα DNA από συγγενείς πρώτου βαθμού.
Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, από τους 1.619 αγνοούμενους οι 74 ήταν Ελληνες: 68 του Στρατού Ξηράς, ένας του Π.Ν. και 5 πολίτες.
96 Ελληνες είναι νεκροί (οι 88 του Στρατού Ξηράς, 4 του Πολεμικού Ναυτικού και 4 της Πολεμικής Αεροπορίας).
23 Ελλήνων στρατιωτικών έχουν ταυτοποιηθεί τα λείψανα με τη μέθοδο DNA.
184 λείψανα, μεταξύ των οποίων 37 πεσόντων Ελλαδιτών έχουν ήδη ταυτοποιηθεί από τις εκταφές σε ελεύθερες περιοχές, όπως σημειώνει ο κ. Ξενοφών Καλλής, Προϊστάμενος Υπηρεσίας Αγνοουμένων.
Παράλληλα, από το 2005 άρχισε ένα δεύτερο πρόγραμμα εκταφών σε όλη την Κύπρο από τη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων που λειτουργεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Στο πλαίσιο του προγράμματος ταυτοποιήθηκαν μέχρι τώρα τα λείψανα 78 Ελληνοκύπριων και 32 Τουρκοκύπριων αγνοουμένων.
1.493 υποθέσεις κατέθεσε στη ΔΕΑ η ελληνοκυπριακή πλευρά . Μετά τις ταυτοποιήσεις παραμένει αδιευκρίνιστη η τύχη 1.387 ανθρώπων. Σε 126 υποθέσεις (από τους 1.619) που δεν ήταν στον κατάλογο της ΔΕΑ ταυτοποιήθηκαν 23 περιπτώσεις και παραμένει άγνωστη η τύχη 103 υποθέσεων.
Πέραν αυτών υπάρχουν και 542 υποθέσεις πεσόντων που ετάφησαν από τους Τούρκους στα Κατεχόμενα σε γνωστά ή άγνωστα σημεία ταφής.
ΟΙ ΔΕΚΑ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ
Παρά τη δικαίωση αργούν οι αποζημιώσεις
Σήμερα, 35 χρόνια μετά, η Δικαιοσύνη έκρινε ότι το ελληνικό κράτος έχει την υποχρέωση να αποζημιώσει τους συγγενείς 10 αγνοούμενων στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ ως αναγνώριση των πολεμικών υπηρεσιών, όπως αποκάλυψε το «Εθνος της Κυριακής» τον περασμένο Οκτώβριο. Μια απόφαση από το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών ανατρέπει αντίθετη απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών που είχε απορρίψει τη σχετική αγωγή.
«Η ελληνική πολιτεία δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων», λέει ο Ν. Παπαδόπουλος, αντιπρόεδρος της Επιτροπής των ελλαδιτών αγνοουμένων. Η περίπτωση του αδελφού του είναι μία από τις 10 υποθέσεις που δικαιώθηκαν πρόσφατα. «Υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ και εξαφανίστηκε στις 16 Αυγούστου του 74. Δεν ξανακούσαμε νέα... Εγραφε στη μητέρα μας να μη φοβάται. Εφόσον τον κάλεσε η πατρίδα να υπηρετήσει θα έκανε το καθήκον του», λέει.
«Ο δικαστικός αγώνας ξεκίνησε το 2003 από 10 οικογένειες. Αίτηση έχουν κάνει και άλλοι και είμαστε εν αναμονή αποφάσεων. Είναι ένα συνολικό ποσό κάπου 440.000 που επιμερίζεται, συν τους τόκους μίας 5ετίας», λέει ο Γιάννης Τσέλος, δικηγόρος των οικογενειών και σημειώνει ότι μέχρι να δοθούν οι αποζημιώσεις θα περάσουν χρόνια, καθώς το Δημόσιο έχει προσφύγει στο Συμβούλιο Επικρατείας.
«Οι οικογένειες θέλουν, έστω και στο τέλος της ζωής τους, να αποδειχθεί ότι τα παιδιά τους δεν πέθαναν ... ως περαστικοί, αλλά τους σκότωσε μια σφαίρα. Μόλις το 1998 βγήκε ο νόμος που αναγνωρίζει ότι το Ελληνικό Δημόσιο έστειλε Ελληνες στρατιώτες και πολέμησαν στην Κύπρο, κάτι που δεν είχε αναγνωρίσει μέχρι τότε», τονίζει ο δικηγόρος.
Σήμερα, 35 χρόνια μετά, η Δικαιοσύνη έκρινε ότι το ελληνικό κράτος έχει την υποχρέωση να αποζημιώσει τους συγγενείς 10 αγνοούμενων στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ ως αναγνώριση των πολεμικών υπηρεσιών, όπως αποκάλυψε το «Εθνος της Κυριακής» τον περασμένο Οκτώβριο. Μια απόφαση από το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών ανατρέπει αντίθετη απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών που είχε απορρίψει τη σχετική αγωγή.
«Η ελληνική πολιτεία δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων», λέει ο Ν. Παπαδόπουλος, αντιπρόεδρος της Επιτροπής των ελλαδιτών αγνοουμένων. Η περίπτωση του αδελφού του είναι μία από τις 10 υποθέσεις που δικαιώθηκαν πρόσφατα. «Υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ και εξαφανίστηκε στις 16 Αυγούστου του 74. Δεν ξανακούσαμε νέα... Εγραφε στη μητέρα μας να μη φοβάται. Εφόσον τον κάλεσε η πατρίδα να υπηρετήσει θα έκανε το καθήκον του», λέει.
«Ο δικαστικός αγώνας ξεκίνησε το 2003 από 10 οικογένειες. Αίτηση έχουν κάνει και άλλοι και είμαστε εν αναμονή αποφάσεων. Είναι ένα συνολικό ποσό κάπου 440.000 που επιμερίζεται, συν τους τόκους μίας 5ετίας», λέει ο Γιάννης Τσέλος, δικηγόρος των οικογενειών και σημειώνει ότι μέχρι να δοθούν οι αποζημιώσεις θα περάσουν χρόνια, καθώς το Δημόσιο έχει προσφύγει στο Συμβούλιο Επικρατείας.
«Οι οικογένειες θέλουν, έστω και στο τέλος της ζωής τους, να αποδειχθεί ότι τα παιδιά τους δεν πέθαναν ... ως περαστικοί, αλλά τους σκότωσε μια σφαίρα. Μόλις το 1998 βγήκε ο νόμος που αναγνωρίζει ότι το Ελληνικό Δημόσιο έστειλε Ελληνες στρατιώτες και πολέμησαν στην Κύπρο, κάτι που δεν είχε αναγνωρίσει μέχρι τότε», τονίζει ο δικηγόρος.
1 σχόλια:
Σταθερή αξία: ΡΕΠΟΥΣΗ
http://www.youtube.com/watch?v=GhJG0rZR6vA
Δημοσίευση σχολίου